«الگوهای موفق» در خانواده صمیمی عباس منش - صفحه 25 (به ترتیب امتیاز)

قسمت دوم

خرداد ماه 1394

بیش از یک ماه بود که وقت بیشتری نسبت به کار قبلی داشتم و می تونستم به بخشی از کارهای ناتمام و عقب مانده ام برسم. حدوداً 10 ماهی بود که درخواست مدرسی دانشگاه را داده بودم اما هر بار به یک دلیلی گره تو کارم می افتاد. انگاری گرفتن این کد مدرسی و تدریس برام طلسم شده بود. یک بار می رفتم می گفتند مدارکت کامل نیست، بار دیگه می رفتم می گفتند که منتظر جواب مرکز هستیم. آخرین باری که مراجعه کردم نزدیک 5 ماه پیش بود، یادمه گفتن خودمون اطلاع می دیم و یا برات ایمیل می آد. تقریباً ناامید شده بودم، همیشه وقتی که می خواستم کاری جدید کنم اولش انرژی زیادی می گذاشتم اما نمی دونم چرا بعد از کمی همه اش به در بسته می خوردم و در آخر ناامید می شدم. خیلی برام جالب بود که بدونم قانون و آموزه هایی که که ازش همین چند وقت پیش استفاده کردم و منو شگفت زده کرده بود، در مورد دریافت کد و مدرسی دانشگاه هم جواب می ده یا نه؟ برای همین سعی کردم بار دیگه از قوانین استفاده کنم و خواسته ام رو باز به صورت مشخص و دقیق بخواهم و بر روی کاغذ بنویسم و سعی کنم لحظه ای که کد مدرسی گرفته ام و در دانشگاه تدریس می کنم رو تا رسیدن به هدفم تجسم کنم ، طبق قانون گفته شده بود که هیچ در بسته ای وجود نداره و “مشکلات” نه که به عنوان مانع که برعکس “دلیل اصلی موفقیت”اند و در حقیقت مشکلات باعث شفافیت خواسته های ما از طریق تضاد می شند. حالا نوبت من بود که نشون بدم چقدر حاضرم برای خواسته و هدفم بهاء پرداخت کنم. اولین چیزی که به ذهنم رسید این بود که در خودم احساس لیاقت مدرسی رو بکنم و با این احساس برم کارهام رو پیگیری کنم، دومین چیز این بود که تسلیم نه گفتن اون ها نشم و به جای اینکه به نیروهایی مثل پارتی و دوستای پدرم و بگذار خودش حل می شه، متوسل بشم، خودم شخصاً دست به کار بشم و هر اقدامی رو که به ذهنم می رسید و در توانم بود رو انجام بدم. دقیقاً همین کارها رو کردم اول مراجعه به خود دانشگاه و بعد باز خبرت می کنیم رو شنیدم اما طبق قانون این دفعه نباید مثل گذشته تسلیم می شدم و نشون می دادم چقدر برای رسیدن به خواسته ام اشتیاق دارم. باید به هر آنچه تا اون لحظه فکر می کردم درسته و به ذهنم اومده بود فقط عمل می کردم بنابراین به واحد استانی و کشوری مراجعه کردم. انقدر مراجعه و پیگیری کردم که از دفتر معاونت کل دانشگاه به ستاد استانی و دانشگاه تماس گرفتند و موضوع رو پیگیری کردند. باز جواب قطعی به من ندادند اما گفتند خودمون دیگه دنبال می کنیم…. توی اون لحظه دیگه تقریباً کارهایی که به ذهنم رسیده بود رو انجام داده بودم و فقط باید منتظر موندم و نتیجه رو به خدا می سپردم. همیشه در شرایط مشابه ته دلم این بود که فایده نداره، اما این دفعه با استفاده از قانون از احساسم مراقبت کردم و در نتیجه تجسم تدریس در دانشگاه و باورهای درست لبخند رضایت بر لبم اومد. آرام شده بودم. اصلاً چند ماهی بود که آرام بودم، حتی لیلا هم این رو خوب حس کرده بود و بهم گفته بود که خیلی آروم تر شدی و من به خوبی می دونستم که این ها همه نتیجه باورهای جدیدم هست. یک روز که داشتم از توی دفتر ایمیلم رو چک می کردم دیدم ایمیل مورد انتظار اومده و سوابقم تأیید شده بود و به من یک کد مدرسی اختصاص داده شده بود. اما این تازه شروع کار بود چون باید برای تدریس این بار به دانشگاه ها سر می زدم و درخواست تدریس می دادم. رفتم لیست تماس تمام دانشگاه های مربوطه از اینترنت سرچ کردم و آن را به همراه رزومه ام پرینت گرفتم. آدرس ها را نگاه می کردم و مکان های نزدیک به هم رو علامت می زدم تا در یک روز بروم. خیلی لذت داشت تقریباً توی یک هفته حدود 15 دانشگاه را رفتم و توی برگه پرینت جلوی نامشون تیک می زدم. اصلاً دیگه به این که چه جوابی بدهند اهمیت نمی دادم و فقط طبق برنامه ریزی ای که کرده بودم، اقدام می کردم. هیچ تردیدی نداشتم که باز هم موفق می شم.

