«اعتماد به ربّ»، پیام ابراهیم از قربانی کردن فرزندش
این متن خلاصهای از فایل این قسمت میباشد، اما برای درک کامل و عمیقترِ مفاهیم، حتماً خود فایل را به طور کامل گوش دهید.
هر زمان که آیهای درباره ابراهیم میخوانم، بهوضوح میبینم که جنس این آیات متفاوت است. یک عشق ناب میان خالق و مخلوق است. هر زمان که وارد قرآن میشوم و با نام ابراهیم روبهرو میشوم، شخصیت این انسان، مرا به وجد میآورد:
شیوه تسلیم بودنش در برابر ربّ. شیوه موحد بودنش. حنیف بودنش… همه رفتارهای این انسان، وجودم را بهشدت متحول میکند.
برای من، ابراهیم نماد یکتاپرستی ناب است. یکتاپرستیای که آنچنان در وجودش بهدرستی ریشه دوانده، آنچنان عمیقاً جزئی از شخصیت وجودیاش شده که او را تسلیم امر ربّ گردانیده است.
تسلیم ابراهیم در برابر ربّ توانست مملو از یقین، هاجر و طفل شیرخوارهاش را در بیابان رها کند، با اعتماد به ربّ، فرزندش را به قربانگاه ببرد، از همه امتحانات، سربلند بیرون بیاید و تا آنجا پیش برود خلیلالله و رفیق خداوند بشود. بهراستی ابراهیم کیست؟ کدامیک از ما قادر است تا آن اندازه تسلیم امر ربّ باشد که فرزندش را قربانی کند؟
همواره آرزویم این است که «ایمان راستین ابراهیم و تسلیم بودنش در برابر ربّ»، اولویت اصلی زندگیام باشد. عید قربان فراتر از یک آیین مذهبی، نمادی شکوهمند از اوج سرسپردگی و تسلیم محض در برابر خداوند است. ابراهیم با تسلیم بودنش، به ما میآموزد که ایمان واقعی یعنی رهایی از تمام دلبستگیها و اعتماد صددرصدی به نیروی برتر جهان. درس بزرگ این است که تکیهگاه امن ما نه پول است، نه موقعیت و نه حتی فرزندانمان؛ بلکه تنها خداوند است که حافظ و نگهبان واقعی ماست.
بسیاری از ما ناآگاهانه گرفتار شرک پنهان میشویم و تمام هدف و آرامش زندگی خود را به آینده فرزندانمان گره میزنیم، اما ابراهیم با رها کردن خانوادهاش در بیابان به فرمان الهی، نشان داد که بزرگترین و بهترین حمایت از عزیزان، سپردن آنها به دستان قدرتمند خداوند است و نه کنترلگریهای ناشی از ترسهای بشری.
داستان قربانی کردن اسماعیل، تصویرگر بریدن از تعلقات ذهنی و عاطفی برای رسیدن به آزادی مطلق روحی است. تفاوت بنیادین انسانهای موفق با دیگران در شجاعت برای حرکت به سمت ناشناختهها نهفته است. ایمان یعنی پیش از آنکه تمام مسیر روشن شود، قدم برداریم و یقین داشته باشیم که دستان خداوند در زمان مناسب ظاهر شده و ما را هدایت خواهند کرد.
نشانه اصلی ایمان و تسلیم، احساس آرامش عمیق قلبی است؛ هرجا ترس و نگرانی وجود دارد، یعنی هنوز به مقام تسلیم نرسیدهایم. ما نیز برای تجربه زندگی سراسر ثروت، برکت و معجزه، باید هر روز «اسماعیلهای درونمان» —یعنی ترسها، تردیدها و وابستگیهایمان— را قربانی کنیم تا دستان خداوند برای یاری رساندن به ما باز شود.
نوشتن درک خود از آگاهیهای این فایل در بخش نظرات، به شما کمک میکند این آگاهیها به عادتهای فکری و رفتاریتان تبدیل شوند.
