تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۵ - صفحه 23 (به ترتیب امتیاز)

بنام خدا

سلام خدمت استاد جان جانان و مریم بانوی مهربان و همه دوستان عزیزم

پدر من قاضی بود الان وکیله، به آدم بسیار سخت گیر و مقرراتی و بدبین به آدما. هر مسئله ای رو بگید جناییش میکنه، هرگز نذاشت ما دنبال علائقمون بریم، چه من چه برادرام، من فوتبال دوست داشتم گفت دنبال توپ دوییدن نون نمیشه، داداش وسطیم عاشق هنر بود می‌گفت چهارتا خط میکشی فکر می‌کنی به کجا میرسی، داداش کوچیکم عاشق موسیقی بود می‌گفت این قرطی بازیا چیه…

خلاصه اعتماد به نفس در ما خشکید، اولین بار یادمه دیپلم می‌خوندم با یکی از دوستام قرار گذاشتیم مغازه ایزوگام بزنیم اون بره نصب من واسم مغازه، پول نیاز داشتم بهش گفتم محشر بپا کرد که بدهکار میشی میوفتی زندان بیخیال شدم.

کار اداری می‌خواستیم بریم با وجود اینکه می‌تونست سفارش بده ولی نکرد( مدیر قضایی استان بود) می‌گفت بخونید قاضی بشید شغلی که اصلا بهش علاقه نداشتم و ندارم.

و ماها تبدیل شدیم به یه آدم وابسته که بدون پدرش همیشه ترس و دلهره داره، من بخاطر اینکه بهش ثابت کنم میتونم خیلی اشتباه مرتکب شدم با یه آدم نااهل شراکت کردم و ضرر کردم, باز دست از پا درازتر برگشتم پیش پدرم و سرکوفت شنیدم که دیدی سرت خورد به سنگ امیدوارم آدم شده باشی.

سال 95 رفتم توی یه قنادی مدیر فروشگاه شدم همه چیز خوب بود تا اختلاف پیش اومد بین شرکت و مجبور شدم بیام بیرون.باز رفتم دفتر وکالت پدرم منشی شدم.

سال 98 مرکز مشاوران قبول شدم و در آغاز کارآموزی با یه گزارش عذرمو خواستن، نشستم باز خوندم و کانون وکلا قبول شدم.

حالا بحث کجاست؟ این جاست که از نظر پدر من ما هیچی نمیدونیم، واقعا علنا جلوی ما می‌گفت پسرام وکیل شدن ولی باز زیرنظر منن چون هیچی نمی‌دونن من براشون لوایح رو می‌نویسم!!!!

و این واقعا بهم برمیخورد، میگفتم تا کی باید این شرایط رو تحمل کنم، به قول استاد بعضی از ما اونقدر باید پسی بخوریم تا بیدار بشیم، له بشیم تا بفهمیم، و من له شدم، وقتی تحت سلطه بودن منو به یه آدم وابسته و بدون اعتماد به نفس تبدیل کرده بود. وقتی فایل های استاد رو دیدیم و کتابهای الکترونیک رو بارها خوندم دیدم باید به خودم باور داشته باشم، همه ما آدما از سیستم عصبی مشترک بهره می‌بریم تفاوت فقط در به کارگیری استعدادهاست، باور به ارزشمند بودن، دنبال علاقه رفتن، ایمان واقعی داشتن بخدا و اقدام کردن…

اولین شجاعت رو جایی به خرج دادم که رفتم پیش یه غریبه برای کارآموزی نه اینکه برم پیش پدرم و چقدر برام مفید بود، اعتماد به نفسم حسابی رفت بالا، جلسات هفتگی خوب، سوال و جواب، تمرین لایحه و دادخواست نویسی برام خیلی مفید بود.

دومین شجاعت رو جایی به خرج دادم که تقریبا با دست خالی فقط با 100 میلیون تومن پول رفتم برای تاسیس دفتر خودم، یه دوست خوب و هم فرکانس توی کانون باهام آشنا شد و پیشنهاد داد بریم دفتر خودمون رو بزنیم اولش ترسیدم گفتم دفتر پدرم هست هزینه ای روی دوشم نیست، با دست خالی برم دفتر کرایه کنم، وسیله باید بگیرم، کرایه ماهانه هست، هزینه های دیگه هست…..

ولی یاد استاد افتادم زمانیکه با ایمان کامل با دستای خالی اومد تهران، به خودم گفتم نترس خدا کمک می‌کنه برو، و من و دوستم رفتیم دفتر اجاره کردیم، باورتون نمیشه با یه شرایط عالی، یه صاحب ملک بی نظیر که حتی وسایل دفتر رو بهمون داد و ما وسیله ای نخریدم جز یه سری ملزومات اداری.

حتی بهمون گفت کرایه عقب افتاد نگران نباشید و من فقط شکرگزار خدایی بودم که جوری برات میسازه که خودت نمی‌فهمی.

وقتی به پدرم گفتم دفتر گرفتم خوشش نیومد، یه شب رفتم دم خونه و کلید دفتر رو بهش پس دادم با اخم ازم گرفت و درب خونه رو بست.

الآنم تضادها و چالش ها هستن، ذهن سرکش منو می‌بره سمت نگرانی برای آینده، برای شرایط موجود، برای بدهی ها ولی همیشه مسیری که طی کردم رو یادآوری میکنم، موفقیت هامو مرور میکنم، بابت نعمتهای زندگیم شکرگزاری میکنم و دهنمو یکم کنترل میکنم.

برای اولین اقدام توی 24 ساعت بعد می‌خوام با چندتا شرکت صحبت کنم برای مشاوره حقوقی این شرکتها، فارغ از نتیجه کار من متعهدم که سمت خودمو انجام بدم، با ایمان قدم بردارم و چگونگی کارها به من هیچ ربطی نداره، نتایج به من ربطی نداره، من باید دستای خدا رو باز بذارم، ذهن ناقص من نمیتونه بهترین نتایج رو برام رقم بزنه، عقل و منطق جواب نمیده می‌خوام دیوونه باشم، دیوانه ای که تمام کارهاشو خدا انجام میده، رب العالمین، ارباب کائنات.

استاد خیلی مخلصیم