تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۹ - صفحه 11 (به ترتیب امتیاز)

سلام به استادان جانم و دوستای عزیزم

الهی شکرت که به گام 9 رسیدم

در واقع به شکل نشانه برای من اتفاق افتاده توی این مثال : من در شهری هستم که تا بندر عباس 2 ساعت فاصله داره ، رفیقم کار پیدا کرده بود و با من صحبت کرده بود که دوتایی بریم سر کار ( برای نصب دور دوربین مداربسته)‌ خلاصه من موافقت کرده بودم و رفیقم بیشتر برای این ، کار رو قبول کرده بود که دوتایی یه جا هستیم برای کار

ما راه افتادیم به سمت بندر برای مصاحبه، توی مسیر گوشیم زنگ خورد ، پدرم گفت : همون آشنایی که بهش گفته بودم هر موقع نیرو خواستین خبر بده، الان خبر داده و‌ میگه نیرو میخوایم میای یا نه

منم گفتم بزار فکر کنم بهت خبر میدم

من مونده بودم چیکار کنم ، ما با رفیقم جایی میرفتیم که دقیقا 2 تا نیرو‌ میخواستن و رفیقم بخاطر این کار‌ رو قبول کرده بود که منم همراهش اونجا کار میکنم،

من میدونستم که این یک نشانه ی واضحه (بعدا میگم از کجا میدونستم) ولی خب کمی احساس گناه احساس بی مسئولیتی میکردم که رفیقم بخاطر من کار رو قبول کرده بود و با نیومدن من کار رفیقمم خراب میشه و سر کار نمیره و احساس خوبی نداشتم و میدونستم که من الان دارم میرم برای مصاحبه و دقیقا همین تایم بهم زنگ زدن برای کار جدید ، کار‌جدید رو باید قبول کنم

من به رفیقم میگفتم اگه من نیام تو نمیری؟

چون دوتا نیرو میخواستن ، میگفتم : یعنی اگر‌ من نیام کار تو هم خراب میشه ، هم کمی خوشحال بودم برای کار جدید و هم گیج بودم بخاطر کاری که براش مصاحبه میرفتیم

خلاصه رسیدیم به محل ، من به رفیقم گفتم من داخل نمیام برو بگو اون رفیقم نیومد تا چی میگه

رفیقم رفت و کارفرما چقدر خوش اخلاق بود و چقدر برخورد خوبی با رفیقم کرده بود

رفیقمم داستان رو به کارفرما گفت که برا رفیقم کار پیدا شده و… و جالبه چون بندر باید خوابگاه میگرفتیم ، رفیقم توی مسیر به خوابگاه هرچی زنگ میزد جواب نمیدادن و رفیقم اینم به کارفرما گفته بود و ازش 2 3 روز مهلت خواسته بود و کارفرما هم گفته بود برید فکراتون رو بکنین اگه شرایطتتون اکی شد بهم خبر بدین و اصلاً عجله نگرفته بود که اگر الان بهم اوکی ندین دیگه نمیتونین بیاین ، به جای شما نیرو میگیرم

و خیال ما راحت شد و برگشتیم خونه

بعد از چند روز رفیقمم توی شهرستان خودمون یه کار خیلی خوبی پیدا کرده و داره سیر مراحل استخدامیش رو طی میکنه و با شرایطی که رفیقم داره این کاره بهتر از اون کاری بود که برا مصاحبه اش میرفتیم ، دیگه نیاز نیست خونه بگیره بعد از تایم کاری با وسیله‌اش میره خونه

منم دیروز برای مصاحبه همون کاری که باهام تماس گرفته بودن رفتم ، ما رفته بودیم برای استخدام حراست ولی یه تعدادی رو انتخاب کردن برای حراست یه تعدادی رو برای بار شماری ، من رو برای بارشماری انتخاب کردن ؛

احساس خوبی نداشتم که برای بار شماری انتخاب شده بوده ، چون اومده بودم برای حراست ، به خودم میگفتم حتما حقوقش کمتره و….