بهمن ماه 1394

6 ماهی بود که از تکمیل مدارک و درخواست مؤسسه فرهنگی هنری به ارشاد می گذشت، سال ها بود که دوست داشتم برای خودم مؤسسه ی فرهنگی هنری داشته باشم حتی توی دوره دانشگاه تا نوشتن یک اساس نامه NGO پیش رفتم، اما کسی برای هیأت مؤسس حاضر به همکاری نشد. همیشه منتظر این بودم که یکی حمایتم کنه و یک پایه حداقل تو کار داشته باشم. اشتیاقم یک آن با آمدن ایده ای نو، توی ذهنم فوران می کرد و با چند تا نه شنیدن و تمسخر و بی اعتنایی دیگران فروکش می کرد. اما این دفعه با خودم تعهد کرده بودم که هرجور شده حتی اگه هیچ کس حاضر به همکاری نشه خودم شونه خالی نکنم و مسئولیت خواسته ام رو بپذیرم و تا آخرش پیش برم. بعد از ظهر بود، توی خونه نشسته بودم و داشتم یکی از فایل های “دوره عزت نفس” رو می دیدم، قرار بود روز قبلش مجتبی بره سری به ارشاد استان جهت پیگیری مجوز نشرش بزنه و درخواست ما رو هم پیگیری کنه، خوشبختانه تونسته بودم به قول فرانک گونزالس توی کتاب “بیاندیشید و ثروتمند شوید” که می گفت، اگر اراده ای باشد راهی وجود دارد ، با اطمینان درونی و قدرت کلمات و باورم، پدرش را که سوابق مدیریت فرهنگی هنری خوبی در سطح استانی داشت همراه و شریک ایده هام کنم، خوشبختانه موضوع مکان و سرمایه هم تا حدی حل شده بود اما مثل خیلی دیگه از کارهای اداری، پروسه ی طولانی ای داشت، خیلی ها همون ابتدای کار، به محض دیدن جدیت و پیگیری من برای گرفتن مجوز ، می گفتند اگه آشنا نداشته باشی به این راحتی ها بهت مجوز نمی دند! اونم مجوز چندمنظوره! حالا اگه تک منظوره می خواستی بگیری یک چیزی، اما برای چندمنظوره باید وزارتخانه تأییدت کن!. یکی از دوستای خودم دو سال طول کشیده بود که مجوزش رو بگیره و یکی دیگه از دوستام هم حدود سه سال؛ همین گفته ها و زمان بر بودن پروسه ی کار خیلی ها رو علیرغم داشتن مهارت ها و سوابق خوبشون، حتی برای درخواست کردن هم منصرف می کرد ، چه برسه به این که بخواهند چند ماه و حتی چند سالی این کار رو پیگیری کنند. دیگه قانون رو می دونستم و یاد آموزه های فایل “فقط روی خدا حساب باز کن” افتادم ، توی “دوره هدف گذاری” هم بارها شنیده بودم که استاد بدون چک و سفته تونسته بود، مکان همین دفتر نیایش و یک دفتر تو اصفهان رو اجاره کنه، چیزی که خیلی ها بهش می گفتند، غیر ممکنه. دوست داشتم طبق قانون چیزهایی رو باور کنم و بهشون توجه کنم که همراستا با خواسته هام باشند و منو قویتر کنند، هر تردیدی منو از مسیر دور می کرد. برای همین این دفعه گوش من به این حرف و حدیث و اگرها، بدهکار نبود. حتی توی این شش ماه هم چند بار گفتند فرم ها عوض شده و یا مدارکتون کامل نیست، خم به ابرو نیاوردم و با آرامش رفتم هرچی رو که خواسته بودند، تکمیل کردم. از توی آموزه های هدف گذاری یاد گرفته بودم، بهای رسیدن به هدف رو همون اول بنویسم و به یاد بیارم تا یادم نره که تا چقدر خواسته هام برام مهم اند، طبیعی بود که باید بهاش رو می پرداختم و دیگه ناراحتی نداشت. مجتبی بالاخره تماس گرفت، گفت مامانش از شهرکرد اومده و دوست داره لیلا و نیکان رو ببینه و قراره با خواهرش تا یک ساعت دیگه بیاند. توی فکر هماهنگی با لیلا بودم که اصلاً یادم رفت ازش توی تلفن بپرسم ارشاد رفته یا نه، وقتی اومد با خوشحالی برگه ای رو بهم داد، موافقت نامه ی اصولی مؤسسه فرهنگی هنری سروش نیکان معاصر بود که با 8 تا از 10 تا موضوع فعالیتی که درخواست کرده بودیم، موافقت شده بود!

