تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۱۴ - صفحه 6 (به ترتیب امتیاز)

سلام و درود فراوان به استاد عزیز بزرگوارم و مریم جان عزیز به تمامی دوستان گرامی .

قبول مسئولیت موضوع خیلی مهم و ارزشمندی هستش که دوستان عزیز و استاد گرامی توضیحات خوبی بهمون ارائه دادن .

کاری رو به موقع و در جایگاه خودش انجام دادن یعنی پذیرش مسئولیت.

ما در مقابل خودمون و در تمامی اعمال و رفتار و کردارمون مسئول هستیم حتی در مقابل نقصها و ضعفهایی که داریم مسئولیم .

من به عنوان یک خانم در قبال هر سمتی یه مسئولیتی دارم در مقابل پدر و مادرم یه مسئولیتهایی ! به عنوان مادر خانواده یه مسئولیتهایی ! به عنوان خانوم خونه در مقابل همسرم یه مسئولیتهایی ! در مقابل جامعه یه مسئولیت هایی !

منتهی قبول و پذیرش این مسئولیت‌ها نباید طبق گفته‌ها و شنیده‌ها باشه و اینکه طبق رسوم و فرهنگ یک جامعه بلکه باید عقلانی و منطقی باشه تا مسیر درستی رو پیش برم. برای پذیرش هر مسئولیتی حد و مرزها باید شناخته بشه خط قرمزها رعایت بشه افراط و تفریطی در کار نباشه هدفها مشخص باشه بدونم به چ منظور و به خاطر چ چیزی مسئولیتی قبول می‌کنم .

پذیرش مسئولیتهام نباید باعث عدم مسئولیت پذیری دیگران در مقابل کارهاشون بشه .

بدونم تو چ جایگاهی هستم و به چ اندازه نیازه مسئولیت داشته باشم .

به خاطر مسئولیت پذیریم هیچ وقت نباید به خودم آسیب بزنم و به قول قدیمی‌ها گذشت و فداکاری داشته باشم محبت کردن و کمک کردن به دیگران خوبه تا وقتی که تو با اون محبت و کمکت باعث سلب مسئولیت کسی نشی

خسارتی به خودت وارد نکنی .

خیلی وقتها نقص وابستگی باعث میشه مسئولیتهای دیگران رو بپذیریم و با این کار نه تنها به خود خسارت می‌زنیم بلکه باعث پایین اومدن اعتماد به نفس دیگران هم میشیم .

کسی که به خاطر وابستگی مسئولیت حتی فرزندانش رو قبول کنه کم کم حس قربانی بودن و قربانی شدن بش دست میده .

در گذشته خیلی وقتا به خاطر ترسهامون مسئولیتهای دیگران رو انجام میدادیم که مبادا خدشه‌ای به کسی وارد بشه و اینکه اتفاقات اون طور که ما می‌خواهیم پیش بره . که کم کم همه ی این کارها باعث متوقع شدن و پسروی در کارها میشد .

این مسئولیتها شامل همه چیز می‌تونه باشه چ تو روابط عاطفی چ تو روابط با دیگران چ تو موضوعات مالی چ تو حوزه ی سلامت و هر چیز دیگه‌ای !

این اشتباه محضه که فکر کنیم دیگران مسئول رفتارهای خودشون نمی‌تونن باشن . حتی مسئول عقاید و افکار دیگران نیستیم و هیچ ربطی به ما نداره که دیگران چطور هستن و چ کار می‌کنن . هر فردیو اگه رها کنیم حتی اگه با شکست مواجه بشه مطمئناً مسیر موفقیت رو زودتر و بهتر پیدا می‌کنه .من خدای کسی نیستم که قدرت مراقبت همه ی عزیزانم رو داشته باشم .

خیلی جاها باور به اینکه من مسئول بقیه هستم احساس گناه به من میده چرا که من قادر به انجام هر کاری نیستم و توانایی و قدرت انجام هر چیزیو ندارم مطمئناً جایگاه خودم رو فراموش می‌کنم و به جای تمرکز کردن روی سهم و نقش کارهای شخصی خودم ، تمام توجهم به کنترل کردن دیگران میره . فکر کردن به اینکه من مسئول هر فردی من جمله فرزندان یا همسر یا پدر و مادر و یا تک تک اعضا خانواده کم کم باعث میشه احساس گناه در من بیشتر بشه و به طور ناخودآگاه بدون اینکه خودم متوجه باشم کینه و رنجش و خشم و عصبانیت رو در وجودم ، پدیدار می‌کنه حتی نسبت به عزیزترین کسانم چون خارج از توانم کاری انجام دادم و همین باعث پدیدار شدن این احساسات منفی میشه طوری که مدام دیگران رو قضاوت می‌کنم با احساساتی درگیر میشم که باعث آزار و اذیت و آسیب زدن به خودم میشه شاید به ظاهر فکر کنم من یه آدم قوی و محکمی هستم اما در واقعیت و به مرور زمان خواهم فهمید که فرد ضعیفی هستم .

اما تمرکز کردن روی مسئولیتهای خودم ، خیلی جاها باعث میشه سکوت کنم و با چیزی و با کسی نجنگم .

بحث و مشاجره‌های بی‌مورد با کسی نداشته باشم .

به جای دیدن عیب و نقص دیگران و نقد و بررسی و کنترلشون ، دنبال نواقص و ضعفهای خودم باشم .

به اندازه قدم بردارم .

و در حد توانم مسئولیتی رو بپذیرم .

