چرا امریکا اینقدر ثروتمند است؟
چند روز پیش پسرم به من خبر داد به خاطر عید شکر گزاری، یک هفته مدارس تعطیل است. عید شکر گزاری، یکی از بزرگترین اعیاد مردم آمریکا است. سالها پیش مردمی که برای اولین بار به این کشور مهاجرت کردند، در پایان فصل درو تصمیم گرفتند به خاطر خاک حاصلخیز و نعمتهایی که خداوند از طریق طبیعت پربرکت این سرزمین به آنها ارزانی داشته، یک روز را به سپاس گزاری اختصاص دهند.
با خود گفتم: چه دیدگاه زیبایی…
من طبیعتِ پر برکت، ثروت و موفقیت این کشور و آرامش افرادی که با آنها برخود کردهام را به این دیدگاه نسبت میدهم و این دیدگاه واقعاً ستودنی است.
رابطه مستقیمی وجود دارد میان این دیدگاه و تجاربی که این مردم از نعمتهای خداوند در زندگیشان دارند. از بارانهای همیشگی، طبیعتِ سرسبز، رودخانههای پرآب گرفته تا جنگلهای مملو از حیواناتی چون آهو و بوقلمون و … که اجازه دارند به خاطر وفور بیش از حد، در فصلهای خاصی از سال شکار کنند.
تفاوت در میزان نعمتها نیست زیرا جهانِ خداوند مملو از نعمت و برکت است، بلکه تفاوت در میزانِ دریافتِ نعمتهاست. تفاوتِ در فرکانسِ این مردم است، در دیدگاه سپاس گزارانه و رضایت شان از زندگی به خاطر این دیدگاه.
مهمترین قانون این است که: فقط افرادی اجازه دریافت نعمتهای بیشتر را دارند که در فرکانس و مدار آن قرار بگیرند و راهِ ورود به این مدار، سپاس گزاری است.
اگر میخواهی واردِ این مدار شوی، همین حالا با سپاس گزاری، وجودت را پذیرای نعمتهای بیشتر کن. لازم نیست منتظر اتفاق بزرگی بمانی، کافی است بتوانی همین حالا نعمتهای زندگیات را ببینی و تأییدشان کنی.
آنگاه نتایج ات تو را بُهت زده می کند. زیرا همین کار ساده، تو را به مسیرهایی وصل میکند که در آنجا نعمت ها و برکات زیادی منتظر ملاقاتِ توست.
اما سپاسگزار بودن پشتوانه می خواهد و فقط باورهای قدرتمندکننده ای می تواند این خصوصیت را پشتیبانی کند که هم فراوانی ثروت ها و نعمت ها در جهان را باور دارد و هم در وجودش احساسِ لیاقت برای تجربه آن فراوانی را ساخته است.
برای همین است که چنین ویژگی ای:
قادر است به جای حسادت نسبت به دستاوردهای دیگران، لب به تحسین شان بگشاید
قادر است از هر آنچه که بر مبنای حرص، طمع و عجله است و نمودی است از شانسی که فقط یک بار در خانه ات را می زند، از مسیر تکاملی رشد خود لذت ببرد و به خاطر لحظه به لحظه ی این مسیر سپاس گزار بماند.
به جای نگرانی از آینده، نعمت های کنونی زندگی اش را ببیند و به خاطرشان سپاس گزار باشد
ایمان دارم راهِ رسیدن به آرزوهایت، منظورم همان چیزهایی است که الان حسرت داشتن شان را داری، همان چیزهایی که نداشتن شان سبب ناسپاسی ات شده، از مسیر دیدن نعمتهای کنونی زندگیات و سپاس گزاری بخاطر شان، میگذرد.
پس همین حالا قلم و کاغذی بردار و نعمتهایت را از کوچکترین تا بزرگترین، بنویس تا ببینی همین الان نیز قادر به سپاس گزاری بابتِ همه شان نیستی…
از سلامتیات شروع کن. از بیناییات، شنواییات. از اینکه قادری مزه غذاها را بچشی. از اینکه دستانی داری که به تو اجازه نوازش فرزند، همسر، پدر و مادرت را میدهد.
از اینکه میتوانی موسیقی های دلنوازی را بشنوی و به آرامش برسی. از اینکه میتوانی متنی زیبا بخوانی، قادری با تغییر نگاهت، اتفاقات بهتری وارد زندگی ات نمایی، قادری حرف بزنی و با کلامت به دیگران آرامش ببخشی…
و اگر به این مثالها ادامه دهم، مطمئناً این متن هرگز تمام نخواهد شد. مطمئنم اگر تو نیز به این کار ادامه دهی، هرگز قادر به نوشتنِ همه نعمتهای زندگیات نخواهی بود. حتی اگر تا پایانِ عمر تصمیم به انجامِ این کار بگیری. زیرا نعمتهای زندگیات همیشه چندین پله جلوتر خواهند بود.
