تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۵ - صفحه 11 (به ترتیب امتیاز)

به نام خداوند بخشنده و مهربان

سوره نحل

وَ قِیلَ لِلَّذِینَ اتَّقَوْا مَاذَا أَنزَلَ رَبُّکُمْ قَالُوا خَیْرًا لِلَّذِینَ أَحْسَنُوا فِی هٰذِهِ الدُّنْیَا حَسَنَهٌ وَ لَدَارُ الْآخِرَهِ خَیْرٌ وَ لَنِعْمَ دَارُ الْمُتَّقِینَ(٣٠)

و به کسانى که تقوا پیشه کردند گفته شود: پروردگارتان چه نازل کرد؟ گویند: خیر و خوبى. براى آنها که در این دنیا نیکى کردند پاداش خوبى است، و سراى آخرت حتما بهتر است، و سراى پرهیزکاران نیکوست

سلام به استاد عزیزم مریم جان وهمه دوستان نازنینم در این محفل توحیدی.

خداوندم مرا به راه راست هدایت فرما راه کسانی که به آنها نعمت داده ای…

جانم منصوره عزیزم تحسینتون میکنم برای اراده و پشتکار و توکلتون و مسیری که پیمودین و به دنبال بهبود ادامه دار هستین هرجای این کره خاکی هستین در پناه رب باشین …

استاد جانم سپاسگزارم برای راهنمایی های کامل جامع و کارای همیشگیتون …

اگر بخواهی الگوی موفقیت قبلی‌ات را همین امروز در چالش فعلی‌ات کپی کنی، دقیقاً چه می‌کنی؟ با جزئیات داستان «از صفر تا موفقیتی» که قبلاً ساخته‌ای را بنویس.

من تو یه خانواده ای بزرگ شده ام که خیلی با فرزندان محافظه کارانه رفتار میشد فرقی نداشت پسر باشی یا دختر پدر و مادر من خیلی روی فرزندانشون حساس بودن و یه سری قوانین و محدودیت های خاص خودشون رو داشتن که با توجه به طرز فکر و جامعه ای که توش بودن الان برام قابل درک تر شده…مثلا دختر نباید دانشگاه بره سرکار بره گوشی داشته باشه بیرون رفتن با دوست و رفیق که اصلا معنایی نداشت یعنی چی اصلا و امثال این موارد …برای پسر هم بود این شرایط اما یه جور دیگش مثلا پسر باید کار کنه باید حتما سحرخیز باشه رفیق بازی و این چیزا برای پسرا هم ممنوع بود برادرای من تو کوچه موندن و سرکوچه نشینی براشون حکم تیر صادر میشد …یه بارر برادر من که 17 سالش بود با دوستاش برای اولین بار اونم با اجازه از خانواده رفته بود شهر بازی که قرار بود قبل تاریکی برگرده و هوا تاریک شد و این داداش بنده خدای من یکم دیر تر رسید آقا بیا و ببین مادر من کاری کرد که بنده خدا داداشم فکر میکرد چه جنایتی کرده که من پسر ولگرد نمیخوام امروز که دیر اومدی فردا هزارتا کار دیگه میکنی و الی آخررر…