اردیبهشت ماه 1395

به محض ورودم از در دانشگاه، چند تا از دانشجوهام که کنار بوفه داشتند چایی می خوردند با لبخند و احترام به من سلام کردند و گفتند استاد الان می آییم سر کلاس ، پله ها رو رفتم بالا و وارد اتاق اساتید شدم تا لیست اسامی دانشجویان رو از زونکن خودم بردارم. باز مثل همیشه داشتند چند تا از استادها راجع به بی برنامگی دانشگاه و درس نخوندن دانشجوها صحبت می کردند. باز طبق آموزه ها و فایل هایی که هر روز گوش می دادم یاد گرفته بودم که نسبت به ناخواسته هام اعراض و بی توجهی کنم. دو راه داشتم یا به بیخیالی و چایی خوردن دانشجوهایم در حالی که زمان کلاس شروع شده بود توجه کنم و یا به احترام و لبخندهای آنان، قانون می گفت که باید به خواسته هام توجه کنم، تا وقتی که به کلاسم توی طبقه سوم برسم، تجسم کردم که دانشجوهای خیلی خوبی دارم و همیشه در کلاس های من بچه ها با ذوق و شوق درسی رو که با من دارند گوش می کنند و در کلاس حضور پرشور و فعالی دارند. با انرژی وارد کلاس شدم. سینه رو صاف کردم و سرم را بالا گرفتم و با صدایی مطمئن و پرانرژی سلام کردم. درس جامعه شناسی فرهنگی بود. پس از مقدمه ای امیدبخش ، درس را شروع کردم، وقتی که داشتم درخصوص اثرات فرهنگ صحبت می کردم و توضیح می دادم که فرهنگ عبارت است از مجموعه های از باورها و ارزش ها و هنجارها و هر گونه فراورده های مادی و غیر مادی بشری ، باز این موضوع اهمیت باورها بود که توی ذهنم بیشتر از بقیه نقش بست. عجیب احساس می کردم حرف هام دیگه تحت تسلط ذهن هوشیارم نیستند و این باورهای خودساخته من اند که کلمه ها رو هدایت می کنند. چشم ها و حالت های نگاه دانشجوهام حاکی از علاقه و اشتیاقشون به موضوعات این جلسه بود. درس که تمام شد. یک نفر از دانشجوهام که میانسال بود و سنش از من حدود 10 سالی بیشتر می زد. به سمتم اومد، در حالی که خیلی ذوق زده شده بود، با اشتیاق نگاهم کرد و گفت: استاد خدا پدر و مادرتون رو بیامرزه، حرف هاتون خیلی روی من تأثیر گذاشت. چند نفر دیگه هم بعدا تو راه پله به سراغم اومدند. یکی شون که از همه دانشجوهای کلاس کم سن و سال تر بود شانه ام را بوسید و کلی ازم تشکر کرد اون یک چیزی از من خواست و اون این بود که اگه کلاسی آموزشی به غیر از دانشگاه داشتم خبرش کنم.

