چه موضوعی را باور کرده ای؟

سلام به دستی از دستان خدا و سلام و درود به این آگاهی های ناب

دو قسمت ازین ویدیو برای من خیلی جذاب بود

جایی که ابتدا راجب این موضوع صحبت کردید که اگر باوری هست که هیچ ریشه علمی نداره ولی داره برای خودمون یا بقیه جواب میده اون رو نقض نکنیمم به خاطر عموم و علم یا هرچیزی..

دومین قسمت هم این بود که من چه چیزی رو باور کردم

استاد یکی از موضوعاتی که برای من همیشه پاشنه آشیل بوده تقلید از آدم های موفق بوده یعنی من میگم یه مرزی هست بین الگو قرار دادن و تقلید کردن که انسان باید بتونه خوب تشخیص بده

اینجا برای مثال میتونم این رو بگم که یادمه یه سری از دوستان از شما پرسیده بودن استاد چطوری روزه میگیری چطوری نماز میخونی!! و شما گفتید که چرا دنبال این هستید که من چیکار میکنم ، چرا میخواید از من تقلید کنید!؟ (فایل https://abasmanesh.com/fa/interview-with-master-4/ مصاحبه با استاد | رابطه درونی با خداوند، با “تفکر” ایجاد می شود نه با تقلید)

توی یکی از ویدیوهای مهم دیگه شما بود که شنیدم می‌گفتید که اگر کسی به یه موفقیتی رسیده با درست و غلط بودن موفقیتش کار نداشته باشیم (یکی از فایل های قدرت تحسین دستاوردهای دیگران بود) ما فقط اون موفقیت اون نقطه ای که اون آدم تونسته لمس کنه رو بهش توجه میکنیم و اون رو تحسین کنیم تا به موقعیت های مشابه اون بتونیم هدایت بشیم (شما امیر تتلو رو مثال زدید که ممکنه آهنگ هاش زیبا نباشه ممکنه یه عده دوسش نداشته باشن ، اما طرفداران بسیار زیادی داره ، اما بسیار محبوبه ، شهرت خیلی خوبی رو داره و لازم نیست که درست و غلطیش بخواد تایید بشه)

حتی یادم میاد ازون همنشینی شما تو la با ایرانیای عزیز و خوشگل که گفتید تو بیزینستون اونی که موفق شده رو مشخص کنید و تحسینش کنید اما دستای خدا رو باز بزارید که شما از راه خودتون هدایت کنه و ببره جلو ، اگر بخواید فقط یک راه رو برای خودتون مشخص کنید و اون رو انجام بدید و بگین من می‌دونم احتمالا اون رو انجام میدید و اگر موفق نشید ناامید میشید و میگید من فقط همین رو میدونستم ←اینا رو مثال زدم الان استاد که بگم من تو اینو باور کردم که انگار آدم های موفق خدان! خدا جونم طلب مغفرت میکنم ، این که من ندای قلبم رو کوچک می‌شمارم و انسان های دیگه رو بزرگ تلقی میکنم به ایراد من برمیگرده و الان خیلی بیشتر درکش کردم و در راستای بهبودش قدم برمی‌دارم

و یه جایی این ما بین الگو قرار دادن و تقلید کردن همیشه برای من یه علامت سوالی بوده که نمیدونم ریشش به عزت نفس برمی گرده نمیدونم ریشش به توحید برمی گرده یا به هر چیز دیگه ای که از خدا میخوام من رو هدایت کنه ← که تا 90 درصد فهمیدم که به توحید مربوط میشه

اما تا یه نفر آدم موفقی رو میبینم و یا قبولش دارم که میگه فلان کار رو انجام دادم من پیش خودم میگم پس منم باید سریعا برم فلان کار رو انجام بدم و معمولا احساسم بد میشه ، معمولا احساس می کنم که نمیتونم و فکر می کنم احساس بدم با وجود این که دارم روی خودم کار می کنم قطب نماییه که بهم بگه آقا این اصلا مسیر تو نیست مسیر تو چیز دیگه ای هست که من برات آماده کردم و در نظر گرفتم اما انگار همون چیزی که الان دارم می بینم تمام اون موضوعیه که من الان باید انجامش بدم و اگر انجامش ندم انگار یک موفقیتی از دست رفته!!!

از خداوند برای اینکه ناخودآگاه دستاش رو بستم طلب مغفرت میکنم..

موضوع دوم هم برمیگرده به یکی از مربیان بسیار بسیار موفق من تو حوزه بیزینسم (آقای ضیایی) که همیشه برای من جالب بود افراد مختلفی با عقاید و سبک کاری متفاوت کنارش دارن کار میکنن و فوق العاده هم عالی داره رشد میکنن و اون قسمتی که گفتید باوری اگر هم به ظاهر اشتباهه و درست نیست رو نباید تخریب کرد من کاملا ذهنم به سراغ ایشون رفت و گفتم که هوشمندانه ترین کار ممکن رو دارن میکنن که بجای غالب کردن نظراتشون به بقیه ، میزارن که هرکسی کار خودش رو کنه و امروز موفقیت هاشون گویای همه چی هست..

ماشالا بهشون

پایان بخش اول