«اعتماد به ربّ»، پیام ابراهیم از قربانی کردن فرزندش - صفحه 21 (به ترتیب امتیاز)

به نام خدا

امروز سومین روز سفر بود و بعد از فایل های اعتماد به نفس و بررسی یکی از بنیادی ترین اصول رسیدن به موفقیت و خوشبختی و ثروت که همان «حس ارزشمندی» است ،با دو مفهوم بنیادی دیگر رو به رو شدیم :«توحید » و « تسلیم» .

با خواندن متن خود فایل که امضای استاد را دارد مثل تمام توضیحات محصولات ، و البته برگ بی نظیر مریم جان از روز سوم سفر، هیچ ایده ای نداشتم برای نوشتن . اما طبق توصیه و تاکید استاد بر بررسی قرآن و آیات پیرامون ابراهیم احساس کردم که شاید یکی از تمرین های مهم این جلسه همین باشد : بررسی و مطالعه ی قرآن. و تصمیم گرفتم که آیاتی که خود در تحقیق در قرآن با آنها رو به رو شدم اینجا و در برگ سوم سفرمان برای خودمان و دوستانم به اشتراک گذاشته و ماندگار نمایم :

*یکی از آیات به تاکید بیان می کند که باید مسیری را که ابراهیم در توحید و یکتاپرستی پیموده است انتخاب کرد تا در رسته ی صالحان قرار بگیریم:

وَ مَن یَرْغَبُ عَن مِّلَّهِ إِبْرَاهِیمَ إِلَّا مَن سَفِهَ نَفْسَهُ وَ لَقَدِ اصْطَفَیْنَاهُ فىِ الدُّنْیَا وَ إِنَّهُ فىِ الاَخِرَهِ لَمِنَ الصَّالِحِین

و چه کس از آیین پاک ابراهیم روى گرداند به جز مردم بیخرد؟! زیرا ما ابراهیم را در دنیا برگزیدیم و البته در آخرت هم از شایستگان است. (۱۳۰)

وقتی ربّ به ابراهیم دستور تسلیم شدن می دهد :

إِذْ قَالَ لَهُ رَبُّهُ أَسْلِمْ قَالَ أَسْلَمْتُ لِرَبّ‏ الْعَالَمِینَ(۱۳۱)

آن گاه که خدا به او فرمود: اى ابراهیم سر به فرمان خدا فرود آر، عرض کرد:پروردگار عالمیان را مطیع فرمانم. (۱۳۱)

*توصیه ی ابراهیم به فرزندان اش چیزی جز تسلیم الله نیست :

وَ وَصىَ‏ بهِ إِبْرَاهِیمُ بَنِیهِ وَ یَعْقُوبُ یَابَنىِ‏ إِنَّ اللَّهَ اصْطَفَى‏ لَکُمُ الدِّینَ فَلَا تَمُوتُنَّ إِلَّا وَ أَنتُم مُّسْلِمُونَ(۱۳۲)

و ابراهیم و یعقوب بدین گونه به فرزندان خود سفارش و توصیه نمودند که اى فرزندان من، خدا براى شما آیین پاک برگزید، پس تا گاه جان سپردن الّا تسلیم رضاى خدا نباشید. (۱۳۲)

و باز هم وقتی محمد قرار است از میان آیین های مختلف یکی را برگزیند:

وَ قَالُواْ کُونُواْ هُودًا أَوْ نَصَارَى‏ تهَتدُواْ قُلْ بَلْ مِلَّهَ إِبْرَاهِیمَ حَنِیفًا وَ مَا کاَنَ مِنَ الْمُشْرِکِینَ(۱۳۵)

یهود و نصارى گفتند که به آیین ما درآیید تا راه راست یافته و طریق حق پویید. بگو: بلکه ما آیین ابراهیم را پیروى مى‏کنیم که به راه راست توحید بود و از مشرکان نبود. (۱۳۵)

*و باز هم تاکید بر تسلیم بودن و الگو قراردادن ابراهیم :

وَ مَنْ أَحْسَنُ دِینًا مِّمَّنْ أَسْلَمَ وَجْهَهُ لِلَّهِ وَ هُوَ محُسِنٌ وَ اتَّبَعَ مِلَّهَ إِبْرَاهِیمَ حَنِیفًا وَ اتخَّذَ اللَّهُ إِبْرَاهِیمَ خَلِیلًا(۱۲۵)

