دستورالعمل پروژه « تغییر را در آغوش بگیر » - صفحه 80

بنام خداوند رزاق و وهابم

خداوندی که غیر ممکن ها رو مممن می کنه

سلام مجدد به استاد ابراهیمی و همه ی دوستان جان

خدا رو شکر تایم ناهار شد و من تونستم تمرین این جلسه رو تو دفتر یادداشت کنم برای خودم. چقدر خوب یود این تمرین که الانِ زندگیمون رو از چهار جنبه بررسی کنیم.

در مورد چهار سوالی که پرسیدید استاد چیزایی که به ذهنم می رسه ایناست:

سوال اول: موردی که قبل از برخورد با تضاد مسیر رو اصلاح کرده باشم و از تغییر استقبال کرده باشم…

عجیب بود برام که کلی فکر کردم و چیزی به ذهنم نرسید اما همین قبل نوشتنم خداوند بیادم آورد که در مورد شغل و شرایط کاریم خدا رو شکر همه چی خوب و روون پیش می ره تو یه شرکت خوب مشغول کارم، تو گروهی هستم که بسیار فلکسیبل هستن همه و روحیه ی همکاری و پشت همو داشتن زیاده… درآمد خوبی داره و مزایای عالیی دارم با این کار… اما با اینکه همه چی خوبه، من چند ماهی هست به فکر تغییر هستم… بیشتر از این جنبه که برم به سمت اینکه کاری رو بکنم که عاشقشم و ازش خسته نمی شم… آزادی زمانی و مکانی و مالی داشته باشم. یکی دوتا ایده هم خداوند بهم الهام کرده. یکی دوماه پیس اولین قدم رو برای یکی از اونها برداشتم و همین حرکت کردنه برام خیلی ارزشمند بود، با اینکه بعد از یکماه شرایط جوری پیش رفت که فهمیدم این قدم، قدم اول نباید باشه و من قبل از اون باید یک سری آموزشهایی که پیدا کرده بودم رو شروع کنم. هنوز نرفتم سراغ آموزشها ولی بزودی اینکارو می کنم به امید خدا.

سوال دوم: موردی که نشانه های تغییر رو دیدم ولی جدی نگرفتم

قبل از آشنایی با شما وقتی تو دانشگاه کرنل با اون استاد ایرانی صحبت کردم برای کار ریسرچ و بهم گفته بود بیا اینجا پروپوزال می نویسم بعد از فاندش بهت حقوق می دم، وقتی رفتیم و تو همون ماههای اول میشه گفت به هیچکدوم از حرفای قبلیش عمل نکرده بود، وقتی می دیدم شرایط داره سخت میشه هم برای خودم هم برای سام و تینا، هی جدیش نگرفتیم، هی گفتیم بلاخره درست میشه، باز یه چیزی داره به رزومه م اضافه میشه، برای گرین کارت اپلای کردن خوبه، انقدر چک و لگدا اومد تا اینکه دیدم نه اینجورب نمیشه، یه جورایی ازاون آدم ناامید شدم و دیگه به مخالفت اون استاد برای اپلای برای تغییر ویزا (که لازمه ی گرفتن حقوق کامل بود و باید از امریکا خارج میشدم تا با ویزای جدید وارد بشم) توجه نکردم و اقدام کردم و رفتم کانادا برای درخوایت ویزا تو سفارت امریکا…

بهاش این بود که بجز اونهمه هزینه ی مالی و سلامتی که بخاطر اون فشارها بمون وارد شد، دیگه اون زمان همزمان شد با ترامپ و قانون تراول بن، و درست زمانی که من منتظر صدور ویزا بودم، این قانون شروع شد و از ورود افراد با اون ملیتها از جمله ایران جلوگیری می شد… من که با تینا تنها اومده بودم کانادا، رفتم ایران تا کار ویزام درست شه و سه ماه بعد تونستم برگردم پیش سام و ادامه ی ماجرا…

اگر همون دو سه ماه اول که حس می کردم اشتباه کردم به این آدم اعتماد کردم، نمی موندم و حرکت می کردم، نه اونهمه اعتماد به نفس و عزت نفسم از بین می رفت، نه اونقدر فشار مالی و استرسهای مخرب رو خودم و سام نداشتیم…

تمام اون باورهای مخری هم از شرک می یومد، اینکه دیگه با بچه از کالیفرنیا کوبیدیم اومدیم ایالت نیویورک، حالا باز بخوایم جابجا بشیم، اینکه جای دیگه بخوام برم نمی گن چرا فقط سه ماه تو اون آزمایشگاه بودی؟ اونم بعد از یکسال فاصله کاری بعد از زایمان…

اگر توخید رو می فهمیدم و فقط روی خدا حساب می کردم قطعا زندگی خیلی شیرین تر بود…

البته که خدا رو هزاران بار شکر می کنم برای اون تضاد چون آشنایی من و مامان و خواهرام با شما و آموزشهاتون از طریق همون استاد ایرانی ایجاد شد…

اینم از تمرین امروزم. برای تمرین پروژه هم هر چهار جنبه رو تو دفتر نوشتم و به این نتیجه رسیدم که جنبه ی وضعیت مالی رو انتخاب کنم.

خدا رو شکر که در مسیر دوره ی شگفت انگیز هم جهت با جریان خداوند هدایتهای واضحی بهم رسوند و آلردی شروع کردیم این تغییر رو…

خداجونم شکرت که همواره در حال هدایت من هستی

شکرت که سام هم تو این زمینه کاملا همراهه و باهم داریم تلاشمون رو می کنیم برای ساختن اون زندگیی که لیاقتش رو داریم و دوست داریم…

شکرت برای دونه دونه نشونه هات، برای دونه دونه هدایتهات،

شکرت برای الانِ زندگیم

شکرت برای بی نهایت نعمتی که همین الان تو زندگیم دارم

تو همون خدایی هستی که تو اون مثال ناخواسته تو اون سالها در کمال ناباوری من، دستم رو گرفتی و پله پله منو از اون باتلاق کشوندی بیرون

تو همون خدایی هستی که دستم رو گرفتی و تاتی کردن رو بهم یاد دادی

تو همون خدایی هستی که پله پله کمکم کردی فرکانسم بالا بره، و بیشتر تو رو بشناسم، پیدات کنم، عاشقت بشم

تو همون خدایی هستی که کمکم کردی بیشتر خودمو بشناسم و رو خودم کار کنم

تو همون خدایی هستی که من رو در مدار انسانهای بی نظیر و توحیدیت قرار دادی، دوستان بهشتیی که تک تکشون نعمتهای زندگیم هستن، حرفشون، صداشون برام آرامش بخشه…

می دونم و حس می کنم که همیشه در آغوش تو هستم و همواره دستم در دستانته…

خداجونم عاشششقتم تا بی نهایت