تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۴

به نام خدایی که هنواره در حال هدایت کردنمونه

من مطهره یعقوبی هستم.28سالمه امروز در تاریخ2 ابان 1404 روز تولدم وقتی وارد سایت شدم قسمت 4 پروژه ی پروانه رو به عنوان کادوی تولدم از طرف خداوند پذیرفتم و به فال نیک گرفتمش ؛)

فایل رو هنوز گوش ندادم انقدر دلم بیقرار نوشتن بود که با خوندن اون جمله ی انتهایی مقاله تموم سلولهای بدنم متحدالقول من رو به نوشتن وادار کردند.

ایا تا به حال درزندگیت به ” ته دره ” رسیده ای؟؟

بله استاد بله من تابه حال ته دره رو دیدم !!!

طعم تلخ زندگی باترس و شک و دلهره رو در اون محیط چشیدم…اما اون ته دره شدآغاز اشنایی من باقانون جذب ،شروع مسیرمتفاوت زندگی من دقیقااز ته همون دره بود..برای همین همیشه با خودم بحث دارم که اصلا حتی اسم تضادهم برای اون شرایط اشتباست؛که اگر من به اون نقطه واون تضادبرنخورده بودم هیچوقت طعم چنین زندگی ای روحتی مزه هم نمیکردم!!

تیرماه سال96 بود ترم دوم کارشناسی حقوق بودم از دوماه قبل دردهایی رو قسمت پهلوی راستم احساس میکردم اما چنان غرق درس خواندن وامتحانات میان ترم بودم که میگفتم فعلا این مسئله مهم نیست.درکل با دکتررفتن مخالف بودم و تا کاربیخ پیدا نمیکرد من از شرایطم صحبت نمیکردم من کل تابستون رو درگیر اون دردها بودم وکاربه جایی رسید که تصمیم گرفتم بامامانم درموردش صحبت کنم دردهای شدیدی رو درقسمت شکم و پهلو داشتم که واقعاامانم رو بریده بود…دکتررفتن های ماشروع شد.هردکتری که فامیل توصیه ش میکرد رو مارفتیم ولی کسی نتونست اون درد روحتی تشخیص بده چه برسه به درمان!!

بالاخره ما هدایت شدیم به یک دکتری که ایشون تونستن مشکل من رو تشخیص بدنالتهاب روده ی بزرگ اما مشکل من انقدر عود کرده بود که دیگه باداروی خوراکی رفع نمیشد وایشون به من توصیه کردن که بیمارستان بستری بشم و تحت نظرکامل باداروی تزریقی وسرم روند درمان رو پیش ببرم…اما من زیربار نرفتم تااینکه مدت کوتاهی گذشت ومن مجبور شدم دربیمارستان بستری بشم شرایط بسیاروخیمی بود ومن تسلیم شدم

روند بیماری بسیاردردناک پیش رفت و من هرنوع ازمایش، تصویربرداری، سی تی اسکن،اکوی قلب و…که تا اون روز تجربه نکرده بودم رو تجربه کردم اون روزهابه شدت اززندگی ناامید بودم و خودم فکرمیکردم که نشکل من فقط اون بیماری نیست وحتما من به سرطان روده مبتلاشدم حتی احساس میکردم ک خوانوادم هم دیگه دارن کم کم از درمان من ناامید میشن…اون روزوشبها دقیقا تهِ تهِ تهِ دره بود برام !!!احساس میکردم خداکاملا من رو فراموش کرده …

اما اون اتفاق تنها حُسنی که داشت برام این بود که منو یک ترم از دانشگاه عقب انداخت دقیقا عید اون سال ،یعنی سال97که من دیگه تقریبا 50 درصد بهبود پیداکرده بودم تازه به خودم اومدم که خدایا حالا چیکارکنم به طرزعجیبی دیگه دلم نمیخواست برم دانشگاه و اون روزهابه سرم زد که برم و انصراف بدم کلا…انصراف ازدانشگاه وکلاازمسیرتحصیل برای دانشجوی ممتاز بورسیه تااون زمان سخت ترین تصمیم زندگیم بود ولی من انجامش دادم

