مصاحبه با استاد | تفاوت «تسلیم بودن دربرابر خداوند» با «تسلیم شدن دربرابر مسائل» - صفحه 16 (به ترتیب امتیاز)

به نام خداوند بخشنده ی مهربان

سلام به استادعزیزم وسلام به مریم بانوی مهربان

وسلام به تک تک دوستانم

روز پنجاه وپنجم، روزشمار تحول زندگی من!

استاد جانم، این فایل شمارو من چندین بار گوش کردم و واقعا تک تک مطالبی رو که عنوان کردید در مورد روابط صدر در صد قبول دارم..

وامروز که روزشمار تحول زندگی من این فایل بود، میخوام در مورد دوتا رابطه ی متفاوتی که تجربه کردم و نتیجش مهر تاییدی بر گفته های شماست رو اینجا کامنت کنم انشالله که برای دوستانم هم مفید باشه…

همین امروز تویکی از کامنتهام گفتم که بعد فوت همسرم، حدودا دوسال واندی بعد که من توی استانه ی 30 سالگیم بودم،با داشتن یه پسر 8 ساله، بعد اینکه تصمیم گرفتم واقعا به تنهاییم پایان بدم از خداوند خواستم شخصی رو به عنوان دوست ونه همسر وارد زندگیم کنه واین اتفاق افتاد، وشخصی که وارد زندگیم شد مجرد بود وتجربه ازدواج نداشت،اما بسیار عاقل ودانا و البته به معنای واقعی یه مرد کامل بود که حمایت خانوادش رو بر عهده داشت،وکسی بود که حداقل یکسال دورادور میشناختمشون اما حتی اسمشون رو نمی دونستم، به هر حال باب آشنایی شد و من ازشون خواستم برای ادامه رابطه محرم بشیم که به اعتقاد اونموقعه من گناهی نکرده باشیم، وایشون نه از جنبه مذهبیش بلکه به خاطر اینکه مدرک ثبتی وسندی داشته باشیم به خواسته من احترام گذاشتند، استاد جان فقط می تونم بگم این آقا یه فرشته به تمام معنا، بسیار باشخصییت فهمیده و ارام بود، وبسیار بسیار توی دورانیکه باهم بودیم درکنار هم رشد کردیم، وعشقی فرا زمینی رو باهم تجربه کردیم، باهم خرید میرفتیم، مسافرت میرفتیم، کارهایی که از دستمون برمیومد برای هم انجام میدادیم همه اش از روی عشق، حتی ایشون عادت داشتند ساعت 11 شب گوشیشون رو خاموش میکردند ومیخوابیدن و من همراه پسرم منزل خودمون بودیم یعنی از 11 شب تا 9 صبح فردا حتی یه پیام هم بین ما رد وبدل نمیشد، وقتی پیش خانواده هامون بودیم حتی تلفنی باهم حرف نمیزدیم،به نوع پوشش هم کاری نداشتیم، هیچ وابستگی بینمون نبود، ولی تعهدی قلبی وعمیق بین مابود ودلبستگی، توی مسائل مالی باهم تفاهم وتوافق داشتیم وایشون باعشق در حدتوانشون منو ساپورت میکردن ومن هم خودم شاغل بودم و مستقل، و از روز اول قرار گذاشته بودیم که هر کدوم خواست جدا بشه ومسیر زندگی خودش رو بره ، طرف مقابل باعشق بپذیره…خلاصه که حتی یکبار هم توی اون دوسال بین ما دعوا وبحثی جدی پیش نیومد که حتی بخوایم یه شبانه روز قهر کنیم حتی…

نسبت بهم احساس عشق داشتیم نه وظیفه،همدیگرو همونطور که بودیم پذیرفته بودیم بیشتر از هم یاد میگرفتیم تا از هم ایراد بگیریم، وهیچوقت همدیگرو توشرایط نادلخواه واجبار برای کاری یا چیزی قرار نمیدادیم..

از یه جایی به بعد من تصمیم گرفتم که تنها باشم تا بتونم برای زندگی خودم تصمیم بگیرم که ازدواج کنم و…

وایشون هم پذیرفت واز هم جدا شدیم، خب بهم عادت کرده بودیم یه چند وقتی سخت گذشت بهمون ولی به خاطر اینکه هر کدوم میخواستیم مسیر تازه ای رو بریم قبول کردیم که راهمون جدا بشه…

حدودا دوسال از اون موضوع گذشت ومن تصمیم گرفتم ازدواج دائم داشته باشم اونم به خاطر ترس از اینده وپیری وکوری وتنهایی و…

