دستورالعمل پروژه « تغییر را در آغوش بگیر » - صفحه 120

با عشق و احترام خدمت استاد عزیزم

قبل از هر چیز، از ته دلم خدای مهربون رو شکر می‌کنم برای وجود پر برکتتون؛ چون واقعاً باور دارم که خدا از طریق شما ما رو هدایت می‌کنه و الهام‌هاش رو از زبون شما می‌شنویم.

در جواب سؤال اول باید بگم، به لطف و رحمت خدا، هیچ مشکل خاصی از نظر سلامتی نداشتم و هیچ‌وقت هم پیش دکتر نرفتم. فقط میگرن بود که بعضی وقتا خودش رو یادم می‌نداخت؛ یه جورایی مثل یه پیام آروم از بدنم که می‌گفت: «یه کم بیشتر به خودت توجه کن».

گاهی دردش اذیتم می‌کرد و از کار و زندگی می‌نداخت، ولی در کل خدا رو شکر همیشه سالم بودم.

وقتی دوره «قانون سلامتی» شروع شد، با اینکه اضافه وزن خاصی نداشتم، تصمیم گرفتم توی مسیرش قدم بذارم. نه از روی اجبار، بلکه از روی اشتیاق برای یه سبک زندگی جدید.

اصلاً برام مهم نبود چی قراره حذف بشه یا چه عادتی باید کنار گذاشته بشه، چون حرفای شما برای من مثل کلام خداست — مطمئن، روشن و پر از عشق.

توی این مدت سعی کردم تا جایی که می‌تونم به اصول سلامتی پایبند بمونم. نمی‌گم همیشه صد درصد درست پیش رفتم، ولی همیشه تلاش کردم که توی مسیر بمونم.

نتیجه‌ش واقعاً برام شگفت‌انگیز بود.

چند وقت پیش یه دوستم با اصرار گفت:

«بیا یه تیکه از این شیرینی خامه‌ای بخور! مگه میشه کسی شیرینی دوست نداشته باشه؟»

من گفتم واقعاً نمی‌خوام، ولی اون‌قدر اصرار کرد که گفتم باشه، یه ذره از نونش رو گاز می‌زنم.

ولی همون لحظه، طعم مصنوعی و سنگینش انقدر اذیتم کرد که نتونستم حتی تو دهنم نگهش دارم — بی‌اختیار تفش کردم.

اون لحظه فهمیدم بدنم و ذائقه‌م چقدر تغییر کرده… فهمیدم وقتی با عشق و آگاهی مسیر سلامتی رو انتخاب می‌کنی، حتی بدنت هم با روحت هم‌صدا می‌شه.

در مورد سؤال دوم، استاد عزیزم باید بگم…

من حدود دو سال خیلی جدی و فشرده روی زبانم کار کردم برای آزمون آیلتس.

واقعاً با تمام وجود درس می‌خوندم، زمان می‌ذاشتم و تلاش می‌کردم که از سطح پایینم برسم به نمره‌ی 7.

خیلی زحمت کشیدم، واقعاً خیلی.

یه مدتی که گذشت، نشونه‌هایی برام ظاهر شد.

مثلاً تو بخش ریدینگ پیشرفت خوبی داشتم و نمراتم تو آزمون‌های ماک خیلی بهتر شده بود.

اما از یه جایی به بعد، اعتماد به نفس زیادی گرفتم و دیگه ریدینگ رو جدی نمی‌گرفتم.

تمرکزم رو گذاشته بودم روی بخش‌های دیگه، مثل اسپیکینگ و رایتینگ که فکر می‌کردم مهم‌ترن.

با این حال، همیشه یه استرسی ته ذهنم بود از ریدینگ… نمی‌دونم چرا.

این موضوع باعث شد که تو چند تا ماک آخر، نمره ریدینگم افت کنه.

ولی من جدی نمی‌گرفتم، همونطور که شما می‌گید، بعضی وقت‌ها آشغال‌ها رو زیر مبل می‌کنیم…

یه ترس و یه نشونه‌ها بود، ولی من نادیده‌شون گرفتم و گفتم: «روز آزمون از پسش برمیام.»

و اتفاقی که افتاد، فراتر از تفکرات من بود، ولی مطمئنم که خودم این تجربه رو ساخته بودم، حتی اگر هنوز آگاهی کامل نداشته باشم.

بعد از آزمون لیسنینگ، وقتی ریدینگ شروع شد، مراقب امتحان چند دقیقه اومد و گفت که روی دستم یه تتو نوشته شده و این به‌عنوان تقلب محسوب می‌شه.

من واقعاً نمی‌دونستم این قانون نانوشته کجاست و چرا ازش اطلاع نداشتم، ولی مجبور شدم از آزمون ریدینگ برم بیرون چون اون خانوم گفت باید ساق دست بپوشی(من تیشرت تنم بود).

چون گفت: «ما تحت نظارت دوربین‌های IDP هستیم و همه چیز باید طبق اصول پیش بره.»

این اتفاق باعث شد هم وقتم رو از دست بدم، هم تمرکز آزمون بعدیم بهم بخوره…

و در نهایت، اوورال نمره‌م شد 6.5 به جای 7.

