فقط روی خدا حساب باز کن

به نام خدای هدایتگرم

خدایی که حتی یک لحظه چشم از من برنمی‌داره و همیشه در حال هدایت منه.

استاد جانم سلام، دوستان نازنین و همراهانم هم سلام!

استاد جانم، مدتیه چله‌ی توحیدی رو شروع کردم و از همون روز اول تا امروز، زندگی‌م کلی تغییر کرده.

روز اول که این چله رو شروع کردم، خوب یادمه برای آقا اسدالله یه کامنت نوشتم و از همونجا این مسیر برای من شروع شد.

بعدش کاری که دوست داشتم رو پیدا کردم و شروع به انجامش کردم، اما دیگه نیومدم و از نتیجه‌ش ننوشتم.

من به خدا اعتماد کرده بودم و فقط می‌دونستم که خدای مهربونم خودش منو هدایت می‌کنه.

خدا رو تنها منبع ثروت، نعمت، سلامتی و عشق می‌دونستم و همین فکر، همه چیز رو برام تغییر داد.

از وقتی فقط روی خدا حساب باز کردم، درهایی که تا قبلش بسته بودن، یکی یکی به روم باز شدن.

امروز بعد از یه ماه، برای آقا اسدالله تو دوره‌ی «احساس لیاقت» کامنتی نوشتم، ولی یه حسی بهم گفت باید همون کامنتو اینجا هم بذارم، چون حس می‌کنم همون فایل منو به این نقطه رسونده.

(سلام به دوست نازنینم، آقا اسدالله گل

هر بار که وارد جلسات می‌شم، ناخودآگاه دنبال کامنت شما می‌گردم. چون مطمئنم اگر چیزی از قلم افتاده باشه، شما حتما نوشتیدش. و جالبه، همین که اسمتون رو دیدم، یاد اون کامنتی افتادم که درباره‌ی پیدا کردن کار براتون گذاشته بودم.

از اون روز تا حالا تقریباً یه ماه گذشته و من واقعاً دیگه اون آدم سابق نیستم. انقدر احساس لیاقتم فرق کرده که حتی قابل مقایسه نیست با قبل.

اون موقع وقتی براتون کامنت گذاشتم، دو روز بعدش کارم رو شروع کردم. ولی به دلایلی که همون روزا درکش نکردم، بعد از دو روز از اونجا اومدم بیرون. همون موقع هم گفتم حتماً خیری توشه و بلافاصله رفتم سراغ یه جای دیگه برای کار.

آقا اسدالله، همون روزها برام پر از سؤال و هیجان بود. مدام با خودم می‌گفتم: «خدایا، تو الان داری منو کجا می‌بری؟ برام چی در نظر گرفتی؟»

تو اون مکان جدید، شرایط بهتر بود، کار راحت‌تر بود، ولی باز فقط سه روز موندم. گفتن که نیام.

اون موقع فقط احساسم رو نگه داشتم. با خودم می‌گفتم: «خدای من بهترشو برام در نظر گرفته، مطمئنم.»

از اونجا هم اومدم بیرون، ولی این بار بیکار نموندم. چون اون فاطمه، دیگه فاطمه‌ی قبلی نبود. احساسم رو به بیرون گره نزده بودم. فقط یاد جمله‌ی استاد افتادم که می‌گفت:

«فقط روی خدا حساب باز کن. خدا روزی‌دهنده است، نه آدم‌ها.»

چند روز منتظر تماس اون محل دوم موندم، چون گفته بودن بعد از سه روز آزمایشی باهام تماس می‌گیرن. وقتی دیدم خبری نیست، فقط گفتم: «حتماً خیری توشه.»

و جالبه دقیقاً همون روزی که تصمیم گرفتم دوباره دنبال کار برم، خدا یه هدیه‌ی بی‌نظیر بهم داد: اولین ماشینم!

باورم نمی‌شد. و این بار نه با اسنپ، بلکه با ماشین خودم رفتم دنبال کار.