دین چه کس بهتر از آن کسى است که خود را تسلیم خدا نموده و هم نیکوکار است و پیروى از آیین ابراهیم حنیف نموده؟! آن ابراهیمى که خدا او را به مقام دوستى خود برگزیده است. (۱۲۵)

و چقدر زیبا صراط مستقیمی که ابراهیم به آن هدایت شد ، توحید و یکتاپرستی معرفی می شود:

قُلْ إِنَّنی‏ هَدانی‏ رَبِّی إِلى‏ صِراطٍ مُسْتَقیمٍ دیناً قِیَماً مِلَّهَ إِبْراهیمَ‏ حَنیفاً وَ ما کانَ مِنَ الْمُشْرِکینَ (۱۶۱)

بگو: پروردگارم مرا به راه راست هدایت کرده آئینى پابرجا و ضامن سعادت دین و دنیا .آئین ابراهیم همان کسى که از آئینهاى خرافى محیط خود روى گردانید و از مشرکان نبود.

*و باز هم تاکید بر مقام اعلای یکتاپرستی ابراهیم :

إِنَّ إِبْراهیمَ‏ کانَ أُمَّهً قانِتاً لِلَّهِ حَنیفاً وَ لَمْ یَکُ مِنَ الْمُشْرِکینَ (۱۲۰)

همانا ابراهیم یک امّت بود ،مطیع فرمان خدا و خالى از هرگونه انحراف و هرگز از مشرکان نبود.

چقدر جالب از عبارت رشد برای ابراهیم بهره برده :

وَ لَقَدْ آتَیْنا إِبْراهیمَ‏ رُشْدَهُ مِنْ قَبْلُ وَ کُنَّا بِهِ عالِمینَ (۵۱)

ما وسیله رشد ابراهیم را از قبل به او دادیم و ازاو آگاه بودیم.

*وقتی خداوند از محمد می خواهد که داستان ابراهیم را برای امت روایت کند:

وَ اتْلُ عَلَیْهِمْ نَبَأَ إِبْرَاهِیمَ(۶۹)

إِذْ قَالَ لِأَبِیهِ وَ قَوْمِهِ مَا تَعْبُدُونَ(۷۰)

قَالُواْ نَعْبُدُ أَصْنَامًا فَنَظَلُّ لهَا عَکِفِینَ(۷۱)

قَالَ هَلْ یَسْمَعُونَکمُ‏ إِذْ تَدْعُونَ(۷۲)

أَوْ یَنفَعُونَکُمْ أَوْ یَضُرُّونَ(۷۳)

قَالُواْ بَلْ وَجَدْنَا ءَابَاءَنَا کَذَالِکَ یَفْعَلُونَ(۷۴)

قَالَ أَ فَرَءَیْتُم مَّا کُنتُمْ تَعْبُدُونَ(۷۵)

أَنتُمْ وَ ءَابَاؤُکُمُ الْأَقْدَمُونَ(۷۶)

فَإِنهَّمْ عَدُوٌّ لىّ‏ إِلَّا رَبَّ الْعَالَمِینَ(۷۷)

الَّذِى خَلَقَنىِ فَهُوَ یهَدِینِ(۷۸)

وَ الَّذِى هُوَ یُطْعِمُنىِ وَ یَسْقِینِ(۷۹)

وَ إِذَا مَرِضْتُ فَهُوَ یَشْفِینِ(۸۰)

وَ الَّذِى یُمِیتُنىِ ثُمَّ یحُیِینِ(۸۱)

وَ الَّذِى أَطْمَعُ أَن یَغْفِرَ لىِ خَطِیَتىِ یَوْمَ الدِّینِ(۸۲)

رَبّ‏ هَبْ لىِ حُکْمًا وَ أَلْحِقْنىِ بِالصَّالِحِینَ(۸۳)

وَ اجْعَل لىّ‏ لِسَانَ صِدْقٍ فىِ الاَخِرِینَ(۸۴)

وَ اجْعَلْنىِ مِن وَرَثَهِ جَنَّهِ النَّعِیمِ(۸۵)

وَ اغْفِرْ لِأَبىِ إِنَّهُ کاَنَ مِنَ الضَّالِّینَ(۸۶)

وَ لَا تخُزِنىِ یَوْمَ یُبْعَثُونَ(۸۷)

یَوْمَ لَا یَنفَعُ مَالٌ وَ لَا بَنُونَ(۸۸)