اون روزها احساس شکست میکردم احساس اینکه دنیا واسه من تموم شده حالا که دیگه دانشگاه هم نیست پس من به چه دلیلی دارم زندگی میکنم برای من درس و دانشگاه خدایی بود که میپرستیدش !!!اما تنها یک چیز من رو ازون روزهای سمی نجات داد اون هم ارزوی استقلال مالی بود با تمام وجود تلاش کردم تا یک کاری رو جایگزین درس و دانشگاه بکنم که بشه ازش به درامد رسید وکارهای مختلفی رو امتحان میکردم تنها خواسته م از خدا این بود خدایا تو میدونی ک من ادم بی مصرف و بیهوده ای نیستم حتما برای یک کاری افریده شدم (این باور رو هنوزم دارم) میگفتم من روافریدی که یک کارمهمی انجام بدم.. خدایا خودت یک کاری برام جور کن من نمیخوام توی خونه بیکار باشم!!

هرایده ای به ذهنم میرسید عملی میکردم کلاس زبان انگلیسی،کلاس زبان عربی ،کیک وشیرینی پزی،تکنسین داروخانه ،دستیارپزشک،ودرنهایت خیلی هدایتی یک پکیج اموزش خیاطی رو از یک سایت از تهران سفارش دادم واون پکیج اغاز مسیرشکوفایی استعداد بینظیرمن در حوزه ی خیاطی شد وقتی من به عنوان یک چرخ دنده سرجای درست خودم نشستم با چنان سرعت بینظیری دراین حرفه رشدکردم که هنوزم کسی باورش نمیشه!!الان سه ساله که من توی این حوزه فعالیت میکنم و به لطف الله ازوقتی ک بااستاداشنا شدم به یک روند درامدی قابل قبول رسیدم…این داستان که تعریف کردم برای مدت 8 سال از زندگی من بود

بارها وبارها این داستان زندگیم رو برای خودم با جزئیات تمام تعریف کردم اما مدتهاست دیگه نمیتونم اسم دره رو برای اون روزهای زندگیم بزارم اصلا نمیتونم بپذیرم که دوران شکستی در زندگیم میتونه بوده باشه درزندگی من هراتفاقی که افتاده یا خودش خیر مطلق بوده یا یک جوری درقالب یک تضادمن رو به دریایی از خیر وبرکت متصل کرده ؛)

من همون کسی هستم که اون سالها توی بیمارستان بارها به خودکشی فکر میکردم اما الان مدتهاست درخلوتم با خداکه حرف میزنم میگم اون برهه از زندگیم یک عقب گرد بزرگ بود که باسرعت بیشتری من رو به سمت جلو هل بدی…من مطمعنم انقدر به درس و دانشگاه متصل بودم که هیچ اتفاقی به این زیبایی نمیتونست من رو ازون مسیر جداکنه وقتی دکتر دلیل این بیماری رو استرس بیش از حد در امتحانات تشخیص داد من برای همیشه یک تنفر عمیق از درس ودانشگاه در وجودم شکل گرفت و باخودم گفتم دیگه به هیچ قیمتی سلامتیم رو برای درس و دانشگاه به فنا نخواهم داد … مطمعنم که درست ترین تصمیم زندگیم رو گرفتم ؛) واین همون دره ای بود که من رو بهبهشت متصل کرد

تجربه ی اون بیماری به من کمک کرد که قدر سلامتیم رو خیلی خیلی بیشتر بدونم

از مسیر درس و دانشگاه که برای من نبود فاصله بگیرم ،

اون مسیر تکاملی زیبارو برای پیداکردن استعدادم طی کنم،

به هنر خیاطی هدایت بشم و با رشد مهارتم در این زمینه کلی اعتماد به نفسم رو رشد بدم

ودرنهایت به این سایت و این دریای بیکران اگاهی و درراس همه شون به ” خدا ” برسم

درپناه حق

به نام خدایی که همواره درحال هدایت کردن من است…

بعضی هارا میشود یک جور دیگر دوستشان داشت

بعضی هارا میتوان برای روز مبادا حفظشان کرد

بعضی هارا میتوان با خیال راحت لذتشان را بُرد

بعضی ها امده اند تا جهانت را برایت قشنگ تر کنند.