اما باز هم تو اولین روزها هیچ کاری برام جور نشد. شاید ده تا قنادی رفتم، هر کدوم به دلیلی گفتن نه.

یه لحظه حس خستگی اومد سراغم، اما درست همون موقع خدا منو هدایت کرد به سایت… و یه کامنت دیدم که انگار مستقیم از طرف خودش بود.

توش نوشته بود:

«من حتی یک لحظه هم از تو غافل نیستم.»

با خوندن اون جمله، دوباره جون گرفتم. استارت زدم و رفتم جایی که قلبم گفت برو… و اونجا همون جایی بود که باید می‌رفتم.

الان نزدیک به سه هفته‌ست که اونجا کار می‌کنم و هر روز بیشتر مطمئن می‌شم که این همون مسیریه که خدا برام طراحی کرده بود.

وقتی به پشت سرم نگاه می‌کنم، می‌بینم خدا با اون دوتا تجربه‌ی قبلی فقط داشت منو آماده می‌کرد.

تا یاد بگیرم وقتی صبر می‌کنی و ادامه می‌دی، خدا چطور قشنگ جواب می‌ده.

تا بفهمم اگه تأیید آدم‌ها رو نداشته باشم، باز هم ارزشمندم.

شاید لحظه‌هایی بود که دلم گرفت، اما اون حس خداگونه‌ی درونم قوی‌تر بود و اجازه نداد ناامیدی ریشه کنه.

آقا اسدالله، نمی‌دونم چرا حس دلم گفت این مسیر رو با شما به اشتراک بذارم،

اما شاید چون مطمئنم شما از اون آدم‌هایی هستید که نشونه‌های خدا رو خوب می‌بینن.

ازتون ممنونم برای کامنت‌های پُر از بینش و عشق‌تون.)

استاد جانم، نتیجه‌ی این موندن‌هام فقط به خاطر این بود که خدا رو تنها منبع ثروت می‌دونستم.

می‌دونستم خودش منو به بهترین‌ها هدایت می‌کنه، و حالا واقعاً به بهترین‌جا هدایت شدم.

الان نزدیک به سه هفته‌ست که توی یه قنادی مشغول کارم. کاری که هم خیلی ساده‌تر از کارای قبلیه، هم آدم‌هایی که اونجان از جنس نورن.

با دل، با عشق، دارن کار رو یادم می‌دن، بدون هیچ سختی و فشاری.

هر روز که می‌گذره، حس می‌کنم دارم بهتر از دیروز می‌شم، و می‌دونم که همه‌ی اینا از طرف پروردگارمه.

گاهی با خودم می‌گم چرا قبل از این باور، این اتفاقا برام نمی‌افتاد؟

من خودمو می‌شناسم؛ اگه همون آدم قبلی بودم، همون روز اول که یه قنادی دیگه رفتم و جواب رد شنیدم، بی‌خیال می‌شدم.

ولی این بار یه باور محکم تو وجودم بود که می‌گفت:

«خدا بهتر از این رو برات در نظر گرفته. بی‌دلیل نیومدی اینجا.»

حالا می‌فهمم چرا باید رد می‌شدم تا به اینجا برسم.

شاید اگه از همون اول به همین قنادی هدایت می‌شدم، قدرش رو اون‌جور که باید نمی‌دونستم.

اما خدا منو جوری هدایت کرد که با تمام وجودم درک کنم وقتی فقط روی خودش حساب باز می‌کنی، دنیا با تمام قدرتش به کمکت میاد.

آره استاد جانم… این فقط نتیجه‌ی یه ماه کار کردن روی خودمه.

حالا خودتون ببینید اگه این مسیر رو ادامه بدم، خدا چه «کن فیکون‌»هایی برام رقم می‌زنه.