إِلَّا مَنْ أَتىَ اللَّهَ بِقَلْبٍ سَلِیمٍ(۸۹)

وَ أُزْلِفَتِ الجْنَّهُ لِلْمُتَّقِینَ(۹۰)

وَ بُرِّزَتِ الجْحِیمُ لِلْغَاوِینَ(۹۱)

و حکایت ابراهیم را بر امت بیان کن. (۶۹)

هنگامى که با پدر و با قومش گفت: شما چه معبودى را مى‏پرستید؟ (۷۰)

جواب دادند که ما بتهایى را مى‏پرستیم و ثابت بر پرستش آنها بوده و هستیم. (۷۱)

ابراهیم گفت: آیا هر گاه این بتهاى جماد را بخوانید سخن شما را مى‏شنوند؟ (۷۲)

یا به حال شما هیچ سود و زیانى توانند داشت؟ (۷۳)

گفتند: بلکه ما پدران خود را بر پرستش این بتان یافته‏ایم. (۷۴)

ابراهیم باز به آنها گفت: آیا مى‏دانید که این بتهایى که شما مردم اینک مى‏پرستید، (۷۵)

و پدران شما از قدیم مى‏پرستیدند، (۷۶)

آنها مرا دشمن‏اند جز خداى یکتاى عالمیان؟ (۷۷)

همان خدایى که مرا بیافرید و به راه راستم هدایت مى‏فرماید. (۷۸)

و همان خدایى که مرا غذا مى‏دهد و سیراب مى‏گرداند. (۷۹)

و چون بیمار شوم مرا شفا مى‏دهد. (۸۰)

و همان خدایى که مرا مى‏میراند و سپس زنده مى‏گرداند. (۸۱)

و همان خدایى که چشم امید دارم که روز جزا گناهم را بیامرزد. (۸۲)

بارالها، مرا حکمى ببخش و به بندگان صالح خود ملحق ساز. (۸۳)

و نامم بر زبان اقوام آتیه نیکو، و سخنم دلپذیر گردان. (۸۴)

و مرا از وارثان بهشت پر نعمت قرار ده. (۸۵)

و از پدرم درگذر، که وى سخت از گمراهان است. (۸۶)

و روزى که خلق را از قبرها برانگیزند در آن روز مرا رسوا مگردان. (۸۷)

آن روزى که مال و فرزندان سود نبخشند. (۸۸)

و تنها آن کس سود برد که با دل با اخلاص پاک به درگاه خدا آید. (۸۹)

و بهشت را به اهل تقوا نزدیک سازند. (۹۰)

و دوزخ را بر گمراهان پدیدار گردانند. (۹۱)

و باز داستانی دیگر از دعوت ابراهیم به توحید و شناخت ربّ :

وَ إِبْرَاهِیمَ إِذْ قَالَ لِقَوْمِهِ اعْبُدُواْ اللَّهَ وَ اتَّقُوهُ ذَالِکُمْ خَیرْ لَّکُمْ إِن کُنتُمْ تَعْلَمُونَ(۱۶)

إِنَّمَا تَعْبُدُونَ مِن دُونِ اللَّهِ أَوْثَانًا وَ تخَلُقُونَ إِفْکا إِنَّ الَّذِینَ تَعْبُدُونَ مِن دُونِ اللَّهِ لَا یَمْلِکُونَ لَکُمْ رِزْقًا فَابْتَغُواْ عِندَ اللَّهِ الرِّزْقَ وَ اعْبُدُوهُ وَ اشْکُرُواْ لَهُ إِلَیْهِ تُرْجَعُونَ(۱۷)

وَ إِن تُکَذِّبُواْ فَقَدْ کَذَّبَ أُمَمٌ مِّن قَبْلِکُمْ وَ مَا عَلىَ الرَّسُولِ إِلَّا الْبَلَاغُ الْمُبِینُ(۱۸)

أَ وَ لَمْ یَرَوْاْ کَیْفَ یُبْدِئُ اللَّهُ الْخَلْقَ ثُمَّ یُعِیدُهُ إِنَّ ذَالِکَ عَلىَ اللَّهِ یَسِیرٌ(۱۹)

قُلْ سِیرُواْ فىِ الْأَرْضِ فَانظُرُواْ کَیْفَ بَدَأَ الْخَلْقَ ثُمَّ اللَّهُ یُنشِئُ النَّشْأَهَ الاَخِرَهَ إِنَّ اللَّهَ عَلىَ‏ کُلّ شىَ‏ قَدِیرٌ(۲۰)

