«اعتماد به ربّ»، پیام ابراهیم از قربانی کردن فرزندش
این متن خلاصهای از فایل این قسمت میباشد، اما برای درک کامل و عمیقترِ مفاهیم، حتماً خود فایل را به طور کامل گوش دهید.
هر زمان که آیهای درباره ابراهیم میخوانم، بهوضوح میبینم که جنس این آیات متفاوت است. یک عشق ناب میان خالق و مخلوق است. هر زمان که وارد قرآن میشوم و با نام ابراهیم روبهرو میشوم، شخصیت این انسان، مرا به وجد میآورد:
شیوه تسلیم بودنش در برابر ربّ. شیوه موحد بودنش. حنیف بودنش… همه رفتارهای این انسان، وجودم را بهشدت متحول میکند.
برای من، ابراهیم نماد یکتاپرستی ناب است. یکتاپرستیای که آنچنان در وجودش بهدرستی ریشه دوانده، آنچنان عمیقاً جزئی از شخصیت وجودیاش شده که او را تسلیم امر ربّ گردانیده است.
تسلیم ابراهیم در برابر ربّ توانست مملو از یقین، هاجر و طفل شیرخوارهاش را در بیابان رها کند، با اعتماد به ربّ، فرزندش را به قربانگاه ببرد، از همه امتحانات، سربلند بیرون بیاید و تا آنجا پیش برود خلیلالله و رفیق خداوند بشود. بهراستی ابراهیم کیست؟ کدامیک از ما قادر است تا آن اندازه تسلیم امر ربّ باشد که فرزندش را قربانی کند؟
همواره آرزویم این است که «ایمان راستین ابراهیم و تسلیم بودنش در برابر ربّ»، اولویت اصلی زندگیام باشد. عید قربان فراتر از یک آیین مذهبی، نمادی شکوهمند از اوج سرسپردگی و تسلیم محض در برابر خداوند است. ابراهیم با تسلیم بودنش، به ما میآموزد که ایمان واقعی یعنی رهایی از تمام دلبستگیها و اعتماد صددرصدی به نیروی برتر جهان. درس بزرگ این است که تکیهگاه امن ما نه پول است، نه موقعیت و نه حتی فرزندانمان؛ بلکه تنها خداوند است که حافظ و نگهبان واقعی ماست.
بسیاری از ما ناآگاهانه گرفتار شرک پنهان میشویم و تمام هدف و آرامش زندگی خود را به آینده فرزندانمان گره میزنیم، اما ابراهیم با رها کردن خانوادهاش در بیابان به فرمان الهی، نشان داد که بزرگترین و بهترین حمایت از عزیزان، سپردن آنها به دستان قدرتمند خداوند است و نه کنترلگریهای ناشی از ترسهای بشری.
داستان قربانی کردن اسماعیل، تصویرگر بریدن از تعلقات ذهنی و عاطفی برای رسیدن به آزادی مطلق روحی است. تفاوت بنیادین انسانهای موفق با دیگران در شجاعت برای حرکت به سمت ناشناختهها نهفته است. ایمان یعنی پیش از آنکه تمام مسیر روشن شود، قدم برداریم و یقین داشته باشیم که دستان خداوند در زمان مناسب ظاهر شده و ما را هدایت خواهند کرد.
نشانه اصلی ایمان و تسلیم، احساس آرامش عمیق قلبی است؛ هرجا ترس و نگرانی وجود دارد، یعنی هنوز به مقام تسلیم نرسیدهایم. ما نیز برای تجربه زندگی سراسر ثروت، برکت و معجزه، باید هر روز «اسماعیلهای درونمان» —یعنی ترسها، تردیدها و وابستگیهایمان— را قربانی کنیم تا دستان خداوند برای یاری رساندن به ما باز شود.
نوشتن درک خود از آگاهیهای این فایل در بخش نظرات، به شما کمک میکند این آگاهیها به عادتهای فکری و رفتاریتان تبدیل شوند.