به نام خدایی که تنها فرمانروای کل هستیه

استاد جانم، هرچی جلوتر میرم تو این مسیر توحیدی، بیشتر و بیشتر می‌فهمم حرفای شما چی بودن. انگار هر روز که فایل رو گوش میدم، یه بخش تازه از اون فایل برام باز میشه. دقیقن مثل اینه که پرده‌ای کنار میره و چیزی رو می‌بینم که دیروز ندیده بودم. این همون تکاملیه که شما همیشه ازش می‌گین؛ مسیری که باید قدم به قدم طی بشه، و اگه من جا بزنم یا بخوام میان‌بُر بزنم، دوباره برمی‌گردم سر همون نقطه‌ی اول.

چند روز پیش باز ذهنم می‌خواست منو ببره سمت همون مسیر همیشگی، می‌خواست دور بزنه تکامل رو. اما خدای مهربونم سریع اومد وسط و منو نجات داد. همون لحظه فهمیدم چقدر این مسیر فقط به دست خداست و من اگه بخوام با زور خودم پیش برم، هیچی پیش نمی‌ره.

حرفی که امروز خیلی تو دلم نشست، همون بود که شما گفتین: «خدایی که داره تمام سلولای بدن ما رو مدیریت می‌کنه، همون خداییه که باید بهش ایمان داشته باشیم.»

وقتی فکر کردم دیدم واقعن همینطوره. سلولای بدنم دارن بی‌وقفه کار خودشونو درست انجام میدن، قلبم بی‌اینکه من بخوام داره می‌تپه، ذهنم با این همه پیچیدگی داره کارشو انجام میده… بعد من چی کار می‌کنم؟ میرم از یه آدم دیگه کمک می‌خوام! آدمی که خودش محتاج همون پروردگاره! خدایی که منو مدیریت می‌کنه، همون خداییه که داره اونو هم مدیریت می‌کنه. اونوقت من میام قدرت رو به اون آدم میدم، نه به خدای خودم! این یعنی من دارم چشم‌هامو می‌بندم به همه‌ی نشونه‌هایی که خدا توی این دنیا گذاشته.

هر روز با چشم خودمون می‌بینیم که وقتی خدا روحشو از بدن یکی می‌گیره، اون آدم دیگه هیچیه. فقط یه جسم خالیه. بعد باز هم ما مغرور میشیم به انسان بودنمون، به توانایی‌هامون، به همدیگه دست تمنا دراز می‌کنیم. در حالی که همین انسانی که ما بهش تکیه می‌کنیم، با یه نفس بندس! خدا نمی‌دونم دیگه چطوری باید قدرتش رو به ما نشون بده که باور کنیم تنها قدرت جهان خودشه.

استاد جانم، واقعن آدم وقتی با همین ذهن منطقی هم به قضیه نگاه کنه، می‌فهمه که چقدر ما داریم شرک می‌ورزیم به پروردگارمون. خدا این همه نشونه گذاشته، این همه تو قرآن تکرار کرده: «شاید هدایت بشن، شاید ببینن»… اما باز ما می‌ریم به غیر اون تکیه می‌کنیم.

من امروز از ته دل از خدا خواستم که کمکم کنه. من خودم نمی‌تونم. می‌دونم که زور من به این عادت‌ها نمی‌رسه. فقط خودشه که می‌تونه ریشه‌ی این عادت رو از وجودم بکنه. دعا می‌کنم که از همین ابتدای روز این کارو برام بکنه، که دلم رو خالی کنه از هر چیزی غیر خودش.

به محتاج تو محتاجی حرام است.

سلام دوست نازنین

نمی‌دونم چطور تشکر کنم برای این صلاه.

برای این عشقی که در این کامنت بکار گرفته شد و تن و روح من رو به خودش گره زد.

نمی‌دونم چطور سپاسگزار خدایی باشم که هر لحظه داره من رو هدایت می کنه و حتا برای یک ثانیه هم از یاد من غافل نیست.