سعی کردم گفتگو های ذهنیم رو به سمت مثبت جهت بدم ، الخیر فی ما وقع ( هر اتفاقی که میوفته به نفع منه ) به خودم گفتم روحیات من با شغل حراست نمیخونه و تازه بارشماری برای من بهتره ، ساعت کاریش هم کمتره ، استرسش هم کمتره ،

خلاصه تایید کردن اون نشانه ( تماس برای کار جدید حین رفتن به مصاحبه یه کار دیگه ) به جفتمون کمک کرد

خب گفتم که من میدونستم این یک نشانه واضحه ، از کجا میدونستم ؟

چند ماه قبل یکی از اقواممون یه کاری پیدا کرده بود و من به واسطه اون رفتم سر کار

روز اولی که رفتیم سر کار من هنوز لباس نگرفته بودم ، ظهر بود توی یه کانکس ناهار میخوردیم که صدای یک انفجار اومد و ما سریع از شرکت اومدیم بیرون (انفجار در اسکله شهید رجایی) ولی ما با اسکله فاصله داشتیم

روز دوم : دیگه من شب روز اول ، لباس و کفش و کلاه نو گرفته بودم و آماده بودم برای کار ، توی مسیر رفتن سر کار مینی بوس خراب شد ، دیگه همه ی نگاه ها اومد سمت من ، خیلی ها حرفی نمیزدن و بعضی ها با لحن طنز میگفتن ، اگه میشه فردا نیا ، تا لااقل ما بتونیم کار کنیم از وقتی اومدی یه اتفاقی داره میفته ما هم نمیتونیم کار کنیم احتمالا فردا کل بندر عباس میره رو‌ هوا

با اتفاق روز دوم فهمیدم که من نباید این کار رو شروع کنم ، ولی میترسیدم از اینکه من با واسطه اومدم سر کار و زشته هنوز کار نکرده برگردم خونه ، زشته من لباس و کفش و کلاه نو تحویل گرفتم ، کار شروع شد کار فیزیکی به شدت پرفشار از 6 صبح تا 17 عصر و من انگار میمردم و زنده میشدم ، وقتی یکروز با این شدت کار میکردم دوباره شبش فکر‌‌ میکردم که ادامه ندم ولی همه‌ی اون ترس ها منو احاطه کرده بود

من 5 روز‌ کار کردم ، هر روز چقدر به خودم بد و بیراه میگفتم که بیا از این کار بیرون کار فیزیکی پر فشار بی احترامی و…

من کار رو 5 روز ادامه دادم و آخر سر هم پولمونم ندادن

من یاد گرفتم که حواسم به نشانه ها باشه ،

من میتونستم همون روز اول کار رو ول کنم ولی نفهمیدم، من میتونستم همون روز دوم کار رو ول کنم ولی ترس داشتم

من یاد گرفتم که حواسم به نشانه ها باشه ، چون اومدن که مسیر رو به من نشون بدن

وقتی روی دوره ی عزت نفس کار میکردم، توی مغازه مشغول به کار بودم ، که به ذهنم اومد برای غلبه بر ترسم به فلان پارک( روشنایی نداشت و تاریک بود، خلوت بود ) محلمون برم به مدت 10 شب اونم تنهایی که ترسم از تاربکی کمتر بشه ، منم رفتم به مدت 6 شب و چقدر کمک کننده بود و بعدش دوباره الهام شد به فلان مسیر برو و من به مسیری رفتم که میگفتن اونجا جن داره و من از همونجا عبور‌ کردم ، دوباره الهام شد بدون گوشی برم که نه آهنگ گوش بدم نه فایلی رو و منم بازم انجام دادم و همه‌ی این الهامات و عمل به اونا توی این مورد چقدر باعث شد ترسم از تاریکی کمتر بشه