«اعتماد به ربّ»، پیام ابراهیم از قربانی کردن فرزندش
این متن خلاصهای از فایل این قسمت میباشد، اما برای درک کامل و عمیقترِ مفاهیم، حتماً خود فایل را به طور کامل گوش دهید.
هر زمان که آیهای درباره ابراهیم میخوانم، بهوضوح میبینم که جنس این آیات متفاوت است. یک عشق ناب میان خالق و مخلوق است. هر زمان که وارد قرآن میشوم و با نام ابراهیم روبهرو میشوم، شخصیت این انسان، مرا به وجد میآورد:
شیوه تسلیم بودنش در برابر ربّ. شیوه موحد بودنش. حنیف بودنش… همه رفتارهای این انسان، وجودم را بهشدت متحول میکند.
برای من، ابراهیم نماد یکتاپرستی ناب است. یکتاپرستیای که آنچنان در وجودش بهدرستی ریشه دوانده، آنچنان عمیقاً جزئی از شخصیت وجودیاش شده که او را تسلیم امر ربّ گردانیده است.
تسلیم ابراهیم در برابر ربّ توانست مملو از یقین، هاجر و طفل شیرخوارهاش را در بیابان رها کند، با اعتماد به ربّ، فرزندش را به قربانگاه ببرد، از همه امتحانات، سربلند بیرون بیاید و تا آنجا پیش برود خلیلالله و رفیق خداوند بشود. بهراستی ابراهیم کیست؟ کدامیک از ما قادر است تا آن اندازه تسلیم امر ربّ باشد که فرزندش را قربانی کند؟
همواره آرزویم این است که «ایمان راستین ابراهیم و تسلیم بودنش در برابر ربّ»، اولویت اصلی زندگیام باشد. عید قربان فراتر از یک آیین مذهبی، نمادی شکوهمند از اوج سرسپردگی و تسلیم محض در برابر خداوند است. ابراهیم با تسلیم بودنش، به ما میآموزد که ایمان واقعی یعنی رهایی از تمام دلبستگیها و اعتماد صددرصدی به نیروی برتر جهان. درس بزرگ این است که تکیهگاه امن ما نه پول است، نه موقعیت و نه حتی فرزندانمان؛ بلکه تنها خداوند است که حافظ و نگهبان واقعی ماست.
بسیاری از ما ناآگاهانه گرفتار شرک پنهان میشویم و تمام هدف و آرامش زندگی خود را به آینده فرزندانمان گره میزنیم، اما ابراهیم با رها کردن خانوادهاش در بیابان به فرمان الهی، نشان داد که بزرگترین و بهترین حمایت از عزیزان، سپردن آنها به دستان قدرتمند خداوند است و نه کنترلگریهای ناشی از ترسهای بشری.
داستان قربانی کردن اسماعیل، تصویرگر بریدن از تعلقات ذهنی و عاطفی برای رسیدن به آزادی مطلق روحی است. تفاوت بنیادین انسانهای موفق با دیگران در شجاعت برای حرکت به سمت ناشناختهها نهفته است. ایمان یعنی پیش از آنکه تمام مسیر روشن شود، قدم برداریم و یقین داشته باشیم که دستان خداوند در زمان مناسب ظاهر شده و ما را هدایت خواهند کرد.
نشانه اصلی ایمان و تسلیم، احساس آرامش عمیق قلبی است؛ هرجا ترس و نگرانی وجود دارد، یعنی هنوز به مقام تسلیم نرسیدهایم. ما نیز برای تجربه زندگی سراسر ثروت، برکت و معجزه، باید هر روز «اسماعیلهای درونمان» —یعنی ترسها، تردیدها و وابستگیهایمان— را قربانی کنیم تا دستان خداوند برای یاری رساندن به ما باز شود.
نوشتن درک خود از آگاهیهای این فایل در بخش نظرات، به شما کمک میکند این آگاهیها به عادتهای فکری و رفتاریتان تبدیل شوند.
منتظر خواندن دیدگاههای تأثیرگذارتان هستیم.
- نمایش با مدیاپلیر کلاسیک
- دانلود با کیفیت HD214MB18 دقیقه
- فایل صوتی «اعتماد به ربّ»، پیام ابراهیم از قربانی کردن فرزندش16MB18 دقیقه
با سلام خدمت استاد عزیزم و مریم خانوم عزیز و تمام شما دوستان.
توی حرف گفتن ک من ب خدا ایمان قلبی دارم و همه چیزو سپردم بهش خیلی سادس. عیار ما زمانی سنجیده میشه ک توی تضاد ها قرار بگیریم و واکنش و افکار و حرفامون توی اون لحظه نشون میده که کجای کار هستیم. من خیلی دارم تلاش میکنم تا حرف و عملم راجب ایمان بخداوند و سپردن همه چیز بهش کار میکنم و واقعاااااا الان مدتی هست که حال دلم خیلی خوبه شکر خدا ولی بازم جای کار دارم خیلیییی زیاد. گاهی تضادی پیش میاد تا حدود نیم ساعت یک ساعت فکرم درگیره و نشخوار ذهنی میکنم راجبش و دارم تلاش میکنم که این زمان رو ب کمترین حد ممکن برسونم و خودم رو اروم کنم.اونجا ک استاد گفتن وقتی عزیزی رو از دست میدین….
من پدرم رو از دست دادم و واقعا این تضاد بزرگ یجورایی حس میکنم ک نیرو محرکه من واسه اینکه پیشرفت کنم، رشد کنم و بزرگ بشم و از وقتی این اتفاق افتاد من اصلا انگیزم برای گوش دادن ب آموزه های استاد بیشتر شده که رشد کنم و بزرگ شم تا بتونم هم باعث افتخار خودم و پدرم بشم، نکه بشینم زانوی غم بغل کنم و زندگیم رو نابود کنم. دوست عزیزی ک عزیزت رو از دست دادی خواهش میکنم خودتو نباز و خودتو جمع وجور کن و از اموزه ها دور نشو. بخدا حال خراب تو تاثیری برای ارامش عزیزت نداره بجز فرکانس منفی ک ب کائنات میفرستی و زندگیت رو از دست میدی،
در پناه خدا باشین و امیدوارم ک خدا عزیزانتون رو براتون سال های طولانی حفظ کنه