دستورالعمل پروژه « تغییر را در آغوش بگیر » - صفحه 122

به‌نام خداوند بخشنده‌ی مهربان

مربی مهربانم امام زمانم

سوال 1: آخرین باری که قبل از برخورد با تضاد، مسیرت را اصلاح کردی و از تغییر استقبال کردی چه بود؟ چه نتیجهٔ ملموسی داشت؟

آخرین بار یادمه قبلا ها یه موضوع پیش امده بود تقریبا 13 سالم بود از یه نفر خوشم می‌آمد و درحالی که طرف غریبه بود وفردی آنچنان حالا چی بگم اون جوری من تو ذهنم توصیف می‌کردم نبود

اون روز یه متن خونده بود میگفت آدما وقتی کسی دوست دارند می‌بینند که هیچ عیبی نداره اون آدم بی‌عیب نیست ولی چون دوستش داری مغزت عیبش نمیبینه من واقعا آنجا درکش کردم شده بودم مثل یه نگهبان گوش به زنگیم رفته بود بالا با صدای هر ماشین میدویدم پشت پنجره رو پشتبون کنار شیشه همش کشیش میدادم بلند بلند حرف میزدم که صدامو بشنوه ‌

خیالات میکردم ‌ . رویا می‌ساختم خیلی رویا های بچگانه. خانه عموم که میرفتیم بلند حرف میزدم حتی

دختر عموم بهم میگفت شیوا داری الکی صدات میبری بالا

تو عروسی فکر میکردم رقص من پدرم خیلی تماشایی اون لحظه فقط به این فکر میکردم اون فرد به من توجه کنه ،ساعت ها تو کوچه بودم تا مثلا یک دقیقه ببینمش و زمانی که اتفاقی کنارش بودم حرف چرت پرت میزدم انگار روی خودم کنترلی ندارم

خوب که اصلا اون فرد هیچ توجه نمی‌کرد

این رفتار خود واقعیم دوست نداشتم

جریان اینقدر پیش رفت تا یه بعدظهر آفتاب غروب کرده بود 6 یا 7 میشد وقتی دم در بودم حی نگاه میکردم تا یهو نگاه هامان یکی شد انگار اون هم نگاهش تو نگاه من افتاد این موقعیت واسه خیلی میشه یه تشویق واسه اینکه دیدی شد دیدی نگاه کرد شاید اولش چند دقیقه اول خوشحال بودم ولی بعد به شدت حالم بد شد حالم از خودم بد شد از رفتارم شرمم شد از نگاهی که کردم خجالت کشیدم اون زمان جمله همه گناها از نگاه کوچیک آغاز میشه به وجودم لرزه انداخت رفتم سر سجاده گریه کردم از خدا طلب بخشش کردم

برام سخت بود اره اینکه با نفسم مبارزه کنم ولی گذاشتمش کنار دیگه پای پنجره نرفتم منتظر نبودم تو کوچه نرفتم با صدای ماشین دلم میخواست بدوم پشت پنجره امانرفتم کم کم اون واقعا از سرم باز شد شاید یه جای مغزم بود ولی نه در وجودم سالها گه گاهی اون ذهن برام اون قسمت باز می‌کرد ولی خودم محکم میبستمش تا جایی که الان به اون زمانم میخندم

ولی الان خداراشکر میکنم قبل از اینکه بخواهد اتفاق بدی می‌افتد ومن آسیب قلبی و روحی میدیدم همه چیز بستم و از نو شروع کردم ‌.

خدایا شکرت واسه هدایتت واسه مغفرتت

2.یه سری دیگه هم پاییز کلاس یازدهم بود تو 16 سالگی ورزش از نو شروع کردم با هدف اینکه لاغر بشم خانمی که دیدم اندامش قشنگ بود شد برام الگو روی دوچرخه پا میزدم به دختر عموم گفتم اگر منم اندامم مثل اون قشنگ بود لباسی مثل اون می‌پوشیدم و

یه جایی تو وجودم گفتم من از تو قشنگ تر میشم

کلی وزن کم کردم مثل اون رو شکمم خط افتاد

خدایا شکرت قبل از هرچیز خودم عوض کردم

سوال 2: در چه مواردی نشانه‌های تغییر را دیدی اما جدی نگرفتی؟ بعدا دقیقاً چه هزینه‌ای برای فرار از تغییر، پرداخت کردی؟