توی کلاس آسیب های اجتماعی و فرهنگی هم، باز این نحوه برخورد دانشجوها باهام تکرار شد و این بار موضوع از این قرار بود که چگونه فرهنگ و باورها بر ایجاد و نحوه پیشگیری و مواجه با آسیب ها اثر گذارند. باز شاه کلید باور بود و روح گریزپای من ، که با شمشیر کلمات، میدان رو به دست گرفت و هر اندیشه ی بدی رو از پیرامونم به در ساخت. بار دیگه حرف هام تکرار شد اما این بار به یک شکل دیگه. پس از اینکه آخرین جمله از دهنم بیرون اومد، کلاس به هیجان آمده بود و دست زدند. از همه محبت شون تشکر کردم و به آرامی از کلاس بیرون رفتم. هر وقت پیروز میدان درس و مذاکره بودم، به آرامی به خلوت خودم پناه می بردم. به سرعت از کلاس خارج شدم و از راه پله یک طبقه به پایین رفتم و یکراست به اتاق اساتید رفتم . خانم مسنی از دانشجویانم که معاون یک مدرسه بود و در کلاسم حضور داشت، وارد اتاق شد و از من سوال کرد که استاد مشاوره هم می دی؟ در جوابش گفتم برای چه کسی؟ گفت دخترم! چقدر لذت بخشه وقتی که می تونی خوب زندگی کنی و کمک کنی دیگران هم زندگی بهتری داشته باشند. اون لحظه بود که راهی دیگه جلوی چشم هام نقش بست، آموزش و مشاوره در خارج از محدوده ی دانشگاه.

