دستورالعمل پروژه « تغییر را در آغوش بگیر » - صفحه 96

بنام خدای زیباییها

سلام خدمت استاد عزیز و همه دوستان همراه

خیلی خوشحالم و سپاسگزار خدای بزرگ و مهربون که اینجا هستم در این کلاس جدید و قراره کلی آگاهی های ناب دریافت کنم و نتایج درخشانی رو رقم بزنم.

اتفاقا من همین الان دارم دوره لیاقت رو کار می کنم و این همزمانی رو به فال نیک می گیرم و اون رو جایزه کار کردن متعهدانه خودم روی دوره احساس لیاقت و استمراری می بینم که در این مسیر به خرج دادم.

این همزمانی برای من خیلی زیبا و معنادار هست.

چیزی مثل وقتی که در مرحله بعدی رشد، خودش به روی تو باز می شه چون تو آماده هستی.

بعد از پذیرش و خود ارزشی، حالا، اقدام و تحول.

من می خوام تغییر رو در آغوش بگیرم و هیچ وقت در زندگیم تا این حد خودم رو آماده دریافت آگاهی و تغییر ندیدم.

طبق قانون، «اگر خودم آگاهانه به دنبال پیشرفت و بهبود باشم و از تغییر استقبال کنم، خیلی کمتر با تضاد مواجه می شوم. زیرا جهان نیازی ندارد با تضادها، به من یادآوری کند که باید تغییر کنم»

اگر من خودم آگاهانه در مسیر رشد و تغییر باشم، یعنی بطور داوطلبانه خودم رو بررسی کنم، اشتباهاتم رو بپذیرم، باورهای محدود کننده م رو تغییر بدم و مدام بهتر بشم، دیگه جهان نیازی نداره من رو با درد یا بحران بیدار کنه.

چون تضادها مثل آلارم هستن، میان تا بگن،

تو داری از مسیر رشدت دور میشی، باید تغییر کنی.

ولی وقتی خودم دارم آگاهانه تغییر می کنم، جهان دیگه نیازی نمی بینه من رو با آلارم درد یا تضاد بیدار کنه.

سوال 1: آخرین باری که قبل از برخورد با تضاد، مسیرت را اصلاح کردی و از تغییر استقبال کردی چه بود؟ چه نتیجهٔ ملموسی داشت؟

آخرین باری که قبل از برخورد با تضاد مسیرم رو اصلاح کردم، زمانی بود که تصمیم گرفتم از فضای کنترل گر کلاس استاد زبانم خارج شم. من در یک فضای مسموم و کنترل گر بودم که خیلی احساس لیاقت من رو تحت الشعاع قرار داده بود.

و نشونه ش هم احساس بدی بود که تموم اون تایم داشتم. مدتی قبل من در محیطی حضور داشتم که اولش تصور می کردم می تونه باعث رشد و پیشرفتم بشه. اما به تدریج متوجه شدم فضای اونجا با ارزشها، آرامش درونی و مسیر رشد شخصی من هم راستا نیست. احساس می کردم انرژیم تحلیل میره و حس ارزشمندیم کمرنگ میشه.

به جای ادامه دادن از روی ترس، وابستگی یا ملاحظه، تصمیم گرفتم آگاهانه از اون فضا فاصله بگیرم. بدون درگیری، بدون توضیح یا توجیه.

فقط با سکوت و احترام.

نتیجه این تصمیم، حس اقتدار، آرامش و رهایی بود. احساس کردم خودم رو از چرخه تکراری نجات دادم و به خودم ثابت کردم که می تونم قبل از ورود تضاد، مسیرم رو با آگاهی اصلاح کنم.

سوال 2: در چه مواردی نشانه‌های تغییر را دیدی اما جدی نگرفتی؟ بعدا دقیقاً چه هزینه‌ای برای فرار از تغییر، پرداخت کردی؟

من قبلا نشونه هایی از نا هماهنگی در روابط و محیط اطرافم وجود داشت. بارها حس کرده بودم که بعضی از فضاها و آدم ها با آرامش درونی و مسیر رشد من همسو نیستن اما از روی ترس از قضاوت شدن، ترس از تنها شدن، احساس گناه یا وابستگی عاطفی، اون نشونه ها رو نادیده می گرفتم.

به جای اینکه با شجاعت مرز بذارم و از موقعیت فاصله بگیرم، سعی می کردم با سازش و سکوت، آرامش مصنوعی ایجاد کنم.

هزینه ای که پرداخت کردم غرق شدن در احساس بی ارزشی، خستگی عاطفی، احساس بی انرژی بودن، بی انگیزگی و از دست دادن اعتماد به نفس و شور و شوق زندگی بود.

سوال 3: اگر به آن موقعیت برگردی، چه اقدام جایگزینی انجام می دهی؟ چه رفتار یا واکنشی را تغییر می دهی؟

اگر به اون موقعیت برگردم، سریع ریشه مشکل رو شناسایی می کنم و میرم روش کار می کنم. به درونم مراجعه می کنم تا ببینم ریشه مشکل کجاست. روش کار می کنم. کاری که الان می کنم.

اگر به اون موقعیت برگردم، این بار به احساس درونم بیشتر اعتماد می کنم.

به جای سکوت و سازش از روی ترس، در آرامش و احترام، مسیرم رو جدا می کنم بدون احساس گناه و بدون نیاز به تایید دیگران.

به جای واکنش از روی ترس یا وابستگی، از روی عزت نفس و آگاهی عمل می کنم. در واقع، انتخاب جدید من اینه که وقتی نشونه های تغییر رو می بینم، به جای مقاومت، به اونها پاسخ بدم چون الان می دونم هر تغییری که از درون من شروع بشه، هدیه ای برای رشد منه.

سوال 4: به آن موقعیت فکر کن و بنویس: چه باور محدود کننده ای باعث می شد که ایجاد تغییر را به تعویق بیاندازی؟ چطور این باور را اصلاح کرده ای؟

باور محدودکننده م این بود که برای حفظ رابطه یا آرامش، باید خودم رو نادیده بگیرم.

همیشه تصور می کردم اگر فاصله بگیرم یا نه بگم، ممکنه دیگران از من دلخور بشن و من فرد بی وفا یا قدرنشناسی به نظر برسم.

بریم برای شروع یک پروژه جدید و هیجان انگیز

خدایا به امید تو