مصاحبه با استاد | تفاوت «تسلیم بودن دربرابر خداوند» با «تسلیم شدن دربرابر مسائل» - صفحه 39 (به ترتیب امتیاز)

به نام خداوند بخشنده ی مهربان

سلام به استادعزیزم وسلام به مریم بانوی مهربانم

وسلام به تک تک دوستانم

استاد جانم، من این فایل رو حدود یکسال قبل گوش داده بودم انموقعه هنوز رسما از همسرم جدا نشده بودم ولی جدا از هم زندگی میکردیم، وقتی این فایلتون رو گوش کردم یادمه دانلودش کردم چندبار دیگه هم گوش کردم واون تایم احساسم این بود که من چون از حرف مردم می ترسم، چون ازدواج دومم هست، چون همسرم رو دوست دارم و ترس از دست دادنش رو داشتم،ترس اینکه بهم خیانت کنه، حالا دقیقا توی چنین شرایطی قرار گرفتم که به مشکل بخوریم وایشون خونه رو ترک کنه وبره بهم خیانت کنه و…

تا من بتونم روی تمام این ترسهام پا بذارم ، تا قوی بشم ودست بردارم از ترس در مورد قضاوت دیگران، ترس تنها شدن، ترس بی ارزشی وخود کم بینی وناکافی بودن، ترس اینکه کسی جای منو بگیره، ترس از اینده و ابرو و سرزنش خانواده و کلی ترس دیگه…..

وقتی این فایل پراز اگاهی رو گوش کردم صداتون توی وجودم شروع کرد به طنین انداختن، بسه دیگه تمومش کن، چندسال دیگه می تونی با این روش ادامه بدی؟ تا کی می تونی با این وابستگی ها وترسها وتردیدها و شرکها زندگی کنی؟

صدای شما بود، همه جابود، بهم میگفت باخودت صادق باش، تو هیچوقت این مرد واین زندگی رو نمیخوای، تو فقط از حرف مردم میترسی، تو عشقی نسبت به این مرد نداری وقتی چندین بار دست روت بلند کرده، ترکت کرده، وباز اومده وباز رفته وبهت خیانت کرده، تو فقط میترسی که دیگران بگن حتما تو مقصر بودی، توباعث شدی که شوهرت بره، یا حتما کاری کردی که کتکت زده، یا حتما کمبودی داشته که خیانت کرده!!!

من یه روز تمام با صدای شما روزم رو به شب رسوندم، اخرشب یادمه نشستم وهرچی شنیدم و حس کردم و باور کردم از این فایل واز زندگیم واحساساتم نوشتم، در نهایت دیدم یه لیست دستمه که نوشتم فواید ادمه رابطه با این مرد و ضرر وزیان ادامه زندگی با این مرد برای من چیه؟ رو بروم بود…

میدونم باورتون میشه، چی بود نتیجه، فواید هیچی…ضرر بالای 15و16 تا….

وقتی آدمی مثل من الگوش یه آدم توحیدی و یکتاپرست وموفق هست، کار براش خیلی آسونتره تا کسیکه نمیدونه به احساساتش توجه کنه؟ یا به صدای ذهنش ، یا صدای قلبش، یا ترسهاش، یا مشاور، یا خانواده و….تابتونه یه تصمیم درست بگیره….

ولی برای من همه چیز مثل روز روشن بود، ومن چون به خودم قول داده بودم هرچی شما میگید گوش کنم، وچون واقعا خیلی جاها نتیجه گرفته بودم از عمل به قوانینی که ازشما یادگرفته بودم، حجت برمن تمام شد وبرای همیشه تصمیم گرفتم قید این مرد رو بزنم ولو به قیمت بخشیدن مهریه وحق وحقوقی که توی عقدنامه به نفع من امضاء شده بود…

چون من دیگه واقعا مینای سابق نبودم، چون آگاه شده بودم، آگاه به احساساتم به عواطفم به افکارم وبه خواسته هام، دلم نمیخواست بیشتر از این تاوان پس بدم ودوتا بچه بی گناه هم این وسط پای حماقت ما دوتا بسوزن، به قول شما و اونچه که به تجربه ثابت شده توی دعواهای بین زن وشوهری، اگه طلاق اتفاق بیفته واقعا بچه ها آسیب کمتری می بینن تا همش تو بحث ودعوا باشن…

من تصمیم رو گرفتم وعملی هم کردم،امااااا الان که حدود یکسال از اون ماجراها گذشته من هنوز هم از روبرو شدن با فامیل واهمه دارم، یه جورایی هنوز نتونستم ترس از قضاوت رو توی خودم از بین ببرم، با اینکه همه جوره مطمعنم که بهترین تصمیم رو گرفتم، به خاطر شرایط مجبور بودم، واصلا قضاوت دیگران نباید برام مهم باشه، و به قول شما خیلی شهامت میخواد زنده از قضاوت دیگران بیرون اومدن، برای همین تصمیم گرفتم تا زمانیکه این ترس رو رها نکردم با فامیل رو در رو نشم، واقعا خیلی سخته بگی من یه چیزی رو باور دارم وقبولش کردم ولی بخوای به اجراش در بیاری نتونی!!!