خواهرم کنکور داشت و شرط خانواده این بود که اگر مشهد قبول بشی میشه بری در غیر این صورت دانشگاه بی دانشگاه این بنده ی خدا خواهر من شبانه روز شروع کرد به درس و از کل کلاسشون فقط ایشون شهرخودمون قبول شد ولی باز هم با مخالفت رو به روشد و بنده خدا 6ماه تو افسردگی بود …خواهر دیگه من سر باشگاه رفتن داستان ها داشت اونم بنده خدا ازدواج کرده بود و میخواست واسه مراسمش رو فرم باشه و خلاصه اونم ماجراها و مخالفت ها داشت …اینا رو گفتم که بگم چه جوی بود و من چجوری باید به خواسته هام میرسیدم با این همه الگو و نشدن ها و نذاشتن ها …درسو خودم تا دوم دبیرستان خوندم و ادامه ندادم این در حالی بود که من در رشته تجربی و با معدا 19 و 20 پیش مرفتم و همیشه شاگرد اول بودم و چنان انگیزه ای داشتم که باور داشتم با این فرمون من رتبه یک کنکور تجربی میشم کوهی از انگیزه و اراده بودم اما وقتی با دانشگاه رفتن خواهرم مخالفت شد منم پاپس کشیدم و گفتم وقتی اونو نذاشتن منم نمیزارن و خودم راه رو بستم یه معلم شیمی داشتیم بنده خدا همیشه میگفت حالا تا جایی که میزارن بخون شاید تا اون موقع یه راهی باز شد ولی من محال ممکن میدونستم و میگفتم نه من خانوادمو میشناسم امکان نداره من فرقی با خواهر برادرام ندارم منم نمیزارن…اینجا خودم کشیدم کنار و این داستان ادامه پیدا کرد تا من ازدواج کردم و همسرم منو تشویق میکرد که برم حداقل دیپلم رو بگیرم اون زمان من با قانون آشنا نبودم و به شدت قبول داشتم که عوامل بیرونی تاثیر در زندگی من دارند گذشت و گذشت من کم کم به این مسیر هدایت شدم که من میخوام درآمد داشته باشم باشگاه برم مستقل باشم و …اینم بگم از یک طرفی پدرم خیلی علاقه داشتن که فرزندان قوی و توانایی داشته باشن…خلاصه اولین اقدام با جسارت من باشگاه بود با این دیدگاه که گفتم مگه جای بدی هست من میرم که سرحال باشم توانا باشم رو فرم باشم و…باورتون نمیشه پدر من که مخالف هزار باشگاه و آریشگاه بودند با این مسئله چنان جانانه کنار اومدن که همه انگشت به دهن مونده بودن و این اقدام من باعث شد خواهر هام و مادرم هم راهی باشگاه بشن و پدر و برادر هامم برن باشگاه و یه جو ورزشی اصلا هیولا تو خونمون برپا شد دومین حرکت من وقتی دیدم پدرم قابل کنار اومدن هستن گرفتن دیپلمم بود و پدری که تا سرکوچه رفتن تنهایی مشکل داشتن منو ثبت نام تو یه مدرسه ای که یک ساعت تا خونه فاصله داشت همراهی کردند و بسیار مشوق من شدن نه تنها پدرم بلکه همه خانواده و میگفتن بخون برو دانشگاه و جالب اینه که پدر و مادر من با دانشگاه رفتن من مخالف نبودن و میگفتن تو خودت ول کردی …و چون اینجا با قانون آشنایی نداشتم میگفتم شما انگیزه منو گرفتین و خلاصه خیلی مقصر میدونستمشون…گذشت و گذشت و من دیدم پدرم با همه چیز من داره راه میاد و تازه همراهیمم میکنه گفتم بزار بگم میخوام برم کار کنم آقا رفتم یه دوره دیدم که بعدش یه ماه کارورزی داشت و من گاها تا 11 شب باید میبودم و خدای من اون روزا باورم نمیشد که من الان اینجام اونم با حمایت خانواده و وقتی میرم خونه همه آماده خدمت و محبت به منن و این بین خواهرهام میگفتن چطور برای ما حق باشگاه و اینا نبود یه جا میرفتیم با بحث و التماس بود حالا تو راحت هرجا میخوای میری و هر کاری میخوای میکنی و حس میکردن که دارن تبعیض قائل میشن و اینجا من هنوز قانون رو نمیدونستم فقط باورم این بود که پدر من هیچ مخالفتی با من نمیکنه چون تلاش منو میبنه چون به من باور داره چون میخواد من موفق و مستقل باشم میخواد من قوی باشم تاجایی که پدرم کارهای بانکی خودشونو به من سپردن که تو بیشتر تو جامعه باشی بیشتر تعامل داشته باشی ترسات بریزه و خلاصه پدر و مادر محدود کننده ی من همه جوره ساپورت کننده ی من شدن به طوری که همه متعجب شده بودند از این برخورد متفاوت…و من هرخواسته ای که داشتم راحت بهش میرسیدم و هیچ مخالفتی نبود و همه ی چیز هایی که رویاشو داشتم میتونستم انجام بدم از پیاده روی تنهایی تا رستوران رفتن تنهایی تا بیرون رفتن با دوستان و هرکاری …خدارو صد هزار بار شکر..