ترس از شرایط مالی واینکه باید یه مرد بالای سرم باشه حمایتم کنه و اصرار خانواده و دوستان که ازدواج کن وسرو سامون بگیر بلاخره منم تسلیم شدمو از خدا خواستم شرایطش رو برام اوکی کنه…

واز اونجا که خداوند هیچ مخالفتی با خواسته های ما نداره ودر هر فرکانسی قرار بگیریم از جنس همون افکار وباورها وتوجهات رو جذب می کنیم خیلی زود با همسر دومم آشنا شدم

جالبه که ماتوچندماهی که نامزد بودیم ایشون خیلی سعی میکرد خود واقعیش رو پنهون کنه و خیلی تظاهر میکرد که آروم هست اما من متوجه عصبی بودن و خسیس بودن و…ایشون شده بودم حتی 10 جلسه مشاوره رفتیم ومشاور مدام میگفت ایشون شرایط سختی رو گذروندن، ضربه عاطفی خوردن، فرزندشون مریضه، واین عصبی بودن و..‌طبیعیه، خلاصه ما ازدواج کردیم وعروسی و بریم توخونه ایشون زندگی کنیم، خداشاهده از همون هفته ی اول ایشون بنارو گذاشت روی ناسازگاری با پسر من ومن، بعد شروع کرد به طرز پوشش من گیر دادن، بعدگفت حق نداری دیگه با کساییکه قبل ازدواجمون رفت وامد میکردی بری وبیاین!! هم میگفت تو وظیفه داری برای بچه ی من مادری کنی،پسرت دیگه بزرگ شده فقط باید به منو بچم رسیدگی کنی، پسرت خیلی ناراحته بره پیش خانواده پدرش!!! اصلا یه وضعی، حرفهایی میزد کارهایی میکرد که من شاخ در میاوردم، هرشب کلی قرص میخورد و توهم میزد، یه روز عاشق بود یه روز فارغ…من نه تنها مادر بچش و زنش بودم توقع داشت مادرشم باشم! توقعاتی وانتظاراتی ازم داشت که خودم از خودم نداشتم!

خودشون بادوستاشون میرفتن بیرون تادیر وقت انوقت پسرشون که مریض بود بیمارهموفیلی بود ونیاز به مراقبت شدید داشت رو میذاشتن پیش من واگه بچه میخورد زمین دیگه روزگار من سیاه بود…

من فکر میکردم انقدر پخته و سرد وگرم چشیده ام، انقدر پراز عشق ومحبتم که حتما کاری میکنم این مرد وبچش حس خوشبختی رو تجربه کنند، بعد دیدم نه بابا ایشون بشکه ته خالی هستند هرچی عشق ومحبت واز خودگذشتگی و…دارم از تهش خالی میشه وباز خالیه خالیه!!! چون فقط گیرنده بود نه دهنده!!

وجون من خودم رو تنها کامل نمی دیدم که همچین فردی رو جذب کرده بودم…

بماند که چقدر من وپسرم تواون 3 سال زندگی مشترک زوری، ( ترس از طلاق وحرف مردم و دوباره از صفر شروع کردن و …) آسیب دیدیم.. ویکسال ونیم هم طول کشید تا ایشون طلاق بدن منو..

اینهارو نگفتم که حس بد ومنفی بدم به شما دوستای عزیزم، اینهارو نگفتم که بگم قربانی شدم، نگفتم که بگم آی ببینید ازدواج دائم چقدر بدو سخته، بگم ازدواج مجدد یعنی مصیبت…

اینهارو گفتم که بگم من هم تجربه ی رابطه ی دوستی وعاشقانه ی بدون ثبت شناسنامه ومهریه رو تجربه کردم و بهترین دوران زندگیم اون دوسال بوده…

وهم تجربه ازدواجی رو داشتم که از روی ترس ، و تردید ویه جورایی اجبار، حرف مردم وفشار جامعه وسنت ها و….بوده…

اینهارو گفتم که بگم به قول استاد عزیزمون رابطه باشه چند روز اصلا باشه یک ساعت، ولی انقدر پراز عشق دوطرفه ورها از وابستگی واز روی احساس قلبی باشه که تا اخر عمر یادش میفتی حس خوب داشته باشی…

بخدا قسم که بعد طلاقم از مادرم گرفته تا خاله و دوست وآشنا وخانمهای فامیل گفتن که بخدا ماهیچکدوم از زندگیمون ورابطه ای که با شوهرامون داریم راضی نیستیم واز ترس ابرو وبچه هامون موندیم توی زندگیمون!!!

