تجربه من از کودکی دردناک تا آزادی درونی - صفحه 29

آیا خداوند برای بنده اش کافی نیست ؟ این جمله تان قلبم را ناخودآگاه لرزاند و اشک در چشمانم حلقه زد ممنونم که یادآوری کردید بهترین دوست و رفیقم خداست .

آنجا که گفتید من بعضی سختی ها رو به زبون آوردم تا الهام بخش افراد باشم با خودم گفتم خوش به سعادت مادرتان که چنین فرزندی به دنیا آورده که همگی دعا گویش هستند .چقدر یک آدم می‌تواند خوشبخت باشد که پسری الهام بخش مثل سید حسین داشته باشد .آدمی که چنین به خودش متعهد باشد ویک سالی که توی خیابون زندگی کرده لب به مواد نزند .خوش به سعادت مادرتان🩷🩷🩷🩷

استاد عزیزم یک جمله تان همین اول کاری تو ذهنم حک شد به مسائل کودکی تان عین یک پادتن نگاه کنید با این فایل من گریستم وگریستم ولی خدا رو شکر کردم چون که همین تضادهای زندگی ام من را با چنین استاد نازنینی آشنا کرد .

من هم از همان کودکی یک غروری داشتم و هیچ وقت دوست نداشتم خدشه دار شود من هم چنین تعهدی در بعضی از مراحل زندگی ام داشتم .

شما در خیابان معتاد نشدید این نشان از تعهد شما بود من داخل خانه معتاد نشدم .

خانه ای که هر لحظه اراده میکردی می‌توانستی انواع مواد را داشته باشی خدا رو شکر میکنم که مرا درست 15 سالگی در آغوش خود حفظ کرده و چنین اتفاقات ناگواری نیفتاده .

زمانی دچار افسردگی شدید شدم دورانی که هنوز شما به جان من رخنه نکرده بودید متی که مدام نشخوار فکری داشتم ولی یک آن اراده کردم وتمام داروهایم را کنار گذاشتم.

همین تضادها باعث شد که از خداوند هدایت بخوام وخداوند شما را در مسیر زندگی من قرار داد.

آنقدر در خانه توسط اعضای خانواده ام به خاطر ضایعه ای که در چهره ام داشتم تحقیر ومسخره شده بودم که دوران دانشجویی کلا خودم رو قائم میکردم که کسی منو نبینه ولی لطف ورحمت خداوند خیلی بزرگتر از این حرفهاست با یک آقایی آشنا شدم که آرزوی خیلی هم دوره هایی خودم بود .ازدواج کردیم و من همش منتظر بودم که به خاطر این ضایعه از سمت همسرم تحقیر بشم یک روزی دل به دریا زدم ازش پرسیدم این ضایعه تو رو اذیت نمیکنه ؟ وجواب همسرم این بود :

چیزی شده ؟ چرا من تا الان ندیده بودمش ومن از تعجب شاخ درآورده بودم فکر میکردم از سر تواضع حرفی به من نمیزنه ولی اون گفت همیشه تو دانشگاه من چشم وابروی تو رو میدیدم و به زیبایی چشمات خیره میشدم .

اون لحظه زدم زیر گریه آخه من کلی برنامه برای جراحی گرفته بودم .و هیچ وقت اجازه نداد من چهره ام رو دستکاری کنم علاوه بر همسرم هیچ وقت از خانواده همسرم هم چیزی نشنیدم واین نشان از شخصیت والای ایشون هست .وچنین همسری قطعا هدیه ای باشکوه از سمت خداوند هست.اشاره بکنم که نزدیک به بیست سال هست با همسرم زندگی می‌کنیم و هیچ وقت راجب این موضوع گفت وگویی نشده است.

من برای اینکه از گذشته ام رها بشوم نشستم و چندین دفتر پرکردم از زیبایی های خودم و الان کاملا این چهره ام رو پذیرفته ام وخیلی خوشحالم

ببخشید کامنتم طولانی شد

چند وقت پیش ارایشگاه رفته بودم آرایشگر پیشنهاد داد که برم جراحی با قدرت توی دلم گفتم خدا این نشونه رو برای من گذاشته که گمم نکنه حیف نیست خرابش کنم همین ضعف خیلی کوچیک در من باعث خودشناسی عمیقی در من شده است .

اطرافیان خودم رو میبخشم و از خداوند میخواهم که همچنان مرا درآغوش خود نگه دارد.