بعضی ها امده اند تا تو با خیال راحت عاشقشان شوی ؛)

سعیده جانم من چند شب پیش که این کامنتت رو درجواب دوست عزیزمون و طبق عادت کامنت اون دوستمون رو هم که برای تو فرستاده بودن رو خوندم درلحظه که توی دلم تحسینت کردم نتونستم چشم پوشی کنم ازون حس ریز غبطه ای که توی یک لحظه توی وجودم جرقه زد…

در همین حدّ : خوش به حالش !!!خوش به حال سعیده !!!

ببین درچه مدار ودر چه فرکانسی هست به قول خودش که خداوند اینگونه براش پیام هاش رو از چپ وراست میفرسته.

اما یاد گرفتم که دراین مواقع باید تحسین کنم

باید برای این موفقیتِ تو که شدی بهترین دوستم در قلبم جشن وپایکوبی برگزار کنم انقدر دِلی وانقدر واقعی که انگار خودم به اون موفقیت رسیدم … نه ادا واطوار!!نه کشکی و الکی !!پس شروع کردم به تحسین کردنت… به خودم گفتم حتما سعیده داره پاداش کنترل ذهنش رو میگیره،حتما سعیده داره خیلی عالی روی باورهای توحیدیش کار میکنه وحتما اون بیشتر از من به خدا توکل کرده و حتما اون خیلی متعهد تر وپایدارتر درمسیر حرکت میکنه ،،، به خودم گفتم مطهره این نشونه ست الان باید ازین الگوی توحیدی نهایت استفاده رو ببری نه مثل وقتایی که میریم توی طبیعت همه شروع میکنن به عکاسی بعد که میرسیم خونه تازه از توی عکس هاشون اونجا رو تماشا میکنند…تو باید همین الان تازه تازه این انرژی ناب توحیدی رو دریافت کنی،ببین اگر یک نفرمیتونه تااین حد روی خودش کار کنه که خدا اینطور تو رو مامور کنه براش پیغامش رو ببری پس این یعنی برای تو هم میشه دیگه دختر :)

تمام تلاشم اینه که از فرصتی که خود خدا بهم پیشنهاد داده نهایت سواستفاده رو ببرم … هر شب کامنت هات رو باشوق میخونم و مطمعن تر از قبل باخودم توی قلبم مرور میکنم که این دختر لایق تمام زیبایی های جهانِ!!وبعدش کلی برای خودم ذوق میکنم که خدا اینچنین بنده ای رو برای کنترل ذهن من تربیت کرده…وبارها تاکیدم میکنه که از سعیده غافل نشو منم یه دست تکونش میدم میگم حله حاجی دودستی سفت فرکانسشو چسبیدم تو کنترلمه !!! مثلا همین امروز صبح توی اتوبوس که بودم یهو سرم رو اوردم بالا بخدا روی یک تابلویی نوشته بود شهریار ؛)تو دلم گفتم خدایا هنوز که شب نشده کامنت های سعیده از ساعت 8 شب به بعد همیشه برام میاد …

اونم گفت این پیام صرفا جهت یاداوریه !!!خخخ… راستی همون موقع به دلم افتاد این اهنگ رو بهت هدیه بدم