واقعا تجربه سنگینی بود، چون من تمام زمان و انرژی‌م رو گذاشته بودم و تمام تلاشم رو کرده بودم.

اما این تجربه بهم یاد داد که هر نشونه‌ای، حتی کوچک، یه پیام داره…

و اگه نادیده‌ش بگیری، دیر یا زود، هزینه‌ش رو باید بدی

سؤال سه…

خب واضحه که اگه برگردم به اون موقعیت، قطعاً اون نشونه‌هارو جدی می‌گرفتم.

نمی‌ذاشتم نتیجه‌ی دو سال زحمتم توی چهار ساعت از بین بره.

نمی‌ذاشتم ذهنم اون اتفاق رو به عنوان یه نقطه‌ی ضعف ببینه و محدودیتی بسازه برام، فقط به خاطر یه نمره.

ولی یه تجربه‌ی دیگه هم دارم که دلم می‌خواد همین‌جا بگم، چون برام خیلی درس داشت.

چند سال پیش با یکی از دوستام یه کار مشترک راه انداختیم توی حوزه‌ی معماری و طراحی.

من با تمام وجودم کار می‌کردم، وقت می‌ذاشتم، مسئولیت‌پذیر بودم… واقعاً از جون و دل مایه می‌ذاشتم.

اما از اون طرف، شریکم اون‌قدرها جدی نبود.

با خودم می‌گفتم اشکال نداره، مهم اینه کار پیش بره.

می‌گفتم دوسته دیگه، معرفت یعنی همین که من بیشتر بکشم، شاید یه روزی هم نوبت اون بشه که برام جبران کنه.

ولی هرچی جلوتر رفتیم، دیدم نه… فقط منم که دارم کار می‌کنم، فقط منم که دارم تلاش می‌کنم.

وقتی بحث پول یا اعتبار پیش می‌اومد، اون موقع بود که نقش شریکم پررنگ می‌شد و می‌گفت: «پس من چی؟»

با اینکه بارها نشونه‌هاش رو دیده بودم، جدی نگرفتم…

و آخرش ضربه‌ی سنگینی خوردم.

اون همکاری رو ول کردم، چون دیگه دلم نمی‌خواست ادامه بدم.

و از اون به بعد، یه ترس توی دلم موند…

ترس از اینکه دوباره شروع کنم.

چون اون تجربه برام مثل یه شکست بود، اونم توی سنی که نه خیلی باتجربه‌م، نه اون‌قدر کم‌تجربه که آسون ازش بگذرم.

ولی حالا که بهش نگاه می‌کنم، می‌فهمم اون نشونه‌ها، در واقع فرصت‌هایی بودن برای آگاهی.

برای اینکه یاد بگیرم مرز بین محبت و ساده‌دلی چیه، و اینکه هر رابطه‌ای، حتی کاری، باید دوطرفه باشه.

در مورد آخرین سؤال باید بگم…

من همیشه می‌ترسیدم.

می‌ترسیدم از تنها شروع کردن، چون هیچ‌وقت اون اعتمادبه‌نفس واقعی رو نداشتم.

همیشه یه صدایی توی ذهنم می‌گفت: «تو نمی‌تونی، تو به تنهایی قوی نیستی، حتماً باید یکی کنارت باشه تا موفق بشی.»

با اینکه توی دانشگاه همیشه نمره‌هام از همه بالاتر بود، همه برای ایده‌پردازی و طراحی ازم کمک می‌خواستن، برای پروژه‌ها دعوت می‌شدم…

ولی بازم ته دلم حس لیاقت نداشتم.

باور نداشتم که من به تنهایی می‌تونم.

همیشه فکر می‌کردم اگه کسی کنارم نباشه، شکست می‌خورم.

این باور محدودکننده باعث شد خیلی وقتا وارد همکاری‌هایی بشم که برام مناسب نبود.

از ترس اینکه تنها نمونه‌م، حاضر بودم بیشتر کار کنم، بیشتر زمان بذارم، فقط چون نمی‌خواستم رابطه‌م خراب بشه یا دوستم رو از دست بدم.

توی کارهای مختلف این اتفاق تکرار شد — حتی توی پروژه‌های پژوهشی و نوشتن مقاله.

یه بار با یکی از دوستام روی مقاله‌ای کار کردیم. تقریباً تمام زحمت‌ها رو من کشیدم:

از جمع‌آوری داده‌ها گرفته تا محاسبات و نوشتن بخش‌های اصلی مقاله.

ولی وقتی رسیدیم به مرحله چاپ، اون گفت: «اسم من باید اول بیاد!»

و من… نه توانش رو داشتم نه جرأتش رو که از حق خودم دفاع کنم.

همین باورِ «من به تنهایی کافی نیستم» بارها باعث شد وقتم، انرژیم و آرامشم از بین بره.

اما حالا دارم یاد می‌گیرم که لیاقت، یه هدیه از خداست، نه چیزی که بقیه تأییدش کنن.

یاد گرفتم که خدا وقتی هدفی رو توی دلم می‌ذاره، خودش هم قدرت انجامش رو بهم داده.

و حالا، کم‌کم دارم به خودم اعتماد می‌کنم،

به اینکه من به تنهایی هم می‌تونم بدرخشم.