منکه میدونم وقتی اون وابستگی رو کنار گذاشتم چقدر رشد کردم، منکه میدونم وقتی همسرم رو بخشیدم چقدر رشد کردم، منکه میدونم چقدر به خداوند نزدیک شدم وچقدر از لحاظ روحانی ومعنوی رشد کردم وبزرگ شدم، منکه میدونم چه درهای نعمت ورحمتی بعد پشت سر گذاشتن اون درد ورنج نسیبم شده، منکه میدونم این درس بزرگی بود توی زندگیم که باید پاسش میکردم، منکه میدونم به قول شما کسی تعهد نداده زن وشوهرهای عقدی ورسمی تا ابد کنارهم باشن وامکان داره هر لحظه مرگ اونهارو از هم دور کنه وطلاق وجدایی که بدتر از مرگ نیست، منکه میدونم از دید جهان وخداوند اصلا این چیزها معنی نداره ، واین نمادها واسمهاو رسم ورسومهای دنیایی اصلا جزء اصل نیست واصل اینه که بیای توی این دنیا با هرآنچه که داری ودر اختیارت هست خوش باشی و اگه ازت گرفته شد براثر ناشکری، ویا از دستت رفت وبهترش اومد، فقط مشاهده گر باشی وتوی هیچ چیز گیرنکنی ، وبهش نچسبی…

من اینهارو نه تنها میدونم بلکه با تک تک سلولهای وجودم درکشون میکنم وباور ویقین دارم بهشون…

ولی اگه هنوز ترس از قضاوت شدن دارم معلومه که در این بخش نمی تونم توحیدی عمل کنم با اینکه خانواده و فامیل همیشه گفتن ومیگن مینا همه چیز تمومه، وخدا همیشه هواشو داره، حتما برای خودش وپسرش این بهترین مسیر بوده، وبه گوشم رسیده ، ولی نمیدونم چرا توی این مورد فقط حرف میزنم ولی عملکرد نمی تونم داشته باشم…

اینکه اصلا چه اهمیتی داره کسی منو تایید کنه یا نکنه، کسی حق رو به من بده یانده…

به قول شما بعد جدایی ما با اونهمه ترسیکه جفتمون داشتیم ولی انگاری هیچ اتفاق خاصی هم نیفتاده وهر کدوم داریم زندگیمون رو می کنیم حالا بد یا خوب، منکه میدونم برای منو پسرم خیلی این جدایی خوب بوده و رشدمون داده وکلی بزرگ شدیم ودرس گرفتیم…

استاد جان خودتون میدونید اینها همه تکامل میخواد…

ومن امیدوارم بتونم بزودی براین ترس قضاوت شدن از طرف دیگران در مورد جداییم غلبه کنم …

وهمونطور که قطع وابستگی کردم، از نو شروع کردم قویتر از قبل وارد کسب وکار شدم، هدفهامو دنبال کردمو ومیکنم ونتایجش به وضوح توی زندگیم مشهوده و راضی وپر روزی وسلامت وشاد و البته در ارامش هستم،یعنی من به زندگی عادی برگشتم واین برام جای شکر وسپاسگزاری داره…

اصلا انگاری حاصل وبرکت این ازدواج و جدایی 3و4 ساله، این بوده که من به این درک از جهان هستی وخداوند برسم، همینقدر به خداوند نزدیک بشم و از همه ی جهان حتی از پسرم که انقدر وابستش بودم قطع وابستگی کنم …

انگار متولد شدم دوباره، و هر روز خدارو شکر میکنم واگه برگردم به گذشته باز همین مسیر رو انتخاب میکنم وهمون ادم رو…

کسیکه انگاری مامورییت داشت بیاد با یه پکیج کامل از تضادها، بزنه تارو پود منو از هم پاره کنه، باورهای من دستخوش تغییر بشن و دوباره خداوند با باورهای قشنگ و حقیقی جان وروح و وجودم رو بهم ببافه و منو از نو بسازه….

به قول یکی از خاله هام، که روزی صدبار میگه، خدایا داده ونداده ات رو شکر….

منم باید بگم،خدایا خوبم نعمتهای، داده ونداده و پس گرفته و بخشیده ات رو شکر