حالا چرا این اتفاق میفته اونم بیشتر تو کشور ما، خصوصا شهرستانها؟

ما گرفتار یه سری سنتهای دست وپاگیر شدیم، ماگرفتار باورهای پوچ شدیم، مردها وزنهای ما خالی از خدا هستند، خالی از مهر ومحبت، خالی از عشق…مثل گذشته ی من، از سر نیاز وترس و قضاوت وحرف مردم میرن ازدواج میکنن یا یه رابطه ی دربو داغون رو به قیمت داغون کردن خودشون و فنا دادن عمرو جونیشون تحمل میکنند…

فقط 10 درصد زن ومردهای جامعه ما اطراف من حداقل دارن باعشق کنار هم زندگی میکنن،و90 درصد از روی اجبار!!!!

کسیکه به خودشناسی نسبی هم رسیده باشه کسیکه معنی عشق رو بفهمه، کسیکه درک کنه اصلا چرا اومده به این دنیا، کسیکه محبت ومهر رو نعمت ببینه، کسیکه بودن در کنار کسی رو رحمت ولطف خدا بدونه، بدون شک جهان عشقی بی همتا نسیبش میکنه…

کسیکه دنبال این نیست طرف بیاد نیازهاشو برطرف کنه، بیاد مدام قربون صدقش بره، بیاد که اونو به آرزوهای بچگی و به آرزوهای دور ودرازش برسونه، بیاد که در کنارش به اسم ورسم وشهرت وثروت برسه…

کسیکه به این درک رسیده که بودن در کنار جنس مخالف یه نعمت الهی هست براش از طرف خداوند تا به عشق، ارامش وشادی برسه، اون شخص خوشبخت واقعی هست، کسیکه با خودش در صلح هست وجز مهر و عشق چیزی در وجودش نیست ومیدونه که جهان مثل آینه عمل میکنه…

اصلا این شخص سر راهش آدم بد قرار نمیگیره، وارد رابطه ی بد نمیشه، چون جهان وقوانین بی نقصش وقانون فرکانس ها بی نقص عمل میکنه…

من تو رابطه ی دوستیم با اون شخص همه چیز داشتم حتی لبریز عشق ومحبت بودم، وفقط میخواستم کسی باشه اون عشق رو بهش هدیه بدم و همونم شد..

اما توی ازدواجم دنبال عشق و پول و امنیت و تعهد و راضی کردن خانواده و دوست وآشنا و البته دنبال به جا اوردن سنت و قوانین بودم!!!

مهر تو شناسنامه، مهریه، حق وحقوق، زیر یه سقف بودن دائم…زندگی کردن تا وقت پیری ومردن!!!

حاصل چی شد؟ همه چیز دیدم تو ازدواجم جز امنیت وارامش وعشق و تعهد و وفاداری و مهریه و حق وحقوق و حتی اونچیزی که داشتمم از دست دادم …

خداوندمی فرماید زن وشوهر مایه ارامش هم هستند، مثل لباس که زینت انسان هست…زن وشوهر جامعه ولباس هم هستند! مثل یک روح در دو بدن…

دیگه خداوند چطوری بیاد بگه که آقا جان قرار بوده زن ومرد، در کنار هم به آرامش وعشق برسند و به واسطه ی عشقی پاک تولید مثلی عاشقانه وپاک هم داشته باشند!!

اونکه امنیت میده منم، اونکه ثروت وشهرت و خوشبختی و امنیت و…میده منم، از من بخواه، نشون بده لایق دریافتش هستی من بهترین عشق رو تقدیمت میکنم اصلا جاری وساری میشم توی طرف مقابلت که هروقت مهربونی وعشقش رو دیدی یا عظمت وبزرگی من بیفتی…

وتواین دو روز زندگی این دنیایی تواین مسیر که میرسه به مرگ و زندگی دوباره، مکمل هم یار هم مونس هم ویاری دهنده هم باشید برای رسیدن به یکتاپرستی به انسانیت به پاکی به درستی …

خلاصه که آقا جان صلاح مملکت خویش خسروان دانند، هرکسی نسبت به درکی که داره از جهان وزندگی وخودش،وتجربه هایی که از سر گذرونده یا هنوز نگذرونده، سبک شخصی خودش رو داره..

به قول شما استاد عزیزم نتیجه باید با آدم صحبت کنه، اگه نتیجه یه تصمیم یا عملکردی خوب هست وعالی، پس اون تصمیم و اون سبک درست هست، والسلام …‌

انشالله که همیشه یادمون بمونه این دنیا محل گذره و ما وهمه ی آدمها رهگذریم فقط یه تایمی اومدیم تا در کنارهم باصلح وصفا وعشق وارامش زندگی کنیم…چه یک ساعت ، چه یکسال، چه یک عمر…