بنویس کدام باورِ آن روزها، تو را به حرکت واداشت؟

گفتم که با قانون آشنا نبودم اما چون خواسته بودم و شده بود این باور رو داشتم که هیچ کسی مخالف کارهای من نیست و من هرکاری بخوام انجام بدم همه منو حمایت میکنن و پدر من خیلی مشوق من هست هیچ محدودیتی برای من نیست

داخل پرانتز بگم که همسر من با استاد آشنا بودن و روی دوره ها کار میکردن اما هیچ وقت در این موارد با من صحبت نمیکردن یعنی من اصل چیزی به اسم قانون جذب رو اصلا نشنیده بودم چه برسه به مدار و خالق صد درد صد ی

بودن و این قانون ها من فقط نرم شدن پدرم رو قبول داشتم از جون و دل..

امروز همان باور را چگونه در خودت فعال می‌کنی؟

الان میگم که خدایا اون موقع که من قانون رو نمیدونستم تو اونجوری منو هدایت و حمایت کردی و دل ها رو برای من نرم کردی حالا که من تو رو شناختم و همه کاره تویی هیچ چیزی دیگه جلو دارم نیست و به هرچیزی که بخوام رسیدم چون مانعی وجود نداره چون تو چراغ راه منی..من الان در آغوش امنی هستم که بهترین پناهه من الان خدایی رو دارم که نور آسمان ها و زمینه من الان با خدایی هستم که فرمانرواست قدرت کل هست مگه میشه که چیزی بخوام و نشه با تکیه به همچین قدرتی…

اولین اقدام الهام‌گرفته‌ای که ظرف 24 ساعت آینده انجام می‌دهی چیست؟

همین که الان نوشتم قلبم باز شد و به این مسیر پروردگارم منو هدایت کرد که بشین تک تک اون جاهایی که فکر میکردی محاله و شد رو به خودت یادآوری کن و به خودت یادآوری کن که چجوری دل ها برات نرم شد راه ها برات باز شد فقط بشین و یادآوری کن دستاورد های قبلیت رو …و سپاسگزاری کن برای تک تک دستاورد هات…

//////////////////

واقعا استاد یادآوری موفقیت های گذشته و نایدیده نگرفتنشو فراموش نکردنشون و کوچیک قلمداد نکردنشون معجزه میکنه به قول استاد تو یه بار اون مسیر رو رفتی فقط کافیه به یاد بیاری…

من باور دارم که همه چیز برای من ممکنه من توانایی خودمو باور دارم من میدونم هرکاری بخوام بکنم توش موفق میشم من ایمان دارم به این تواناییم…

من باور دارم خدایی که منو به اینجا رسونده از این بعدشم برام درست میکنه من الان درپناه یک بزرگ توانای همیشه زنده هستم من محبوب الله هستم و الله هدایت منو برعهده گرفته خدایا هزاران بار سپاسگزارم برای جریان همواره جاری خیر و برکت و فراوانی…

سوره حجر

نَبِّئْ عِبَادِی أَنِّی أَنَا الْغَفُورُ الرَّحِیمُ(۴٩)

به بندگان من خبر ده که همانا من آمرزنده‌ى مهربانم

خداوندم من محتاجم به هر خیری ازدرگاه رحمتت.