منتظر خواندن دیدگاههای تأثیرگذارتان هستیم.
- نمایش با مدیاپلیر کلاسیک
- دانلود با کیفیت HD214MB18 دقیقه
- فایل صوتی «اعتماد به ربّ»، پیام ابراهیم از قربانی کردن فرزندش16MB18 دقیقه
به نام خدواند هدایتگر
سلام
«ناهید»
قدم سوم.
واقعا تنم لرزید از این همه توکل، ایمان، تسلیم بودن.
من یه جوجه دارم به اسم تحفه
چند روز پیش حبیب جانم میخاست سرشو ببره، یه حس ناراحت کننده ای اومد سمتم.
نزاشتم سرشو ببره.
یه لحظه یه حس بغض میخواست بیاد سمتم که سریع خودمو جمع کردم.
واقعا چه توکلی باید توی وجودت باشه که بچه خودتو قربانی کنی.
من یه جوجه که فقط بهش دونه میدم رو نتونستم سر ببرم
خدایا ازت یه قدرت،توکل،و تسلیم بودن اینجوری میخوام در برابر تمام مسائل زندگیم.
میخوام ابراهیمت باشم.
میخوام جوری بهت اعتماد کنم که ازم مثل ابراهیم تسلیم در برابر خدا یاد بشه.
چقدر ابراهیم ادم بزرگیه
من این فایل رو قبلا هم گوش داده بودم ولی اصلا به این درک نرسیده بودم.
نت برداری:
بهترین حمایتی که میتوان از یک بچه کرد این است که آن را حمایت نکنیم.
«من باید در هر شرایطی تسلیم باشم»
باور داشته باشمـ که خداوند من را حمایت میکند.
تسلیم بودن یعنی:(من خودم را رها میکنم، من خودم را به خدا میسپارم و ایمان دارم که خداوند حمایت و کمکم میکند.)
«باید در حدی تسلیم باشم که اگر خداوند از من خواست فرزندم را قربانی کنم؛ این کار را انجام دهم.»
(من ایمان دارم که خداوند به من کمک میکند)
من ایمان دارم که شرایط جوری پیش میرود، دستهای خداوند جوری پیش میرود، اتفاقات به شکلی پیش میرود که من هرجا که باشم تنها نمیمانم، بارم روی زمین نمی ماند، کارم حل میشود، بدون هیچ ایده ای، بدون شناخت هیچ کسی، بدون هیچ کاری، بدون هیچ درآمدی، میرم توی دل مسائل.
“من توکل میکنم به خداوند و ایمان دارم که کارهایم انجام میشود”
ایمان دارم که هدایت میشوم.
ایمان دارم که مورد حمایت خداوند قرار میگیرم.
خداوند بینهایت دست دارد که به من کمک کند.
همیشه احساسم خوب است؛ چون همیشه ایمان دارم که خداوند هست و مرا هدایت و حمایت میکند.
من پشتم به خداوند گرم است.
پیش میروم، امیدوارم، خسته نمیشوم، شجاعم، حرکت میکنم.
من حرکت میکنم و خداوند به من برکت میدهد.
من ایمان دارم که خداوند کمکم میکند.
من تسلیم امر پروردگارم.
من تسلیم قدرت خداوندم و هر اتفاقی که می افتد جزئی از طبیعت است.«مثل از دست دادن عزیزم»
تسلیم هستم نسبت به اتفاقاتی که برایم رخ میدهد.
•اگر یک نفر در جهان توانسته یک کار را انجام دهد، پس من هم میتوانم•
خدایا من را هدایت و حمایت کن تا ابراهیمت باشم.
خدایا من را حمایت کن تا به دل ترس هایم بروم، حرکت کنم و ایمان داشته باشم که من را هدایت و حمایت میکنی.
خدایا کاری کن که در زندگی ام توکل و ایمان قوی داشته باشم.
خدایا شکر بابت عظمتت.
خدانگهدار.