مرداد ماه 1395

متن و سرفصل های دوره رو تهیه کردم و به همراه چند تا عکس از کلاس های رایگانم را برای علی ایمیل کردم که بنر و تراکت اطلاع رسانی دوره رو طراحی کنه. علی با اینکه گرافیست خوبی بود اما به دلیل مشغله اداری اش طراحی رو مدام به تعویق می انداخت، و این داشت دیگه من رو کمی نگران می کرد آخه تا برگزاری همایش زمان زیادی باقی نمونده بود و ما هنوز هیچ اطلاع رسانی ای نکرده بودیم. طبق باورهای سابقم همین می تونست مثل گذشته از ادامه کار منصرفم کنه، حدود یک ماهی بود که به مدیر یکی از سراهای محله پیشنهاد داده بودم که کلاس های مهارت زندگی و موفقیت و کارآفرینی رو در سرا برای مردم برگزار کنه و اون هم استقبال کرده بود. با اینکه همیشه انتظار داشتم در وسعت بیشتری کلاس ها و همایش هام را اجرا کنم اما واقعیت این بود که باید از یک جا شروع می کردم و دست از ایده آل گرایی برمی داشتم، دیگه می دونستم که طبق آموزه های “قانون آفرینش” و “روانشناسی ثروت” تنها می تونم به یک مدار بالاتر از مداری که خودم قرار داشتم دسترسی داشته باشم و به تدریج و به صورت تکاملی می تونستم پیشرفت درستی داشته باشم. بنابراین دیگه پذیرش این موضوع نه تنها سخت بلکه برام شیرین هم بود چرا که این بخشی از سناریوی موفقیت من بود، پله اولی بود که هر چند به زمین نزدیک بود اما برای رسیدن به بام موفقیت هایم باید پاهام رو روش می گذاشتم. یک لحظه به یاد این افتادم که اگر شکست بخورم به دلیل بدشانسی و یا هر دلیل دیگه ای نیست بلکه من باز برای موفقیت ام به جای خودم و خدای خودم به یک نفر دیگه تکیه کردم و یادم رفته، برای همین شروع کردم باز طبق معمول هرچیزی به ذهنم رسید رو به یاد آوردن و نوشتن، اطرافم رو نگاه کردم تا امکانات و فرصت های بی نهایت خدا رو که دور و اطرافم هست باز نگاه کنم، چرا که طبق آموزه های “تئوری سطل” یاد گرفته بودم خدا فقط برای من خوبی می خواهد و اون خیر مطلقه و بارون نعمت اش هم در زمین و هم در آسمون فراوونه، دیگه باور داشتم که اون” بیشتر از ما می خواد ثروتمند بشیم” و می دونستم اون برای موفقیت من مشتاق تر از من هست؛ این رو توی فایل های زیادی که هر روز گوش می دادم و توی فایل هایی که جدیداً با صدای خودم هم با موبایلم ضبط کرده بودم می شنیدم. نباید به خاطر مشغله ی یکی دیگه کار من انجام نمی شد. یکی از دوستانم که کار فتوشاپش خوب بود و در دفتری که حالا پاره وقت می رفتم در آنجا کار می کردم، کنار من می نشست یک فرصت بود که در یک قدمی من نشسته بود، به ذهنم آمد که در ازای مبلغی ازش بخواهم کارم را انجام بدهد. و او هم به سرعت قبول کرد. حدود دو سه روز بعد طراحی بنر و تراکت آماده شد و من برای چاپ به میدان بهارستان، خیابان ظهیرالاسلام رفتم. وقتی که می خواستم فلش محتوی فایل رو برای چاپ ، به مسئول چاپ بنر بدهم، برای لحظه ای ترس تمسخر به سراغم اومد، این که بگه تو اگه خودت موفق بودی که خودت نمی اومدی بنر و تراکت خودت رو چاپ کنی! اما دیگه مدتی بود که عادت کرده بودم که به این ترس ها اهمیتی ندهم و به موفقیت های زیادی که در انتظارم بود توجه کنم. این ترس ها دیگه قدرت سابق رو نداشتند و نمی تونستند من رو از کاری که می خواهم انجام بدهم منصرف کنند. به خودم اومدم، سینه رو صاف کردم و گردنم رو بالا گرفتم و با آرامش فلش رو تحویل دادم و فایل رو با عزت نفس کامل نشونش دادم، چرا که طبق آموزه ها یاد گرفته بودم که عزت نفس رو کسی به ما نمی ده بلکه این خود ما هستیم که باید خودمون و توانایی هامون رو پیش از تحسین دیگران ببینیم و سپاسگزار باشیم. نیم ساعتی طول کشید تا آماده شد. فردای اون روز باید می رفتم بنر رو تحویل سرا می دادم، بازم یک ترس دیگه اما دیگه این ترس و امیدها برام به یک بازی پرهیجان و لذت بخش تبدیل شده بود.