نمی‌دونم چطور از خدایی که حتا برای یک ثانیه هم منو به حال خودم رها نمی کنه که اگه رها کنه من میمونم و یه جسم بی جونم سپاسگزاری کنم.

و من خودم رو محتاج کسی که خودش محتاج پرودگارمه که اگه پرودگارم که تنها فرمانروای جهانه اراده کنه اونم هم تبدیل به یک جسم بی جان میشه.

چطور این رو باور نمیکنم.

چطور دل میبندم به غیر از خدا.

وقتی من دستم تو دست بالاترین قدرت هاست دیگه چه نیازی به کسی دیگه دارم.

باز هم از شما سپاسگزارم که مارو هم در صلاتتون شریک کردید.

درود به تو نازنین من

نگین جانم، پیام محبتت رو دریافت کردم.

اما حس کردم خدا داره منو صدا می‌زنه تا بیام و همین‌جا، در دلِ این کامنت، باهات حرف بزنم.

می‌دونم این حرف‌ها فقط از من نیست…

چون اصلاً قصد نداشتم به این بخش بیام،

اما خدا خودش شد دست من برای نوشتن.

نگین جانم، این‌که ما همیشه روی آدم‌های دیگه حساب باز می‌کنیم،

چیزی نیست که از درون ما آمده باشه؛

این رو از بچگی به ما یاد دادن.

از همون سال‌های کودکی، مدام در گوش ما خوندن که

«باید حواست به بقیه باشه»،

«باید با محبت رفتار کنی تا یه روزی شاید اون‌ها هم به کمکت بیان»،

یا اون باور غلط و مخربی که تو ذهن بیشتر دخترها کاشتن:

باید منتظر اسب سفید نجات‌دهنده باشی…

کسی که یه روز می‌رسه، تو رو خوشبخت می‌کنه،

بهت عشق می‌ورزه، ثروتمندت می‌کنه،

و زندگیت رو نجات می‌ده.

و وقتی هم ازدواج کردیم، به ما گفتن:

«سعادت شوهرت دست توئه. اگه اون موفق نشه، تقصیر توئه.»

و این‌طور شد که ما یاد گرفتیم شرک بورزیم؛

یاد گرفتیم قدرت رو از درون خودمون بگیریم و بدیم به دیگری.

ما رو با این باورها بزرگ کردن.

با فیلم‌ها، سریال‌ها، رسانه‌ها…

همه‌شون اومدن تا اون وابستگی و انتظار رو تو ذهن ما حک کنن.

اما حالا ما از دلِ همون تاریکی بیرون اومدیم.

فهمیدیم که اون‌چه خدا هرگز نمی‌بخشه،

در حقیقت همون شرکه.

و ما سال‌ها با اون بزرگ شدیم و زندگی کردیم، بی‌آن‌که بدونیم.

پس حالا نمی‌تونیم از خودمون انتظار داشته باشیم

که یک‌شبه تمام اون باورها رو تغییر بدیم.

همون‌طور که استاد جان همیشه می‌گه:

تکامل، قدم‌به‌قدمه.

باید مسیر رو طی کنیم، نه اینکه بخوایم راه صد ساله رو یک‌شبه بریم.

من وقتی این رو درک کردم، تمام خودسرزنشی‌هام تموم شد.

فهمیدم که اگه فقط امروز بتونم ذره‌ای از باورهای کهنه‌م رو تغییر بدم،

یعنی در مسیر درست حرکت کردم.

و همین برای نجاتم کافیه.

این آگاهی کمکم کرد از نجواهای ذهنی‌م جدا بشم،

از اون صدایی که می‌خواست دوباره منو برگردونه به مسیر شرک‌آلودِ قدیمی.

حالا می‌دونم که هر قدم کوچک، خودش پیروزی بزرگیه.

و همین که الان ما در این فرکانسیم،

در این سایت الهی حضور داریم،

یعنی خدا ما رو در مسیر تغییر قرار داده.

و این، بزرگ‌ترین پاداشه.