آرامش در پرتوی آگاهی | قسمت 4 - صفحه 8 (به ترتیب امتیاز)

به به ، به به ، به به

بخدا میدونستم ، میدونستم که همه‌ی بیماری‌های جسمی ریشه در مسائل روانی داشتند.

اما وقتی از دهان استاد شنیده میشه اصلا انگار می‌ره می‌ره می‌ره می‌ره می‌ره می‌ره می‌ره می‌ره می‌ره می‌ره می‌ره می‌ره می‌ره دررررررست میشینه توی قلب آدم.

خدایا شکرت بابت این اطمینان.

من خودم هربار درمورد کسی حرف میزدم و درونم بهم می‌گفت این حرف‌ها درست نیست و ادامه نده ، و من با علم به اشتباه بودن عمل‌م ، اون رو ادامه میدادم ، دل درد شدیدی می‌گرفتم.

جوری که وسط دررررد کشیدن‌ها یادم میومد که فلان کار رو کردم.

و دقیقا وسط همون دردها بهم گفته می‌شد که این سزای توست.

حالا دقیق نمی‌دونم سزای پشت کسی حرف زدن ، یا سزای نادیده‌گرفتن ندای درون.

به هر حال این الگو بارها در من تکرار شده ، بطوری که اگه دل درد بشم و مطمئن باشم که درباره کسی حرف نزدم ، تعجب میکنم میگم خدایا چراا دل‌پیچه گرفتم آخه؟! من که درباره کسی نظر ندادم آخه.

یک الگوی جسمی دیگه هم دارم که بسیااااار تکرار میشه در من و اون هم آفت دهان هست.

پزشک‌ها معتقدند ریشه‌ش استرس و کم‌خوابی است.

به اعتقاد پزشکان معتقدم.

هرررر بار که برنامه‌های روزمره‌م فشرده میشه ، مهمونی میخواد بیاد ، جایی می‌خوام برم ، وقتم کمه ، دیرم شده ، خوابم بهم میریزه یا … سرررریع دهانم پر از آفت میشه.

و هربار که آفت میزنم تقریبا مطمئنم که روزهای سختی رو سپری کردم. و خب خوب شدنش هم حدود یک هفته طول می‌کشه.

نه فقط من بلکه همه خواهرهام هم همینطور هستند و این خصلت از پدرمون به ما رسیده.

تنها راهی که بنظرم میرسه برای از بین بردن این وضعیت این هست که وقتی دارم شرایط سخت رو می‌گذرونم ، به خودم یادآوری کنم که لازم نیست انقد نگران همه‌چیز باشی و خودت رو به زحمت بندازی که همه‌چیز آنقدر پرفکت و کامل باشه.

فکر میکنم ریشه اضطراب ، مسأله عزت نفس و احساس لیاقت باشه.

اگه دوستان تجربه‌ای دارند خوشحال میشم راهنماییم کنید.

در پناه الله باشید.