رابطه خداوند و ثروت در ذهن - صفحه 3

سلام استاد عزیزم و مریم مهربانم

و سلام به همه دوستان گلم تو خانواده صمیمی عباس‌منش

امروز چهارشنبه 21 خرداد 1404 ـ ساعت 21:45

وقتی این فایل رو دیدم تمام این چهل ‌و چندسال زندگی که داشتم از جلوی چشمام رژه رفت

ـ البته بهتره بگم این چهل و چندسال به جز این چندسال اخیر که با استاد و تفکرات توحیدیش آشنا شدم ـ و چقدر بابت اون‌ سال‌ها گاهی خودم رو سرزنش می‌کنم.

اجازه بدید از تجربه‌ام بگم.

بچه که بودم با بی‌بی (مادر مادری) مدام تو این روضه و اون روضه بودم.

خب، بافت خانواده مادری من کاملاً مذهبی‌طور هست. چون اصالتاً خاندان مادر برای خراسان رضوی هستند.

و من تو این جلسات و روضه‌ها چه چیزهایی که نمی‌شنیدم. چه تفکرات سمی بهم تزریق نمی‌شد.

الان که نگاه می‌کنم به اون زمان چقدر حرص می‌خورم. دروغ پشت دروغ تحویل یه مشت آدم ساده می‌شد.

هیچ‌وقت از رحمانیت خدا به این صورت که استاد می‌گه من از زبون این خانم‌جلسه‌ای‌ها نشنیدم. همیشه ما رو دعوت می‌کردند به ساده‌زیستی، به کم‌خواهی، به زاری و تزرع در برابر خدا. چون مستقیم هر کدوم از قطره‌اشک‌هایی که می‌ریزم می‌شده آبی بر روی آتش جهنممون که به خاطر تمام کارهای اشتباهمون تو این دنیا انجام دادیم.

و تصویری که از خدا جلوی چشمام نقش می‌بست این بود که با بدبخت‌ها و محرومان خیلی مهربانه و کافیه که یه کوچولو پات رو کج بذاری، اون موقع‌ هست که سرت رو با گیوتین می‌زنه. و از آدم‌های پولدار که از راه‌های حرام پول دراوردن خیلی نامهربانه و اونا ته جهنم هستند.

اینکه باید مثل تمام امامان که کاملاً فقیر بودند ما هم باید فقیر باشیم تا مستقیم بریم وسط بهشت برای عشق و حال. اینکه الان این همه سخت هست و داریم بدبختی می‌کشیم نشونش خونه‌های بزرگ توی بهشت هست برای لذت بردن ما. هرچی بدبخت‌تر و بیچاره‌تر نصیبمون بهترین قسمت بهشت می‌شه.

بعد هم یه روضه پرسوز می‌خوندند از وقایع کربلا و شهادت حضرت زهرا و اشک همه رو در می‌اوردند. و اصرار هم داشتند که به بهشت نزدیک‌تریم. دست آخر هم پاکت پول رو از زن صاحب‌خونه می‌گرفتند و می‌رفتند.

(یاد فیلم گشت ارشاد افتادم که می‌گفت اشک ملت رو دربیار و پول بگیر)

این فایل رو که گوش می‌دادم تمام این چرندیات تو ذهنم رژه می‌رفت.

یاد تمام تایم‌هایی افتادم که پای تلوزیون برای دیدن فیلم‌هایی هدر شد که غیر از به تصویر کشیدن بدبختی آدم‌ها چیز دیگه‌ای نداشت. و دو مدل بدبختی بود. یه بدبختی مختص آدم‌های فقیر که مستقیم به بهشت هدایت می‌شی و یه بدبختی هم مختص آدم‌های پولدار که مستقیم می‌رن اون ته ته جهنم. و کاش یکی اون زمان به من می‌گفت که نشین پای این فیلم‌ها. نگاهشون نکن.