وقتی 13 سالم بود درگیری گوشی شدم تا 14 سالگی به طوری که همش فیلم کره ای یا ژاپنی و.. میدیم تا 4 صبح تا اخرشب از ان زمان بهترین استفاده نکردم خانواده ام خیلی ناراحت بودند غر می‌زدند مادرم همش میگفت این گوشی بزار کنار کلا از زندگی عقب افتادم درس نمیخواندم آنلاین بود تایم درس سریال کره ای میدیدم خانه اطرافیان که میرفتیم آنها هم شکایت می‌کردند که شیوا چرا اینقدر سرش تو گوشی با کی تو گوشه یا بسه دیگه یه بار آمدی پیش ما گوشی بزار کنار

علاوه بر این سرگیجه های کم گرفته بودم وقتی از پای گوشی بلند میشدم

معلم هام خیلی چیز میگفتن چرا علوم جواب نمیدی چرا ریاضی دیر دادی

من نشانه ها را میدیدم ولی تغیر نکردم تا جهان به قول استاد چکشش‌ برداشت یکی زد بهم قشنگ یادمه 28 بهمن سال 99 شب تولد داداشم که مهمان داشتیم وکلی تدارک دیده بودم چشم هام یهو ورم کردند آنقدر که چشمام شبیه ژاپنی ها شده بود کوچولو کوچولو

رفتیم بروجن آنجا به یه چشم پزشکی رفتیم یادمه شلوغ بود وکلی منتظر ماندیم بعد معاینه چشم هام گفت چشم هات ضعیف نیستند ولی در معرض ضعیف شدند تا دوهفته گوشی نداشته باشه و پای گوشی نره وقطره داد مامانم گوشیم گرفت وخودمم بخاطر بیناییم نمیخواستم برم ولی یادمه چقدر عذاب می‌کشیدیم انگار معتادی بودم که داشت ترک می‌کرد یادمه بالشت میزاشتم روسرم میخواستم جیغ بزنم

چند روز گذشت خوب نشدم پیش چشم پزشک دیگه نوبت گرفتم ان هم متوجه نشد گفت شاید از تیروئید ت باشه و یک دکتر متخصص بهمون معرفی کرد مامانم شبا گریه میکرد چرا دخترم یهو اینجور شده من شبا صدای مامانمو میشنیدم وزیر پتو آروم گریه میکردم پیش دکتر که رفتیم کلی آزمایش ازم گرفت بعد گفت خوش خیم دخترتان مامانم میخواست تو مطب گریه کنه گفت یاخدا‌ آقای دکتر دخترم چشه دکتر که وضع مادرم دید گفت چیزی نیست ولی باید آزمایش های دیگه ای بده انگار کبدش‌ عفونت کرده ولی از قیافش معلوم بود از جوابای آزمایش خیلی تعجب کرده بود

دوباره آزمایش دادم دیگه نزدیکای‌ عید بود برگشتیم خانه خودمان آزمایش ها را به دکتر دیگه نشان دادم متوجه نشد فقط یه سرم زدم که حالم بهتر شه .

کم کم گوشی هم از یادم رفته بود

اما خدا میدانه چجوری بیماریم خوب شد یهو بیدار شدم دیدم چشمام مثل قبلش شدن خدایا شکرت الان که فکر میکنم میبینم چجوری خدا کمکم کرد چجوری بهم ضربه خود که منجر به تغیر رفتارم شد چجوری با عوض شدن من بیماریم هم خوب شد

من نزدیک بود هزینه خیلی سنگینی بدم نزدیک بود بیناییم از دست بدم علاوه بر هزینه های زیادی دکتر ازمایش و به رقم خودش تو سال 99 1ملیون پول آزمایش خیلی بود و نگرانی خانواده‌ام به خصوص مادرم‌.

اما بازم پای گوشی میرفتم اما خیلی کم ولی واقعا دیگه حالم از سریال دیدن بهم می‌خورد خسته شده بودم حالم بد بود همش گریه میکردم ولی کاری واسه تغیر نکردم رابطه ام با داداشم داغون همه جا دعوا میکردیم،دیگران هی تحقیرم میکرن که تو چقدر شلی چقدر ماستی و… (اندامم به شدت بد بود اضافه وزن زیاد خیلی چاق شده بودم) علاوه بر این همش بیمار بودم هر هفته بیمارستان از دل‌درد شدید بیماری های عجیب غریب همش سرم و سوزن درد هایی که واقعا شدید بودند یادمه با دستام قالی فشار میدادم از درد جیغ میزدم زخم معده مزخرف حساسیت غذایی،سنگ کلیه گرفتن و کلی نشانه واسه تغیر من نگو این ها همه نشانه بودن من جدی نگرفتم کاری نکردم دفعه قبل جهان یکی زد متوجه نشدم اما این بار چکش بزرگش زد واقعا خوردم کرد

