تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۴ - صفحه 38 (به ترتیب امتیاز)

سلام خدمت استاد عزیزم، خانم شایسته عزیز و دوستان بهشتی ام

آیا تا به حال در زندگی‌ات به «تهِ دره» رسیده‌ای؟

جایی که احساس کردی دیگر امیدی نیست، اما در نهایت با تغییر نگاهت، با ایمان، با سپاسگزاری یا با نشانه‌ای از خداوند دوباره برخاستی و مسیرت را عوض کردی؟

به لطف خداوند بزرگ من هیچ وقت تو زندگیم موردی پیش نیومده که به ته دره برسم. ولی مواردی بوده که خیلی ناامید بشم.

قبل از آشنایی با استاد وقتی ناامید میشدم انگار دنیا به آخر می رسید و مدت زیادی تو این حال میموندم و خیلی طول می‌کشید تا به خودم بیام و کاری بکنم. ولی بعد از آشنایی با استاد و به مرور زمان که این باور که « ما گذشته خود نیستیم. ما آینده خود را هر لحظه با فرکانس ها و کانون توجه خودمان می سازیم» در من تقویت شد، من قویتر شدم، ظرفم بزرگتر شد و این ناامیدی ها اول کمتر و بعد ضعیف تر شدند و الان مدتی هست حتی میتونم بگم مدت زیادی هست به لطف خداوند بزرگ من اونجوری ناامید نشدم. چون الان می‌دونم که من خودم خالق زندگیم هستم و هر لحظه می تونم چیزی رو که می‌خوام خلق و جذب کنم.

هر چی پیشتر میرم بیشتر اینو باور می کنم و بیشتر متوجه میشم که خداوند من چقدر سریع الجواب است.

دو تا تجربه ای رو که همین چند روزه داشتم براتون می‌نویسم. یکی دو روزی بود که یکی از دوستانم که زود به زود جویای احوال من میشه، خبری ازش نبود. تو محل کارم بودم که ذهنم میخواست شروع کنه که ببین خبری ازش نیست و میخواست حس بد بهم بده که فوری گفتم خدا همیشه جویای احوال منه و با منه و فوری حالم خوب شد و یک دقیقه نگذشته بود که همون دوستم تماس گرفت. الله اکبر که قانون انقدر دقیقه و خداوند انقدر سریع الجوابه.

یا دوباره روز قبلش سر کارم بودم که دیدم آب آزمایشگاه قطع شده و میخواستم چایی درست کنم. تو دلم گفتم به همکارم زنگ بزنم و ازش بخوام برام آب بیاره، که بلافاصله اون همکارم تماس گرفت برای کاری و من درخواستم رو بهش گفتم و آب رو برام آوردند.

خدای قشنگ و دلبرم صدهزار مرتبه سپاسگزارم بابت این همه توجه و عشقت به من