منتظر خواندن نظرات زیبایتان در بخش نظرات همین صفحه هستم.
- نمایش با مدیاپلیر کلاسیک
- دانلود با کیفیت HD308MB26 دقیقه
- فایل صوتی چرا امریکا اینقدر ثروتمند است؟23MB26 دقیقه
سلام به خواهر عزیزم، رفیقم، پایه ترین و همراه خوبم در این مسیر
درسته که همیشه توی گروهمون برای هم مینویسیم، اما خوندن کامنتهات توی این فضا خیلی متفاوته.
واقعا یه احساس خوبی در من زنده میشه و میگم ببین این خواهر منه هااا.
چقدر خدا دوستم داشته که چنین خواهری نصیب من کرده.
یه بار بهت گفتم که اگه خدا ازم میپرسید دوست داری کی خواهرت بشه بدون شک تو و صدیقه رو انتخاب میکردم. (با چشمهای قلبی).
این سپاسگزاری بابت آدمها چقدر داره این روزها بهم کمک میکنه که نشتی های انرژیم کم بشه.
بعد اینکه فهمیدم تمرکزم سر موضوعات مختلف پراکنده است، فهمیدم هر نوع فکر کردنی به آدمها به جز سپاسگزاری تو ذهنم یا کلامم مثل این میمونه که دارم میرم از کوه بالا و بعد پرت میشم پایین و باز باید کلی تلاش کنم تا برسم به جای قبلی.
پس آگاهانه سعی میکنم اگه میخوام بدی بگم چه تو ذهن چه کلام، برای خودم یه اهرم رنج درست کنم و سریع ازش دوری کنم.
همه چیز تو این جهان انرژیه. زمانهایی بود که من فقط و فقط داشتم تلاش میکردم اما نتیجه واقعا کم بود.
اما این روزها دارم بیشتر میفهمم حتی یه کلام محبت آمیز، میتونه کارهایی انجام بده برات که سالها تلاش فیزیکی نمیکنه. مثل اینکه از فردی قدردانی میکنی و اون فرد بدون اینکه تو بگی برات کاری خیلی مهم انجام میده. تو با نیت اینکه اون فرد اون کار رو انجام بده این کار رو نکردیا، اما جهان بر پایه انرژیه و انرژی در این جهان از بین نمیره بلکه از نوعی به نوع دیگه تغییر میکنه.
ما با کلام زیبا ارتعاشات مثبتی رو جهان پراکنده میکنیم و این ارتعاش دقیقا تو جهان خودمون به ما برمیگرده چون من خالق جهانم هستم.
به همین دلیله که یه فردی که همه باهاش مشکل دارن ممکنه در برخوردش با ما متفاوت عمل کنه.
و همین درک منو به این باور رسونده که وقتی من دارم لذت میبرم از کارم، یعنی انرژی خوبی رو در جهانم پراکنده میکنم، یعنی سپاسگزارترم، یعنی با آدمهای اطرافم برخورد بهتری دارم، یعنی پر از احساس خوبم و اتفاقات خوب لاجرم می افته.
همین دلیلیه که استاد میگه برید تو کاری که بهش علاقه دارید چون اون ارتعاشات مثبته که داره در نهایت اتفاقات خوب رو جذب زندگی فرد میکنه.
وقتی استاد میگه خیلی قوانین این دنیا راحته، تازه میفهمم چی میگه.
قانون اینه که من اگه در لحظه باشم، یعنی دارم کار درست رو انجام میدم و در اون لحظه دارم کاری رو میکنم که به من حس خوبی میده، که میتونه هر کاری باشه، و در اون لحظه سپاسگزارم، احساس نزدیکی به انرژی منبع دارم، با آدمها مهربونم، پر از حس خوبم و همون لحظه دارم بهترین اتفاقها، ایده ها، آدمها، شرایط، سلامتی، و موقعیتها رو جذب میکنم به زندگیم.
و الان ذهنم دیگه بهم نمیگه بدو یه کار عملی بکن. الان ذهنم آرامه چون میدونم که این کامنت نوشتنه در این لحظه مهمترین کاریه که دارم، چون دارم ارتعاش فوق العاده مثبتی به جهان میفرستم و این مهمترین کارم در این لحظه است.
خدایا شکرت میکنم برای این رزق پربرکتی از ادراک و بینش بهتری که باز هم در خلال نوشتن به من ارزانی داشتی.
برای خواهر خوبم از خداوند یکتا، قوی ترین نیروی کیهان، فرمانروای مطلق، و رب اعلی آرزوی موفقیت، ثروت، سلامتی، و آرامش بی نهایت دارم.