مصاحبه با استاد | تفاوت «تسلیم بودن دربرابر خداوند» با «تسلیم شدن دربرابر مسائل» - صفحه 20 (به ترتیب امتیاز)

سلام استاد عزیز

خداروشکر می کنم و ممنونم از شما که انقدر به زبان ساده وگیرا همه چیز رو توضیح دادین ، راستش سری پیش بعد از شنیدن فایل تصمیم داشتم کامنت بذارم اما نمی دونم چرا دستم به نوشتن نمی رفت ، باخودم می گفتم که این فایل از استاد که انقدر برام نامفهوم بود پس چه کامنتی در مورد صحبتهاتون می تونستم بذارم ،مخصوصا درمورد توضیحاتی که در مورد روابط و سبک شخصیتون گفته بودین ، کمی گیج شده بودم چون باورهای قبلیم انقدر متفاوت باصحبتهای شما بود که احتیاج به توضیح بیشتر داشتم چون مغزم مقاومت می کرد تا الان که این فایلو گوش کردم و خدارو هزار مرتبه شکر که به جرات می گم بسیار قضیه برام روشنتر شد،به خصوص بامثال های پیش پاافتاده ای که زدین خیلی کمکم کردین که من حرف اول و آخر شما رو فهمیدم که فقط و فقط روی خداوند حساب کن سپاسگزارم?

استاد شما هرچقدر در مورد گذشتتون بیشتر صحبت می کنید احساس می کنم چقدر گذشته ام شبیه گذشته شماست، و اینکه تضادها توی زندگی اولش دردناکن ولی در نهایت آدم رو آبدیده می کنند این رو خیلی خوب لمس می کنم، من هم تاحد زیادی شبیه شمابودم، تمام سرکوبهایی که شما از طرف پدر متحمل شدید من از طرف مادرم داشتم، من از مادری متولد شدم که حتی جنسیت من رو نمی تونست بپذیره چون معتقد بود دختر داشتن یک ننگ بزرگه ، دیگه جزئیات ماجرا رو به خودتون واگذار می کنم که حدس بزنید من باچه اعتماد به نفس درب و داغون و چه زندگی سختی در حال جنگیدن بودم ، تصور کنیدکسی که شمارو به دنیا آورده هرروز این باور رو در شما ایجاد کنه که تو چون دختری پس حق زندگی و آسایش رو نداری تو دوست داشتنی نیستی تو حق حرف زدن و باصدای بلند خندیدن نداری تواصلا آدم نیستی….دلم می سوزه اون موقع ها که خبری از قانون نداشتم و هرروز بیشتر و بیشتر می ترسیدم هرروز و هر ساعت اتفاقات بدتری رو به خودم جذب می کردم من دوتا برادر داشتم و دارم ، که مادرم این باور رو در من القا کرده بود که چون من دختر هستم باید بیست و چهار ساعت آماده باش برای خدمت به اونها باشم ،و صبح تا شب باید توی خونه از رخت و لباس وظرف شستن گرفته تا جارو و رفت و روب و …. همه چیز به عهده من بود ،من حق تفریح و بازی و هیچ چیزی رو نداشتم ولی هرگز جرات یک نه گفتن رو به دستورات مادرم نداشتم چون هم ازش می ترسیدم و هم باورهای مسخره ای که تو مدرسه یادمون داده بودن که مادر و پدر هر چی بگن وحی منزل هست و باید پذیرفتشون،(این رو هم بگم که حتی مدرسه رفتن من رو هم مادرم قبول نداشت اما به خاطر اینکه در وهمسایه نگن چه مادر بدیه اجازه داد که برم) و من بااون نگاه که اگر در مقابل مادرم بایستم می رم جهنم، در واقع زندگی رو به خودم جهنم کرده بودم،اما خواهر بزرگترم شبیه من نبود خب اون هم دختر بود اما هیچ توجهی به حرفهای مادرم نداشت اون کار خودش رو می کرد و هرروز یه گندی می زد ولی باز مادرم پشتش درمیومد ولی به من که می رسید هیچ وقت هیچ وقت توی این بیست و چند سال یه بار هم از من دفاع نکرده ،شاید باورتون نشه ولی یکی از آرزوهای بزرگ من تا چند وقت پیش این بود که یه کسی یه جایی به من زور بگه و مادرم بیاد وازمن دفاع کنه وحال اون طرف رو بگیره ، اتفاقا خیلی جاهاهم به خاطر اعتمادبه نفس داغونم به من زور گفته شد و مادرم نه تنها حمایت نکرد بلکه بیشتر سرکوفت میزد که من همه جا آبروشو می برم،دیگه خودم هم باور کرده بودم که به درد نخور و موجودی اضافی هستم و هرروز برای زندگی کردن عذاب وجدان داشتم و اتفاقا مادرم از اون خواهرم راضی تر بود تا منی که تمام فکر و ذکرم کمک به مادرم بود.ولی حالا که این فایلو دیدم و گوش کردم انگار یکی دلسوزانه و محکم زد زیر گوشم ،بله من مادرم رو خدای خودم می دونستم،در واقع خدارو یک موجود مستبد چماق به دست زورگو فرض می کردم ، امشب ولی خیلی خیلی بغض کردم و گریه کردم به خاطر اینکه این همه سال حتی یک روز هم برای خاطر دل خودم زندگی نکردم ،لباس مورد علاقمو هیچ وقت نتونستم بپوشم چون مادرم سلیقمو قبول نداشت،بادوستام نتونستم بیرون برم چون مادرم اجازه نمی دادو…..

