دستورالعمل پروژه « تغییر را در آغوش بگیر » - صفحه 112

سلام و درود خدمت استاد عزیز و دوستان عزیز سایت.

قبل از هرچیزی بسیار خدارو شاکرم که بازهم درحال قدم برداشتن در مسیر رسیدن به خواسته هایم هستم.خدایا من برای اینکه در هرثانیه از زندگیم، توسط تو هدایت میشم و آگاهانه هدایت های تورو درک میکنم بسیار خوشحال و سپاسگزارم.

سوال1:

10 ماه پیش یعنی بهمن 1403 بودش که اوضاع تقریبا بر وفق مرادم نبود اما شرایط بدی هم نبود و احساس کردم که بهتره دوباره فایل های استاد رو گوش بدم و این شرایط رو تغییر بدم درست یادم نمیاد چه فایلی بود اما من که نوت برداری میکردم و سعی میکردم در طول روز اون نوت ها رو مرور کنم و سعی کنم تبدیل به باور بشن واسم یکی از اون موارد این فکر بود که خداوند در هر لحظه منو هدایت میکنه من باید آگاه باشم و به هدایت های از سوی خداوند دقت کنم و هر لحظه باید بتونم اونو دریافت کنم یک عصر که توی اکسپلور اینستاگرامم داشتم میچرخیدم یکهویی یک پست دیدم از سه تا پسر نوجوان 13-14 ساله که هرکدومشون توی مسابقات سوییس و فرانسه و … مقام های اول و دوم توی حوزه برنامه نویسی آورده بودن و واسم جالب بود این موضوع البته بگم من تا قبل اون روز برنامه نویسی رو جز سخت ترین ها میدونستم و اصلا دوست نداشتم برم سمتش وقتی این پست رو دیدم کنجکاو شدم که برم داخل پیجشون ببینم چه خبره! استوری گذاشته بودن که یک دوره رایگان دارن که هرکسی میتونه شرکت کنه و 4 تا پروژه واقعی انجام بده و پشتیبانی هم داره همون لحظه یک جرقه توی ذهنم زده شد که که خداوند منو هدایت میکنه و من باید آگاه باشم و دریافتشون کنم و به خودم گفتم اینکه این پست دیدم و الانم این دوره رایگان با این شرایط عالی اصلا بی دلیل نیست و نمیتونه باشه پس بی برو برگرد ثبت نام کردم و وارد دنیای برنامه نویسی شدم اینقدر برای من جذاب و شیرینه که خودم باورم نمیشه یک زمانی چقدر میترسیدم ازین رشته ،بعد از 6 ماه آموزش توی مسابقات برنامه نویسی آمریکا شرکت کردم و تونستم مدال طلا رو بگیرم دقیقا مثل همون بچه هایی که پست شونو دیده بودم و اون زمان غبطه میخوردم بهشون بابت هوش و موفقیتشون. کلا مسیر زندگی منو تغییر داد و الان از جایگاه و مسیری که داخلش هستم بشدت راضی و خوشحالم همچنین به خودم افتخار میکنم.

سوال2:

من قبل از آشنایی با استاد عزیز گرفتار یک رابطه بسیاااااارررر سمییی بودم یعنی فوق العاده سمی هاااا!!!

اون زمان اصلا درکی از نشونه ها و تضاد ها نداشتم و اصلا آشنایی با این مسائل نداشتم و 4 سال توی اون رابطه بودم و از نظر خودم من مولا داشتم میجنگیدم برای رسیدن به خوشبختی ولی خدای من شاهده که کل این 4 سال با استرس بسیار بالا با عصبانیت های شدید با گریه ها شب تا صبح و ووو گذشت و من تبدیل شده بودم به یک موجود بد اخلاق شکاک ضعیف استرسی .

رابطه ام با هیچ کس خوب نبود انگار همه دشمنم بودن و ترس شدیدی از اطرافیانم داشتم که هر آن ممکنه از پشت بهم خنجر بزنن خلاصه توی بدددترینن شرایط زندگیم بودم که تا اون موقع اصلا تجربه شو نداشتم یک جایی انگار اون چوبه خورد و به خودم گفتم بسههه چقدر حقارت اخه بسههه به خودت بیا با تموم وابستگی مریضی که داشتم ازون رابطه اومدم بیرون اما بازم احساس میکردم نمیتونم نفس بکشم و خیلی خیلی سخت بود واسم که ازون چالش عبور کنم یکبار متوجه شدم که خالم با مامانم راجع به استاد صحبت میکنن و حرف های استاد رو به مامانم تعریف میکرد و حرفاش برای منی که میخواستم با تمام وجود کمی حالم بهتر بشه خیلی جالب بنظر میرسید همونجا بود هدایت شدم به سمت فایل های استاد البته نه از راه درست چون نمیخواستم کسی متوجه بشه و همه رو دشمن خودم میدونستم یواشکی فایل هارو از گوشیش ارسال کردم به خودم اصلا نمیدونستم چین چجورین و فقط برای خودم فرستادم و شروع کردم روی خودم کار کردن و تمرکز کردن اما هزینه ای که پرداخت کردم دو ترم مشروط شدن توی دانشگاه، دشمنی با تمام ادم های اطرافم تبدیل شده بودم به یک ادم متوهم استرسی بی اعصاب همیشه نگران که همین موارد باعث شده بود وزنم به شدت پایین بیاد و من به همه بی اعتماد بودم و خودمو خیلی تنها حس میکردم و به خودم ترحم میکردم و این اثار تا مدت ها روی من موند و هنوزم ردش مونده توی ذهنم و نمیتونم فراموش کنم کاملا.

سوال3:

اگر با آگاهی و ذهنم الانم برمیگشتم به سال 96 دقیقا با اولین اتفاقی که افتاد و من متوجه غیر عادی بودن ماجرا شدم دقیقا همونجا از رابطه بیرون میومدم من اون موقع خودمو نمیشناختم ارزش خودمو نمیدونستم و الان که دارم فکر میکنم چقدر من اون زمان احساس بی ارزشی میکردم که حتی یک درصدم متوجهش نبودم و چون خودمو نمیشناختم پس ادم قاطعی نبودم . اولین واکنشم این بود که من با ارزشم من مسئول زندگی دیگران نیستم من نمیتونم کسیو تغییر بدم من با ارزشم اگه این بره یکی بهتر میاد بجاش و درجا از رابطه بیرون میومدم و خودم برای خودم جنگ روانی راه نمی انداختم.

سوال4:

من اون زمان 18-19 سالم بود و این اولین رابطه من بود و من هیچچچ تجربه ای نداشتم و در حقیقت من اصلا نمیدونستم که میتونم خودمو تغییر بدم من اینقدر احساس بی ارزشی میکردم که فکر میکردم مثل همه زن ها باید تحمل کنم باید تغییرش بدم با تا پای جونم براش بجنگم فکر میکردم فقط این آدم برای من خوبه و بغیر ازون دیگه کسی نیست فکر میکردم اولین نفر باید همونی باشه که تا اخر عمر باید باهاش باشم و اینکه فکر میکردم من میتونم اونو تغییر بدم دقیقا برای همین موضوع همیشه میجنگیدم این باور هم بود که من اصلا نمیتونم تغییر کنم و شرایط رو جوری عادی میدیپم که انگار وظیفمه و برای همه همینجوره اما واضح ترین چیزی که میدیدم توی خودم احساس بی ارزشی و حقارت بود که هر روز بیشتر و بیشتر میشد .