اهنگ “همین الان” ازمجید رضوی لطفا همین الان برو گوشش کن همین الان سعیده…

این اهنگ این روزها مکالمه ی توحیدی من باخدای منه حس میکنم این اهنگ دقیقا احساسات قلب منه نسبت به خدا ..انرژیش به زیباییِ موقعاییِ که سوره ی حمد رو میخونم…

خلاصه که اینطوریاس سعیده جانم !!!زندگی ازین قشنگ تر که یکی اون سردنیا روی خودش کارکنه انرژیش رو کادوپیچ کنه بفرسته برای من!!! بابا این خدا خیلی عادله بخدا ؛)

خوشحالم که به نجواهای ذهنم پیروز شدم ودوباره به صدای قلبم گوش دادم و خداروشکر که به موقع به دستت رسید ؛)

من مدتهاست هیچ دوستی ندارم… کلا ازهمون اول هم خیلی دوستای زیادی نداشتم … ولی وقتی باتو اشنا شدم گفتم چه خوب میشه ادم یک دوست داشته باشه اونم اینقدر باحال باشه !!سعیده شهریاری خیلی دوست دارم یک روز از نزدیک ببینمت واون روز بهت بگم که چقدر دوستت دارم دختر ؛)

قوی بمون جهان به تو وقشنگیات نیازداره….

درپناه حق

راستی به قول حمید امیری عزیز :نامبرده ازهمین الان دلتنگ پیغامی حامل پیام موفقیت از سوی شماست …

سلام به زهراجان عزیزم

بنده ی خوب خُدا ؛)

زهرای عزیزم ازت ممنونم که وقت گذاشتی و از قلبت برام نوشتی ،تحسینم کردی و خداروشکر که متن کامنتم برات نور هدایتی بوده از سمت خود پروردگار و به جانت نشسته…

موضوعی که بهش اشاره کردم درواقع دوتا پاشنه ی اشیل درش نهفته هست برای خود من!!!

اولیش اینکه:برای پول دراوردن باید حتما زجر بکشی و نباید از کسی کمک بگیری خودت باید له بشی و تنهایی زحمت بکشی اگر کسی کمکت کنه اون پول دیگه ارزشی نداره !!!

دومیش اینکه:

تو فقط زمانی آدم مهمی هستی که حتما پول دربیاری و کاری انجام بدی ودرآمدداشته باشی!!اگر تو خونه ای اگر خونه داری تو ادم بی ارزشی هستی… ارزش من با موجودی حساب بانکی و ساعت های کاریم گره خورده اگر یک روز کم کار کنم اون روز احساس میکنم وقتم تلف شده واحساس گناه میکنم!! همینطور اگر موجودی کارتم بیاد پایین خود به خود عصبی میشم و اونجا سخت ترین لحظات کنترل ذهنم رو دارم …

انگار بی پولی نقطه ی داغ منه!!!

و هردوتاشون برای خود من خیلی خیلی عمیقه وریشه ای وخداروشکر که دارم اولین تلاش هام رو برای بهبودش انجام میدم مدام باخودم این رو تکرار میکنم که: ارزش ادمها به پول نیست،به موجودیِ حساب بانکی شون نیست،خانم های زیادی هستند که خونه دارن و صبح تا شب تو خونه هستن ولی به شدت خوشبخت و خوشحال و راضی هستند واحساس ارزشمندی میکنند!!چرا فکر میکنی حتما باید شغل ودرامد داشته باشی تا ادم مهمی باشی؟؟مطهره تو ذاتا ارزشمندی بدون هیچ دلیلی!!! تو فقط به این دلیل که پا به این کره خاکی گذاشتی ادم باارزشی هستی فقط چون خداوند تورو خلق کرده!!!خدا که چیز بی ارزش خلق نمیکنه،میکنه؟!! پس تموم شد و رفت دختر خوب ؛)

زهرا جانم برای مرور این اگاهی های ناب که کامنت شما باعث و بانیش بود ازتون ممنونم…

درپناه رب العالمین باشید