من از مادرم دلخورم اما امشب خوشحالم ، خوشحالم که می تونم از فعل ماضی در مورد خیلی از اشتباهاتم و باورهای غلطم استفاده کنم، تمام سختگیری های مادرم و اذیت کردنهای بی حدوحسابش باعث شد ازون محیط فاصله بگیرم بااینکه اولش حتی اون رو هم قبول نمی کردند امابه هر سختی بود از 16 سالگیم وارد بازار کار شدم و رو پای خودم وایسادم اما این حرکتم ناخودآگاه بود هنوز هم روی بقیه حساب می کردم بعد از چند سال کارکردن با سرمایه ای که خودم جمع کرده بودم وارد دانشگاه شدم و از طرفی هم با یک خانمی که همکارم بود و ظاهرا خیلی دوستم داشت شریک شدم حس می کردم یه نفر پیدا کردم که مثل مادرم نیست و دوستم داره و اینبار بااون شریک شدم و یک مغازه لباس زنانه راه انداختیم اما بعد از شش ماه به قول استاد همون کسی که روش حساب باز کرده بودم چنان زمینم زد که هنوز هم نتونستم خیلی از خسارتهاش رو جبران کنم ، بله اون خانم به ظاهر محترم کلاهبردار از آب درومد و تمام پس انداز من دود هواشد و دوباره سرکوفتهای مادرم شروع شد، این بار تصمیم گرفتم وارد یک رابطه بشم و شاید بتونم ازدواج کنم و از خانه دور باشم و اصلا مجبور نباشم کار کنم ،من تشنه ی محبت بودم و متاسفانه اون محبت رو از بیرون از خودم و خدای خودم جستجو می کردم اما باز هم کسی که روش حساب کرده بودم که ادعای عاشقی می کرد ،باخودم می گفتم این دفعه دیگه اون نیمه گمشدمو پیدا کردم این آدم همه جوره منو می خواد ومن دیگه خوشبختی به روم لبخند زده ولی طولی نکشید که فهمیدم اون آدم نه تنها عاشق نبود بلکه من براش اولویت هفتم هشتمش بودم …..

این اولین بار نبود که تو زندگی شکست می خوردم ولی چیزی که اذیتم می کرد این بود که اون روزهای وحشتناک که حتی چند بار دست به خودکشی زده بودم ، به قول استاد هیچ احدالناسی از خانواده یا دوستام اون لحظه های سخت رو کنارم نبود حتی یک نفر نیومد بپرسه تو اصلا چه مرگته؟و در حالی که اگر مشکلی برای یکی از اعضای خانوادم یا دوستام پیش میومد خودمو سپر بلا می کردم اما به من که می رسید تنها بودم و تنها و تنها و همون تنهایی ها و درددل کردن باخدا بود که من رو به سمت الله می کشوند امامن راهش رو بلد نبودم یعنی یه جورایی فهمیده بودم که حالا که من از مادر و همکار و دوست و هرکسی رو که گنده کرده بودم ازش ضربه خوردم پس باید دیگه این کارو نکنم و فقط به خداوند اعتماد کنم و همین کارو کردم شاید کمی دیر بود ولی من خدارو باتمام وجودم خواستم ، توی دفترم نوشتم و نوشتم و نوشتم و فقط خودش رو طلب کردم تا اینکه استادعباسمنش رو نشونم داد و الان بیشتر از یکسال هست که دارم فالوتون می کنم استاد، می بخشید ولی من حتی روی شخص شماهم حساب نکرده ام روی خدای بی نظیری که درموردش حرف می زنید حساب کردم و تعهدم رو نوشتم و امضاکردم و طولی نکشید هم روابطم خیلی بهتر شد ، هم توی کارم پیشرفت کردم و حقوقم همونطور که تعهد کرده بودم سه برابر رو رد کرد توی دانشگاه تغییر رشته دادم و رشته ای که دوستش داشتم اما جرات نمی کردم به سمتش برم رو انتخاب کردم و چند وقت دیگه لیسانسم رو به امید خدا می گیرم ،از مادرم که فاصله گرفتم و عذاب وجدان های بی خودیم رو تبدیل به احساس خوب که کردم ، اوضاع بهتر وبهتر شد ،مادرم هم تاحدود زیادی تغییر کرد، وخیلی چیزها تغییر کرد . من همیشه تپش قلب وحشتناک داشتم ، احساس خفگی و نفس تنگی داشتم که کم کم آرام و آرامتر شد بدون اینکه پیش دوا و دکتر برم .و امشب فراتر از همه شبهای دیگه برام بود ممنونتم استاد که اون سیلی رو تو گوش من زدی ، کمکم کردین که تو مسیر درست قرار بگیرم و یه بار دیگه یاددآوری کردین که فقط به خدا و خدا و خدا حساب کنم و فقط از خودش بخوام هرچیزی که دلم می خواد داشته باشم.

استاد عزیز اینهارو نوشتم چون حس می کردم الان وقتشه یعنی مدتهاقبل می خواستم بنویسم ولی باورهایی مثل اینکه دوستان چه فکری درمورد خانواده من می کنند و این جور باورها نمی ذاشت کامنت بذارم، می دونم شما نیازی به تایید کردن و نکردن من ندارید ، هدفم از گفتن این حرفها تایید کردن صحبتهای شما و یاخدایی نکرده احتیاجی هم به ترحم کسی ندارم فقط خواستم هم به خودم وهم دوستان یادآوری کنم که اولا تضادهای زندگی هرچقدر هم به ظاهر آزاردهنده باشند اما به پیشرفت آدم کمک می کنن و به قول نیچه چیزی که تورو نکشه قویترت می کنه ؛ و مهمتر از اون اینکه فقط و فقط به خود خدا تو هرزمینه ای اعتماد کنیم وبس

ازتون ممنونم که کمک کردین باورهای غلطم رو کمرنگتر کنم و احساس خوب رو به من هدیه کردین?

خدایاشکرت

سپاسگزارم?