یُعَذِّبُ مَن یَشَاءُ وَ یَرْحَمُ مَن یَشَاءُ وَ إِلَیْهِ تُقْلَبُونَ(۲۱)

وَ مَا أَنتُم بِمُعْجِزِینَ فىِ الْأَرْضِ وَ لَا فىِ السَّمَاءِ وَ مَا لَکُم مِّن دُونِ اللَّهِ مِن وَلىِ‏ وَ لَا نَصِیرٍ(۲۲)

وَ الَّذِینَ کَفَرُواْ بِایَاتِ اللَّهِ وَ لِقَائهِ أُوْلَئکَ یَئسُواْ مِن رَّحْمَتىِ وَ أُوْلَئکَ لهَمْ عَذَابٌ أَلِیمٌ(۲۳)

فَمَا کَانَ جَوَابَ قَوْمِهِ إِلَّا أَن قَالُواْ اقْتُلُوهُ أَوْ حَرِّقُوهُ فَأَنجَئهُ اللَّهُ مِنَ النَّارِ إِنَّ فىِ ذَالِکَ لاَیاتٍ لِّقَوْمٍ یُؤْمِنُونَ(۲۴)

و ابراهیم را که به قوم خود گفت: خدا را بپرستید و از او بترسید(تقوا رو به این کل ترجمه نموده اند ) که پرستش و ترس خدا اگر بدانید براى شما بهتر است. (۱۶)

و بدانید که شما به جاى خدا بتهایى را مى‏پرستید و دروغى مى‏سازید آنچه را جز خدا مى‏پرستید قادر بر رزق شما نیستند، پس روزى را از نزد خدا طلبید و او را پرستید و شکر وى به جاى آرید ، رجوع شما به سوى اوست. (۱۷)

و اگر شما تکذیب مى‏کنید ،پیش از شما هم بسیارى از امم تکذیب کردند، و بر رسول جز آنکه به آشکار تبلیغ رسالت کند تکلیفى نیست. (۱۸)

آیا ندیدند که خدا چگونه ابتدا خلق را ایجاد مى‏کند و باز به اصل خود برمى‏گرداند؟ این کار بر خدا بسیار آسان است. (۱۹)

بگو که در زمین سیر کنید و ببینید که خدا چگونه خلق را ایجاد کرده، سپس خدا نشئه آخرت را ایجاد خواهد کرد، همانا خدا بر هر چیز تواناست. (۲۰)

هر که را بخواهد (به معنی یشا و تفاوت آن با خواستن توجه نماییم !) عذاب مى‏کند و هر که را بخواهد مى‏بخشد و شما را به سوى او باز مى‏گردانند. (۲۱)

و شما نه هرگز در زمین و آسمان عاجز توانید کرد و نه جز خدا نگهبان و یاورى دارید. (۲۲)

و آنان که به آیات خدا و شهود لقاى او کافر شدند آنها از رحمت من ناامیدند و سخت به عذاب دردناک گرفتار خواهند شد. (۲۳)

باز قوم جز آنکه گفتند: او را بکشید و در آتش بسوزانید پاسخ ندادند، و خدا او را از آتش نجات داد. در این حکایت براى قومى که به خدا ایمان آرند آیت هایى پدیدار است. (۲۴)

*و به قول استاد سخن خواند درباره ی رفیق جون جونی خودش :

سَلَامٌ عَلىَ إِبْرَاهِیمَ(۱۰۹)

کَذَالِکَ نجَزِى الْمُحْسِنِینَ(۱۱۰)

إِنَّهُ مِنْ عِبَادِنَا الْمُؤْمِنِینَ(۱۱۱)

سلام و تحیّت خدا بر ابراهیم باد. (۱۰۹)

ما نیکوان را این چنین پاداش نیکو مى‏دهیم. (۱۱۰)

زیرا او از بندگان با ایمان ما بود. (۱۱۱)

و باز معرفی خداوند و توصیف قدرت و عظمت ربّ در نوشته های پیامبران از جمله ابراهیم :

أَمْ لَمْ یُنَبَّأْ بِمَا فىِ صُحُفِ مُوسىَ‏(۳۶)

وَ إِبْرَاهِیمَ الَّذِى وَفىَّ(۳۷)