تمام تفکرات و باورهایی که هیچ‌وقت از راه درست به پول نمی‌رسی. هر کسی به پولی رسیده یا شغل خاصی داشته یا اینکه دزدی کرده. حتی یادمه تو اون جلسه‌ها خانم‌جلسه‌ای محترم می‌گفت: «آی خانوم‌ها، حواستون به شوهراتون باشه. ثروت بنیان خانواده رو از بین می‌بره. شلوار شوهراتون دوتا می‌شه. زندگی که اینجوری با سختی ساختین رو می‌خوای دو دستی تقدیم هوو کنید.» و بعد در ادامه قصه‌ها که تعریف نمی‌کردند از مردان پولداری که اسیر هوسرانی شدند. البته اون زمان زیاد نمی‌شنیدم که زنی به خاطر پول یه مرد به همسرش خیانت کنه. بیشتر حرفشون این بود آقا تشریف می‌برن زن می‌گیرن بازم حرف خیانت نبوده.

و تمام کودکی و جوانی و من به این حرف‌های پوچ گذشت و چی می‌تونست زنگی که روی چرخ‌دنده‌های پوسیده ذهن من نشسته پاک کنه.

از کتاب‌های مدرسه که دیگه نگم. البته الانم همونه‌ها. هیچ‌ فرقی نداره.

یه زمانی تب گلدکوئیست تو ایران خیلی داغ بود و برادر من یه مدت کوتاهی وارد این بازار شد. فکر کنم اوایل هشتاد یا اواخر دهه هفتاد بود. خاطرم نیست. اما با همه بدیش یه چیز خوب داشت. کتاب‌هایی که معرفی می‌کرد یا فیلم‌هایی که برای تیم‌شون می‌ذاشتن. دیگه مدل این‌جور متینگ‌ها رو می‌دونید.

برادرم کتاب‌ها و CD فیلم‌هایی که بهش می‌دادند رو آورده بود خونه. اولین بار بود داشتم یه تفکر دیگه رو می‌دیدم و می‌شنیدم و می‌خوندم.

فیلم راز اون زمان برام جذاب بود. البته نه اونقدر که بخوام روش زوم کنم. چون کاملاً‌ با تمام آموزه‌های تمام سال‌های زندگیم متفاوت بود و حس گناه می‌کردم اگه بخوام به چیزهایی که تو فیلم می‌گفتم فکر کنم. می‌گفتم اینا خارجین و بی‌دین. (تفکرات پوسیده منتقل شده). پس اینا واسه ما نیست و من نباید پیگیرش باشم و دیگه اون فیلم رو ندیدم.

مسیر رو ادامه دادم و خاطرم نیست از کجا و کی کم‌کم باورهام تغییر کرد.

اما شاید اولین جرقه واسه وقتی بود که من کتاب اسکاول‌شین رو خوندم. این کتاب رو یکی از دوستان بهم هدیه داده بود و فکر کنم یه دوسه‌ سالی بهش دست نزدم و وقتی هم شروع کردم با یه بهت و باور می‌خوندم.

برام حرفاش عجیب بود اما وقتی همون موقع یکی دوتا نشونه خیلی جزئی و کوچیک که دیدم این چرخ‌دنده پوسیده و زنگ‌زده ذهنی کم‌کم داشت جلا پیدا می‌کرد.

با خودم فکر می‌کردم اگه اون موقع‌ها یا زودتر که اسکاول‌شین رو شروع کردم به خوندن، وارد سایت می‌شدم کاملاً همه‌چیز رو تکذیب می‌کردم و اصلا قبول نمی‌کردم حرف‌هایی که استاد می‌زنن درسته و یه گارد خیلی بد می‌گرفتم و قطعا نظرم این بود که استاد از سر شکم‌سیری این حرفا رو می‌زنه و جزو همون آدم‌هاست که معلوم نیست از چه راهی به این همه پول رسیده.

خوشحالم که اون زمان با استاد اشنا نشدم و وقتی با تفکراتشون آشنا شدم که زمان درستش بود.

الان نسبت به اون سال‌ها خیلی تفکراتم متفاوت شده.

اما انقدر عالی نشده که بتونم کارهای بهتری بکنم.

خودم از این بابت خوشحالم که تونستم پیشرفت کنم حتی اندازه یه قدم.

من از نقطه اول به نقطه دوم رسیدم و باید ادامه بدم.

می‌دونم یه جائی به بهترین چیزها می‌رسم که از همه‌اش لذت ببرم.

اول خودم و بعد خانوادم و اطرافیانم.

از خدای مهربونم ممنونم که منو به مسیر درست هدایت می‌کنه.

ممنونم که وقت گذاشتید تجربه منو خوندید.

در پرتو نگاه گرم و عاشق خداوند شاد و سلامت باشین