چه افرادی برای مهاجرت کردن، مناسب ترند | قسمت 1

به نام خدای هدایتگرم

استاد جانم، مریم جانم و دوستان نازنینم سلام

و سلام به خدایی که هر لحظه از هزار راه مختلف، با نشونه‌هاش منو راهنمایی می‌کنه.

نشونه‌ی امروز من، برای منی که مدتیه ذهنم درگیر مهاجرته، واقعاً یه پیام مستقیم از طرف خدا بود. این فایل انقدر دقیق و روشن حرف دل منو زد که حس کردم استاد داره دقیقاً با من حرف می‌زنه.

اولین تجربه‌ی مهاجرت من برمی‌گرده به 23 سالگیم. اون موقع‌ها واقعاً نمی‌دونستم قراره با چی روبه‌رو بشم، فقط یه حسی درونم می‌گفت باید بری، باید بری تا خودتو پیدا کنی.

همه می‌گفتن: «سخته»، «تو که تا حالا از شهرت بیرون نرفتی»، «اون‌جا زبونشون فرق داره»، «لباس پوشیدنشون فرق داره»، «دینشون فرق داره»، «اون‌جا آخر دنیاست!»

اما یه چیزی در دلم محکم‌تر از همه‌ی این صداها می‌گفت: «می‌تونی».

و رفتم…

با ترس، ولی با ایمان.

با دلشوره، ولی با امید.

رفتم به شهری که نزدیک مرز ایران و پاکستان بود، جایی که هیچ‌کس رو نمی‌شناختم. اما خدا رو داشتم، و همون برام کافی بود.

خیلی زود فهمیدم چقدر مردم اون‌جا باصفا و مهربونن، چقدر قلب‌هاشون پاکه. مردمی که شاید ظاهرشون فرق داشت، ولی باطنشون یه دریا محبت بود. اون‌قدر ازشون عشق دیدم که همه‌ی ترس‌هام ریخت.

و اون‌جا بود که فهمیدم استاد وقتی می‌گه انعطاف‌پذیری، یعنی چی.

یعنی رها شدن از قضاوت‌ها، یعنی پذیرفتن ناشناخته‌ها، یعنی با جریان زندگی حرکت کردن.

هر جا خودم رو با شرایط جدید وفق دادم، زندگی قشنگ‌تر شد.

هر وقت مقاومت کردم، سختی اومد.

دیدم کسایی که نمی‌تونستن بپذیرن، مدام غر می‌زدن، افسرده می‌شدن، دلتنگی اونا رو زمین‌گیر می‌کرد.

اما من انتخاب کردم با دلم پیش برم. با لبخند با مردم حرف بزنم، با محبت باهاشون برخورد کنم، و ازشون یاد بگیرم.

اون‌جا من تازه خودم رو شناختم.

فهمیدم چقدر قوی‌ام. فهمیدم خدا همیشه باهامه، مخصوصاً وقتی تنها می‌شم.

شاید ظاهرش مهاجرت بود، ولی در اصل یه سفر درونی بود؛ یه رفتن از «منِ قدیمی» به «منِ آگاه».

الان که برگشتم، دوباره در فکر رفتنم. ولی این بار با آگاهی.

دیگه دنبال فرار نیستم، دنبال رشد و تجربه‌ام.

دیگه نمی‌خوام برم چون از جایی خسته‌ام، می‌خوام برم چون یه صدایی درونم می‌گه دنیا بزرگ‌تر از چیزیه که تا حالا دیدم.

وقتی استاد گفتن: «قبل از هر حرکت، باید بدونی برای چی می‌خوای بری»، این جمله برام مثل یه کلید بود. نشستم و هدفم رو نوشتم.

فهمیدم مهاجرت وقتی شیرینه که دلیلش از عشق باشه، نه از ترس.

وقتی با ایمان بری، حتی اگه زمین بخوری، باز هم رشد می‌کنی.

و من از خدای مهربونم ممنونم که همیشه از بی‌نهایت مسیر، منو به سمتی هدایت می‌کنه که قراره نور بیشتری رو ببینم.