أَلَّا تَزِرُ وَازِرَهٌ وِزْرَ أُخْرَى‏(۳۸)

وَ أَن لَّیْسَ لِلْانسَانِ إِلَّا مَا سَعَى‏(۳۹)

وَ أَنَّ سَعْیَهُ سَوْفَ یُرَى‏(۴۰)

ثمُ یجُزَئهُ الْجَزَاءَ الْأَوْفىَ‏(۴۱)

وَ أَنَّ إِلىَ‏ رَبِّکَ الْمُنتهَى‏(۴۲)

وَ أَنَّهُ هُوَ أَضْحَکَ وَ أَبْکَى‏(۴۳)

وَ أَنَّهُ هُوَ أَمَاتَ وَ أَحْیَا(۴۴)

وَ أَنَّهُ خَلَقَ الزَّوْجَینْ‏الذَّکَرَ وَ الْأُنثىَ‏(۴۵)

مِن نُّطْفَهٍ إِذَا تُمْنىَ‏(۴۶)

وَ أَنَّ عَلَیْهِ النَّشْأَهَ الْأُخْرَى‏(۴۷)

وَ أَنَّهُ هُوَ أَغْنىَ‏ وَ أَقْنىَ‏(۴۸)

وَ أَنَّهُ هُوَ رَبُّ الشِّعْرَى‏(۴۹)

وَ أَنَّهُ أَهْلَکَ عَادًا الْأُولىَ‏(۵۰)

وَ ثَمُودَاْ فَمَا أَبْقَى‏(۵۱)

وَ قَوْمَ نُوحٍ مِّن قَبْلُ إِنهَّمْ کاَنُواْ هُمْ أَظْلَمَ وَ أَطْغَى‏(۵۲)

وَ الْمُؤْتَفِکَهَ أَهْوَى‏(۵۳)

فَغَشَّئهَا مَا غَشىَ‏(۵۴)

فَبِأَىّ‏ءَالَاءِ رَبِّکَ تَتَمَارَى‏(۵۵)

هَاذَا نَذِیرٌ مِّنَ النُّذُرِ الْأُولىَ(۵۶)

أَزِفَتِ الاَزِفَهُ(۵۷)

لَیْسَ لَهَا مِن دُونِ اللَّهِ کاَشِفَهٌ(۵۸)

أَ فَمِنْ هَاذَا الحْدِیثِ تَعْجَبُونَ(۵۹)

وَ تَضْحَکُونَ وَ لَا تَبْکُونَ(۶۰)

وَ أَنتُمْ سَامِدُونَ(۶۱)

فَاسجْدُواْ لِلَّهِ وَ اعْبُدُواْ (۶۲)

یا که آگه نشد به آنچه در تورات موسى عمران است؟ (۳۶)

و هم در صحف ابراهیم خلیل وفادار؟ (۳۷)

که هیچ کس بار گناه دیگرى را به دوش نخواهد گرفت. (۳۸)

و اینکه براى آدمى جز آنچه به سعى و عمل خود انجام داده نخواهد بود؟ (۳۹)

و اینکه البته پاداش سعى و عمل او را به وى بنمایند. (۴۰)

سپس پاداش کامل آن را به او بدهند. (۴۱)

و اینکه کار خلق عالم به سوى خدا منتهى مى‏شود. (۴۲)

و هم اوست که شاد و خندان سازد و غمین و گریان گرداند. (۴۳)

و هم اوست که بمیراند و باز زنده فرماید. (۴۴)

و اوست که خلق را جفت نر و ماده آفریده است. (۴۵)

از نطفه‏اى آفریده که مى‏ریزد. (۴۶)

و هم بر اوست که ایجاد نشئه آخرت کند. (۴۷)

و هم اوست که بى‏نیاز کند و سرمایه بخشد. (۴۸)

و هم اوست آفریننده ستاره شعرى. (۴۹)

و هم اوست که نخستین قوم عاد را هلاک ساخت. (۵۰)

و قوم ثمود را، و هیچ باقى نگذاشت. (۵۱)

و پیش از اینان قوم نوح را که ظالم و سرکش‏تر بودند هلاک گردانید. (۵۲)

و شهرهاى قوم لوط را واژگون ساخت. (۵۳)

تا آنکه بر آنها عذابى بسیار سخت احاطه کرد. (۵۴)

پس به کدام یک از نعمتهاى پروردگارت جدل و انکار مى‏کنى؟ (۵۵)