یک هفته بعد

50 قدم مونده به سرا ایستادم، کت و شلوارم را راست و ریس کردم که با ظاهری مناسب وارد سرا بشم. به هر حال بانی برنامه جشن تولد امام رضا شده بودم و قرار بود برنامه رأس ساعت 3 اجرا بشه، دکمه ی موبایل رو یک لحظه زدم تا صفحه اش روشن بشه و ببینم ساعت چنده، خدا رو شکر زمان به اندازه کافی داشتم، 5 ساعت دیگه هنوز فرصت داشتم تا کارها را ردیف کنم، باید سیستم صوت و نور سالن رو چک می کردم. سن هم کلی کار داشت، گروه موسیقی و فیلم برداری رو باید هماهنگ می کردم که رأس ساعت بیایند، قول داده بودم جشن باشه و فقط سخنرانی انگیزشی من نباشه. وقتی وارد سرا شدم یک لحظه بنر توجه ام رو به خودش جلب کرد که بین درب آسانسور و ورودی سالن گذاشته شده بود. با ورودم خانمی که همیشه در ورودی می نشست با حالتی از احترام بلند شد و ایستاد و سلام کرد، روی ردیف صندلی های ورودی سرا هم، 5، 6 نفر نشسته بودند و نمایشگاهی از کارهای دستی هنرجویان سرا را به نمایش گذاشته بودند. سعی کردم عادی رفتار کنم. به سرعت به کنار درب آسانسور رفتم و دکمه رو زدم، باز مثل همیشه تا آسانسور بیاد کلی معطل می شدم، یک نیم نگاهی باز به بنر کردم و از درون خودم رو تحسین کردم که خدا رو شکر شهامتی به خرج دادم و بالاخره هرجوری بود این بنر رو چاپ کردم و در سرا نصب شده، یکی از تصویرهای ذهنی ام شکل واقعی به خودشون گرفته بود، و همین منو خوشحال می کرد. توی آموزه های هدف گذاری چه فایل های رایگان و چه محصولاتی که تهیه کرده بودم هم به همین موضوع به خوبی اشاره شده بود که این نه رسیدن به هدف که بلکه حرکت در مسیر موفقیته که به انسان انگیزه و نشاط می ده، درسته هنوز کسی ثبت نام نکرده بود اما مطمئن بودم که در مسیر هستم و همین بهم آرامش می داد. ناگهان صدای یکی از کارمندان منو به خودم آورد که بفرمایید بالاخره اومد. نفهمیدم که کی رسیدم بالا، اما حالا داشتم با مدیر محله راجع به تجهیزات سالن صحبت می کردم. قرار بود چک کنم که خود سرا چند تا میکروفن و پایه میکروفن داره و سیستم صوتی رو چک کنم و سریعاً به گروه موسیقی خبر بدم، خانم مدیر، دستگاه پاورمیکسر و دو تا میکروفن رو که زیر یکی از صندلی های اتاقش گذاشته بود بهم نشون داد. گفتم کسی نیست اینجا این ها رو نصب کنه؟ گفت نه، معمولاً هر گروهی که اینجا برنامه داره خودش این ها را نصب می کنه. باز ترس اومد سراغم که این ها رو حالا چی کار کنم؟! اولین بار بود که با این دستگاه ها از نزدیک مواجه می شدم، اما قرار گذاشته بودم که هر جوری هست برنامه رو اجرا کنم بنابراین یک نفس عمیق کشیدم و بدون اینکه خودم رو ببازم دستگاه ها رو از زیر میز آوردم بیرون و بغل کردم، گفتم خب من این ها را می برم پایین، فقط هماهنگ کنید در سالن رو برام باز کنند. خدمه سالن در سالن را برام باز کرد و کمکم کرد که پاورمیکسر رو ببریم جلو سن روی میزی که بود بگذاریم. یک دستگاه بود پر از دکمه و یک سری جای فیش، با گروه موسیقی تماس گرفتم تا ببینم که اون ها اگه زودتر می آیند، خودشون بیاند نصب کنند. چند بار تماس گرفتم، گوشی رو برنداشتند، نمی شد بی خیال بشم. باز ازدحام افکار منفی به سراغم اومد که بیکار بودی خودت رو درگیر کردی، اصلاً جشن به تو چه؟ چرا قول دادی؟ اگه این گروه موسیقی نیاند چی؟ حالا اگه دیر بیاند آبروریزی می شه، کی سیستم صوت و نصب کنه؟ طبق آموزه ها و قوانین به خودم یادآوری کردم که ترس طبیعیه فقط باید با آرامش باهاشون مواجه بشی. بنابراین یک لحظه سعی کردم همه چیز رو طبیعی و عادی ببینم. باز به دستگاه یک نگاهی کردم. گفتم مرد از این وحشت می کنی؟ نگاه کن نهایتاً صد تا دکمه است و چند تا جای فیش! خیر سرت فوق لیسانسی و زبان هم که به حدی بلد هستی که یک چیزی از نوشته های بالای این دکمه ها و فیش ها سر دربیاری، نهایتاً اون هم که بلده باید فیش ها رو در جایی نصب کنه! سه ساعت مونده، وقت داری. نهایتاً دیگه خودت نتونستی می ری یک نفر رو پیدا می کنی، الان وقت ترسیدن و باختن نیست. دست به کار شو، خوشبختانه هیچ کی هم تو سالن نیست. باید به خواسته هام توجه می کردم، طبق آموزه ها راه درست این بود. بنابراین سعی کردم توانمندی ها و موفقیت های ریز و درشتم رو به خودم یادآوری کنم، مشابه ترین شرایطی که برام پیش اومده بود و من سربلند ازش گذر کرده بودم مربوط به همین یک ماه پیش بود که برای یک همایش که مجموعه ای از شهرداران نواحی یک منطقه به عنوان مدعو حضور داشتند از من خواسته شده بود که به عنوان مجری حاضر بشم و با وجودی که تجربه زیادی نداشتم، اما باز برای تجربه و غلبه به ترس هام حاضر شدم بپذیرم و این کار رو کردم، توی آغاز برنامه هنگامی که اومدم فایل قرآن رو برای اجرا بزنم، برق لپ تاپ یکدفعه خاموش شد. در اون لحظه هم طبق قانون عمل کرده بودم و بدون اینکه تسلیم شرایط بشم و به ترس و ناخواسته هام اجازه حضور زیادی بدهم، قرآن جلوی تریبون رو دیده بودم و کتاب رو در یک آن باز کرده و سوره ای رو با صوت خونده بودم، خیلی از بچه های گروه اجرایی خیلی عکس العمل طبیعی و سریع من براشون جالب بود، برای همین پس از برنامه ازم کلی تشکر کرده بودند. همین یادآوری خاطره های خوش موفقیت ها کافی بود که بتونم الان هم آرامشم رو حفظ کنم و یقین داشته باشم که از این شرایط هم می تونم سربلند بیرون بیام. چند دقیقه ای گذشت و کمی آرام شده بودم، یکدفعه یادم اومد که تلفن سرپرست گروه موسیقی همون همایشی که توش مجری بودم رو دارم به سرپرست اون ها زنگ زدم و از اون راجع به سوالاتم پرسیدم، با خوشرویی راهنمایی ام کرد و شاید به نیم ساعت نکشید که تونستم سیستم صوت رو نصب کنم. باز قانون عمل کرده بود و من موفق شده بودم. طبق قانون گفته شده بود که اگر احساست رو خوب کنی و آرامشت رو حفظ کنی و به داشته ها و موفقیت هات توجه کنی، به طور طبیعی راه به تو نشون داده می شه و همین هم شد، بی تردید اگر من یادآوری موفقیت ام در مجری گری همایش رو به یاد نمی آوردم، ذهنم شاید اصلاً به سمت داشته هام و اینکه تلفن سرپرست گروه موسیقی قبلی رو دارم داده نمی شد.