پذیرش مسئولیت باعث میشه خیلی جاها حرکت کنم و تلاش خودمو تو اون راستا شروع کنم .

غلبه به ترسهام داشته باشم .

منتظر کسی نباشم خودم اقدام کنم .

افراط و تفریط تو کارهام نداشته باشم .

و برای داشتن احساس خوب هر کاری که لازم هستش انجام بدم .

دنبال مقصر نگردم مثل طلبکارا با بقیه رفتار نکنم .

از خودمم طلبکار نباشم یعنی بیش از حد توانم توقع نکنم قرار نیست خودم رو با کسی مقایسه کنم و اجازه بدم حس حسادت باعث فشارهای روحی و روانی و حتی جسمی به خودم بشه .

دیدن موفقیتها و رشد دیگران باعث ترغیبم برای هر گام مثبتی باشه نه دست و پا زدن و تقلای بیش از حد و یا باز موندن از حرکت .

پذیرش مسئولیت باعث غلبه بر مشکلات و مقاوم شدن در برابر تضادها میشه و خیلی چیزهای ریز و کوچیک و موضوعات پیش پا افتاده دیگه باعث آزار اذیتم نمیشه و مشکلات رو حاد و حل نشدنی نمی بینم .

پذیرش مسئولیت باعث میشه در حین حفظ آرامش دنبال راه حل مسائل باشم بهتر فکر کنم و بهتر بیندیشم .

قرار نیست همه چیز همیشه پرفکت باشه و قرار نیست دنبال کمال گرایی باشم .

در حد توان خودم تلاش می‌کنم و سعی می‌کنم وظایف خودمو درست انجام بدم و سهم و نقشمو تا جایی که می‌تونم درست ایفا کنم همیشه باید درصدد کسب آگاهی و یادآوری آموخته‌ها و آموزه‌ها و دیدن تجاربم باشم تا بهتر بتونم مسئولیت‌هام رو انجام بدم .

پذیرش مسئولیت به معنای این نیست که فکر کنم همه چیز همیشه عالی پیش میره که اگر اینطور فکر کنم خیلی جاها ممکنه پا پس بزنم و شونه خالی کنم .

توقع زیادی داشتن از خودمون حتی برای کارهای شخصی خودمون هم باعث خسارت زدن به روح و روان و حتی جسممون میشه پس در حد تعادل و در حد توانم پیش خواهم رفت طوری که همیشه حواسم به بودن در احساس خوب باشه .

هر کاری حتی کار مثبت اگه احساس خوب رو از من بگیره و باعث فشار روح و روانم بشه و جسمم رو خسته کنه اسمش پذیرش مسئولیت و یا انجام کار درست نیست .

ما همیشه سعی میکنیم درست عمل کنیم و به جا و به موقع مسولیتی رو بپذیریم اما اشتباه کردن هم میتونه جز روند کاریمون باشه پس سرزنش کردن و محکوم کردن خودمون کار درستی نیست بدون احساس گناه باز پیش میریم تا به نتیجه برسیم .

سرزنش کردن و توقع زیادی داشتن و عجله کردن و مقایسه کردن از نواقصی میتونن باشن که یه جور دیگه باعث عدم مسؤولیتمون بشه طوری که خودمون متوجش نشیم پس آرام و پیوسته و با صبر و حوصله و با تکامل پیش میریم تا به کمک و یاری خدای بزرگ و قدرتمندمون به اهدافمون برسیم و هر مسولیتی رو درست انجام بدیم .

بنابراین با توجه به آگاهی های نابی که از استاد عزیزم تو دوره های مختلف کسب کردم و تجاربی که از دوستان عزیز و تمامی افراد نزدیکم دیدم و شنیدم ، بیشتر به مسولیتهای خودم شناخت پیدا کردم و سعی کردم جاهایی که حس نگرانی و ترس به خاطر خودم یا عزیزانم سراغم میاد ، بدون دخالت خودم ، اونا رو به دستان توانمند خداوند بسپارم .

به میزان ایمانی که داشته باشم رها تر و آزادتر و در آرامش بیشتری به سر میبرم .

تجربه بهم ثابت کرده ، بابت مسولیتهای دیگران هر چقد خودمو کنار بکشم و تمرکزم بیشتر روی مسولیتهای خودم باشه ، اتفاقات قشنگ تری رو تجربه میکنم.

دیدم ناکامی ها و شکستهای بقیه ، باعث رشدشون بوده پس من چکاره ام که بخام خودمو دخالت بدم حتی بابت فرزندان و همسرم که بیشترین حساسیتها رو بهشون داشتم ب نظرم اجازه بدیم خودشون با فکر و عقل و منطق و احساسات خودشون، مسئولیتهاشونو بپذیرن ،شک نکنید زودتر رشد میکنن و شما بیشتر موفقیتهاشونو میبینید موفقیتها و تجارب خوبی که به نفع شما هم خواهد بود .

هر فردی ممکنه تو راستای انجام مسولیتهاش اشتباه کنه و مسیری رو غلط پیش بره هر چقد من از سر راهشون کنار برم زودتر به مسیر درست هدایت میشن .

وظیفه ی من در حد یه راهنمایی ساده بدون تحمیله ! بقیش رها کردن و توکل کردن و اعتماد کردن به خدای قدرتمند و صبوری منه .

استاد جونم مرسی ازت .

عاشقتم دوستت دارم

مرسی ک هستید

الهی که همیشه باشید.