این رسول هم مانند رسولان پیشین ترساننده خلق است. (۵۶)

روز قیامت بسیار نزدیک شده است. (۵۷)

هیچ کس غیر خدا آن روز را آشکار نتواند ساخت. (۵۸)

آیا از این سخن تعجب مى‏کنید، (۵۹)

و مى‏خندید و نمى‏گریید، (۶۰)

و شما سخت غافلید ، (۶۱)

بعد از این به سجده و عبادت خدا پردازید. (۶۲)

*و تاکید دوباره ی خداوند بر الگو قراردادن ابراهیم و آیین یکتاپرستی اش:

قَدْ کاَنَتْ لَکُمْ أُسْوَهٌ حَسَنَهٌ فىِ إِبْرَاهِیمَ وَ الَّذِینَ مَعَهُ إِذْ قَالُواْ لِقَوْمهِِمْ إِنَّا بُرَءَ ؤُاْ مِنکُمْ وَ مِمَّا تَعْبُدُونَ مِن دُونِ اللَّهِ کَفَرْنَا بِکمُ‏ْ وَ بَدَا بَیْنَنَا وَ بَیْنَکُمُ الْعَدَاوَهُ وَ الْبَغْضَاءُ أَبَدًا حَتىَ‏ تُؤْمِنُواْ بِاللَّهِ وَحْدَهُ إِلَّا قَوْلَ إِبْرَاهِیمَ لِأَبِیهِ لَأَسْتَغْفِرَنَّ لَکَ وَ مَا أَمْلِکُ لَکَ مِنَ اللَّهِ مِن شىَ‏ءٍ رَّبَّنَا عَلَیْکَ تَوَکلَّنَا وَ إِلَیْکَ أَنَبْنَا وَ إِلَیْکَ الْمَصِیرُ(۴)

رَبَّنَا لَا تجَعَلْنَا فِتْنَهً لِّلَّذِینَ کَفَرُواْ وَ اغْفِرْ لَنَا رَبَّنَا إِنَّکَ أَنتَ الْعَزِیزُ الحکِیمُ(۵)

لَقَدْ کاَنَ لَکمُ‏ فِیهِمْ أُسْوَهٌ حَسَنَهٌ لِّمَن کاَنَ یَرْجُواْ اللَّهَ وَ الْیَوْمَ الاَخِرَ وَ مَن یَتَوَلَّ فَإِنَّ اللَّهَ هُوَ الْغَنىِ‏الحْمِیدُ(۶)

براى شما مؤمنان بسیار پسندیده و نیکوست که به ابراهیم و اصحابش اقتدا کنید که آنها به قوم خود گفتند: ما از شما و بتهاى شما که به جاى خدا مى‏پرستید به کلى بیزاریم، ما مخالف و منکر شماییم و همیشه میان ما و شما کینه و دشمنى خواهد بود تا وقتى که تنها به خداى یگانه ایمان آرید، الّا آنکه ابراهیم به پدر خود گفت:من براى تو از خدا آمرزش مى‏طلبم و دیگر من بر نجات تو از خدا هیچ کارى نتوانم کرد، بار الها، ما بر تو توکل کردیم و رو به درگاه تو آوردیم و بازگشت تمام خلق به سوى توست. (۴)

پروردگارا، ما را مایه فتنه و امتحان کافران مگردان و پروردگارا، ما را بیامرز که تنها تویى که بسیار مقتدرى و کاملا آگاهى. (۵)

البته براى شما مؤمنان هر که به خدا و عالم آخرت امیدوار است اقتداء به ابراهیم و یارانش نیکوست، و هر که روى بگرداند خدا کاملا بى‏نیاز و به ذات خود ستوده صفات است. (۶)

در پایان این نکته را هم اضافه کنم که ترجمه های متفاوتی در باب بعضی از کلمات و ریشه های فعلی جملات وجود دارد اما طبق صحبت استاد اگر با قلب خود به مطالعه ی قرآن بپردازیم یقینا خداوند به مسیر درست هدایت مان می کند.

با امید به اینکه همیشه در مسیر هدایت الهی قرار بگیریم و از زمره ی یکتاپرستان باشیم و تسلیم امر خداوند .

از خداوند برای خودم و شما تعهدی پولادین طلب می کنم تا در تمام این سفر همراه و همسفر هم باشیم.

دوستتان داریم