نکته :من نتوانستم خود ماجرای بنویسم ولی احساسی که داشتم نوشتم

انگار تمام جهان دشمنم شدن انگار چشمامت ببندی بعد ببینی همه جا سیاه بشه وتو بمونی تنها تو تاریکی داخل دریا تو یه قایق

این بار جهان گفت یا تغیر میکنی یا مجبور به زندگی میشی که ازش متنفری و زجر میکشی

ان موقع خیلی زجر کشیدم با روحم با جسمم با وجودم عزیز ترین کسام هم بهم پشت کردن اونجا که گفتم اگه این رهام کرده اون پشتمه اون رهام نمیکنه آخرین ضربه را که میخوری خیلی درد داره میبینی اون رهات‌ کرده کلماتی از دهنش میشنوی که تو را خورد میکنه دردم شده بود موضوع شوخی اطرافیان وشلاقی بدست اونا واسه ضربه به من با هر گفتشون جیگرم آتیش میگرفت دیگی هیچی نداشتم رسیده بودم به ته خط هرلحظه منتظر تموم شدن زندگیم بودم چاقو کنار دستم که … دوست ندارم بنویسم دوست ندارم راجب اون زمان بگم واسه همینه که خود کلمات نمیگم خود جریان راهم چون یادآوریش چیزی جز درد به روحم نمیزنه من اونجا از خدا هم ناامید شده بودم (خدایا ببخشید من ببخش که اون موقع اینجور شده بودم من ببخش الان میدونم بزرگترین حامیم تویی اگه تو نبودی اون روزا تمام نمیشد)قلبم شکسته بود خورد شده بودم راهی نداشتم یا باید به خواست دیگران رضایت میدادم

یا میمردم یا پا میشدم زندگیم تغیر میدادم بلند شدم از صفر شروع کردم از سواد یه بچه 12 ساله و لی داخل کلاس نهم تو 15 سالگی شروع کردم رویام بزرگ کردم واسش شب روز جنگیدم با اینکه احتمال موفقیتم خیلی کم بود رقیبام از من قوی تر بودند من خیلی عقب بودم ودر عین حال با دیگران میجنگیدم با فشار روانی که داشتم با حس تنهایی که داشتم درس می‌خواندم می‌خواستند مانع درس خواندم بشم امتحانام داغون از 20 نمره 2 خورده ای گرفتم باز ادامه دادم تا 4 صبح درس می‌خواندم پاگوشی نمی‌رفتم تنها برای دیدن کلیپ انگیزشی با گریه درس می‌خواندم زنگ تفریح با دوستام بیرون نمی‌رفتم کسی درکم نمی‌کرد بقیه فقط قضاوت اما ادامه دادم اما دووم آوردم روز شب های تاریکی بود اما خورشید زندگیم طلوع کرد من آنجا از همه بریدم از همه آدم های اطرافم من به اشتباه از خدا هم بریدم اما همه ولم کردند اون با وجود بریدن من دستش گذاشت تو دستم بلندم کرد راه برام باز کرد خورشید زندگیم طلوع کرد همه چیز یهو درست شد اون آدم ها از زندگیم محو شدند عزیزانم‌ به اشتباهشان ‌ پی بردند گفتند با زبان خودشان خداراشکر که این کار نکردیم

اره خدا اینجوری برات معجزه میکنی

اما اگه راجب هزینه بگیم هزینه خیلی سنگینی دادم واسه تغیر نکردند تکه های شکسته قلبم جمع کردم وبهم چسبوندم الان که دارم اینو مینویسم همه اون آدم ها را بخشیدم شاید 3 سال برای من طول کشید اما توانستم بالاخره ببخشم

اگه تغیر نکنم جهان خیلی بد میزنه آنقدر درد داره که فکرش نکنی اما من ته داستان یه نیرو به اسم خدا پیدا کردم یه رفیق که تنهات نمیزاره الان اگه کل جهان بگه ولم می‌کنند میرن نمی‌ترسم چون یکی هوامو داره که حتی اگه بهش بگی برو نمیره اون خدای منه خدایا شکرت که هستی

دوست دارم خدایا هدایتم کن به مسیر درست به مسیر هدایت.