ساعت بالاخره سه شد، تمام صندلی ها پر شده بود، گروه موسیقی 15 دقیقه ای بود که آمده بود. ترس هام دیگه ناپدید شده بود و جاش رو به یک هیجان همراه با اطمینان داده بود. می دونستم که خدا وعده اش حقه و قانونش محکم و استوار و در آن تغییری نیست. متنی در پاورپوینت تهیه کرده بودم اما به دلیل اینکه ویدیو پروژکتور نداشتند. ترجیح دادم که در روز تولد امام رضا (ع)، راجع به باور و مسیر موفقیت پیامبران و رسولان و امامان و انسان های موفق صحبت کنم ، راجع به الگوهای موفقیت و شرایطی که با اون ها مواجه بودند و باورهای آنها و نحوه برخوردشون با شرایط و مشکلات. باز این ذهن نیمه هوشیار بود و شاه کلیدهای باور و الگوهای موفقیت که میدون رو به دست گرفتند. لحظه ای معجزه ی سپاسگذاری به ذهنم آمد، حدود 21 ماه بود در سلامت کامل بودم و به دکتر نرفته بودم و این در حالی بود که سال ها آلرژی و سینوزیت داشتم و گاهی حتی تا دو ماه بیمار بودم و دارو مصرف می کردم. لحظه ای که از قدرت سپاسگذاری و باور سخن گفتم با حرارت تمام از معجزه های طبیعی ای که خدا با ایجاد باورهای درست به من هدیه داده بود، پرده برداشتم. یاد فایل “چشم زخم” افتادم و اون قدرت باور به یک قدرت مطلق تو جهان، حالا این بار من روی سن، میدون رو به دست گرفته بودم و باز قوانین ثابت تکرار می شد، فقط این بار کلمات از دهان خودم بیرون می اومد. نمی دونستم چه کسی، اما تردید نداشتم که اینجا هم کسایی در شرایط مشابه دو سال گذشته من اند که آماده شنیدن این کلمات و این باورهاند و همونجور که خدا از طریق کسی راه رو به من نشون داد، حالا هم به وسیله من به اون ها که می خواند بشنوند و آماده اند راه نشون داده می شه و این کلمات رو می شنوند و می بینند و احساس می کنند.