سوال 3: اگر به آن موقعیت برگردی، چه اقدام جایگزینی انجام می دهی؟ چه رفتار یا واکنشی را تغییر می دهی؟

اگه برگردم دیگه عمرم پای گوشی نمیزارم بیشتر روی رشد خودم کار میکنم با خانواده ام وقت میگذرونم .

درس می‌خواندم چیزی یاد میگرفتم

بزرگ ترین کاری که میکردم هیچ وقت خدا را فراموش نمیکردم هیچ وقت خودم اونقدر تنها نمیدونستم یکی به اسم خدا را کنارم میزاشت اونجوری تحمل اون موقعیت برام خیلی آسان تر میشد

اگه راستش بخواین واقعا تغیر میکردم که نخواهم چنین عذاب بزرگی رابکشم تغیر میکردم که نخواهم هر روز بمیرم وزنده بشم .از امکاناتی که به لطف خدا برام مهیا بود واسه درس خواندم واسه رسیدن به آرزو هام استفاده میکردم تا جهان من تو جایی نزاره که درس خواندن وادامه تحصیل دادن بشه بزرگ ترین آرزوم بشه دلیل زندگیم تا نخواهم آنقدر زجر بکشم

جلوی پرخوریم‌ میگرفتم به سلامتیم‌ اهمیت میدادم

مهم تر از همه مسولیت زندگیم خودم برعهده میگرفتم و ای کاش متوجه میشدم من مسئول همه چیزم*

سوال 4: به آن موقعیت فکر کن و بنویس: چه باور محدود کننده ای باعث می شد که ایجاد تغییر را به تعویق بیاندازی؟ چطور این باور را اصلاح کرده ای؟

نمیدونم اما فکر کنم واسه این بود که من هرچیزی میخواستم خانواده‌ام تهیه می‌کردند واسم و به خودم زحمت کاری نمی‌دادم حتی درسم با تقلب بدون هیچ زحمتی الان که فکر میکنم یه دنیای خیالی برای خودم ساخته بودم اون زمان دنیای خیالی واقعا از واقعیت دور شده بودم یادمه فکر میکردم پریی‌ از جایی میاد ومن باش میرم دنیای اون همیشه منتظر اون پری کوچولو بودم که با پرنده پرواز می‌کرد و یه روز اتفاقی میافته تو خانه‌ی ما شاید خنده دار بیاد اما هنوزم به اون باور دارم نمیدونم ولی منتظر بودم یکی بیاد منو نجات بده

تنبلی، منتظر شخص خیالی بودن ،احساس بی‌کفایتی که دیگران بهم داده بودند حرفاشون باور کرده بودم وانگار حس میکردم یه آدم بی‌کفایت به درد نخورم که هیچ کاری تو این دنیا نداره بودم

باورهایی که باعث شد تغیر‌ش بدم:

زمانی که تمام مسولیت زندگیم خودم برعهده گرفتم زمانی که از همه بریدم زمانی که فهمیدم فقط خودم میتونم شرایطم تغیر بدم زمانی که فهمیدم من مسؤل زندگیه خودم هستم ، زمانی که فهمیدم هیچ کس جز خودم من نجات نمیده ،زمانی که فهمیدم دیگه هیچکی دست شیوا را نمیگره حتی مامان وبابام ،زمانی که فهمیدم فقط من مسئول زندگیمم‌ نه هیچ کس دیگه ای

وقتی نور امیدم از همه جا بریدم و گذاشتمش رو خودمم

وقتی گفتم من بی عرضه نیستم این جمله ان زمان با فریاد تو ذهنم میگفتم

وقتی این فهمیدم تمام تلاشم کردم تو مسیر ناامید میشدم گریه میکردم ولی جا نزدم با تمام وجودم میخواستم این شرایط تغیر بدم با تک تک سلول‌های میخواستم آیندمو اونجوری که دوست دارم بسازم‌.

خدایا شکرت واسه آگاهی که بهم دادی یک چیز تو قلبم میگفت باید دوره احساس لیاقت بخری رفتم تو سایت پولشو نداشتم بگیرمش نا امید شدم گریه کردم ولی یه جوری به این دوره هدایت شدم وقتی فهمیدم با دوره احساس لیاقت مربوطه خدایا شکرت قلبم اروم شد باورم قوی شد از اون موقع تا حالا شاید چندین بار این جلسه گوش دادم اما کاری نکردم این بار کلمات جوری دیگه به قلبم نشستن انگار تازه درک کردم.