شهریور ماه 1395

در حال تایپ کردن متن جهت شرکت در مسابقه هستم، این بار عجیب برای خودم می نویسم همیشه وقتی که برای مسابقه نظری می نوشتم، باید اعتراف کنم که خیلی برام مهم بود که لایک می گیرم یا نه و یا در مسابقه برنده می شوم یا نه! اما عجیب این بار برای خودم می نویسم، روز سومه که دارم تایپ می کنم، نیکان کمی بی تاب شده، باز مثل همیشه می آد توی اتاق و از من می خواد که باهاش برم توی پذیرایی بازی کنم، اما کشش نوشتن بخشی از خاطرات و زندگی نامه ی دو ساله ام بیشتر از صدای قشنگ و کودکانه ی نیکان منو غرق خودش کرده، این بار سومه که می پره روی تخت و کنارم سرش رو می گذاره و با اصرار از من می خواهد باهاش بازی کنم. کشمکش و جنگ عجیبی بین اشتیاق من و نیکان درگرفته، اشتیاق به نوشتن بازی زندگی و اشتیاق نیکان به بازی زندگی؛ دلم نمی آد بهش نه بگم، دارم تایپ می کنم پشت سر هم، توی ذهنم آخرای این قسمته ، بهش می گم بابا الان، الان می آم. لیلا می آد تو، هرچی به نیکان اصرار می کنه که ببرتش به بهونه بازی توی پذیرایی از جاش تکون نمی خوره، دوست دارم ببینم نظر لیلا که این دو سال واقعیت رو لمس کرده چیه؟ بنابراین ازش می خوام بشینه کنارم، حیوانات جنگل نیکان رو از کمدش درمی آرم می دم بهش، تا مشغول بازی می شه با اشتیاق برمی گردم می نشینم روی تخت و از روی لپ تاپ ادامه متن رو برای لیلا می خونم:

حالا 5 سال بود که از ازدواج من و لیلا می گذشت و نیکان چند ماهی بود که به دنیا اومده بود. دوست داشتم همیشه پسرم توی شرایط بهتری از من رشد کنه، اشتیاق تمام وجودم رو گرفته بود. دیگه تصمیم گرفتم برای بهتر شدن زندگی ام هر کاری کنم. دیگه نمی تونستم مسئولیت ام رو در قبال نیکان و لیلا انکار کنم ، من و لیلا تصمیم گرفتیم که نیکان به دنیا بیاد و حالا هم اون در جمع ما بود و من قهرمان پسرم و نگهبان خونوده ام بودم. لذت تصور رسیدن به رویاها و خواسته هام، لبخند نیکان و لیلا، از رنج تمسخر مردم و تغییر روش زندگی ام خیلی بیشتر بود. توی اون دقیقه های آخر کار باید بالاخره تصمیم ام رو می گرفتم که برم خونه یا برم به مجتمع ملت توی بزرگراه نیایش که خیلی هم از محل کارم دور نبود…..

این داستان پایان ندارد………