منتظر خواندن دیدگاههای تأثیرگذارتان هستیم.
- نمایش با مدیاپلیر کلاسیک
- دانلود با کیفیت HD214MB18 دقیقه
- فایل صوتی «اعتماد به ربّ»، پیام ابراهیم از قربانی کردن فرزندش16MB18 دقیقه














https://abasmanesh.com/fa/trust-in-lord/
به نام خدایی که من رو همواره هدایت میکنه به بهترین مسیر…
شکر خدا به خاطر انجام روز سوم سفر نامه و ردپا گذاشتن.
به به ببینم ابراهیم چه ایمان در عملی داشته که خداوند ان رو الگو معرفی کرده انهم در قران.
پیرو آئین ابراهیم باشید که اون موحد بود و مشرک نبود و از تمام ازمایش های ما سربلند بیرون آمد.
نمیشه هدف زندگی بچه ها باشند – بهترین حمایتی که ما میتونیم از بچه هامون بکنیم که اصلا حمایتشون نکنیم.
تنها گذاشتن فرزند در 6 ماهگی – بعد بیست سال برگشتن نه برای اینکه قربون صدقه اش بره – برای اینکه قربانی اش کنه.
تسلیم بودن در برابر خداوند
این قسمت چه اگاهی عجیبی داشت – اینکه بتونم تسلیم خدا باشم – اینکه بتونم بدون داشتن هیچ ایده ای به شهر بزرگ تر برم و ایمان داشته باشم که بار من رو زمین نمیمونه و خدا هدایت میکنه.
من ی تجربه ای دارم از این موضوع – من در یکی از شهرستان های استان فارس بودم و دقیقا پارسال همین موقع رفتم استان -شیراز- و بدون هیچ ایده ای ولی تا ی هفته بعد هدایت شدم به ی کاری و شکر خدا ده ماه تو اون کار بودم و خودم پول در می اوردم و با اعتماد به نفس خرجش میکردم.
چقدر حرکت خوبی بود – الان به خاطر دانشگاه امدم شهرستان ولی خب میخوام دوباره به یاری الله تجربه کنم مهاجرت رو …
همون ایه ی بی نظیر قران که مگر زمین خدا پهناور نبود که مهاجرت کنید.
نشانه اینکه به خدا ایمان دارم – اینکه تسلیم خداوندیم اینکه همواره آرامش داریم – در هر شرایطی میگم من به هدایت خدا ایمان دارم – من میرم قطعا خدا بهم برکت میده.
چه فایل جالب بود – و ابراهیم چقدر قوی عملکرده – چقدر بی نظیر اجرا کرده که خداوند اینقدر تکرارش کرده
می خواستم ی تجربه ای در مورد “بهترین حمایت از فرزند حمایت نکردن اونه” بگم.
من و برادرم تو ی خانواده متوسط بزرگ شدیم و برادرم که از خودم بزرگ تر هست دسترسی بیشتری داره به اموال پدرم و الان 30 ساله اش هست و ازدواج کرده و ی پسر هم داره شکر خدا ولی پدرم دیگه میخواد بازنشسته کنه خودش رو ی جوری و الان برادرم حسابی تو دردسر افتاده که تو این سن کجا برم و فلان…
ولی منی که پول خیلی کمی گیرم میومد وارد راهای موفقیت شدم – قبل از این هم ی دوره ی جذب دیگه هم داشتم – والان که از شروع 2023 امدم تو این سایت و با بهترین حد دارم ادامه میدم و پارسال هم 10 ماهی رفتم تو قلب استان مون و کار کردم – شکر خدا تهران رفتم و …
این در حالی لست که تازه 21 سالمه
ولی خب برادرم هنوز کار خاصی نکرده …
اینکه حمایت نکن یبم فرزندان رو – و 18 سالگی ی جورایی از خونه پرتش کنیم بیرون و بگیم مسیولیت خورد و خوراک و... با خودت هست تا فرزندمون بره 22 سالگی با چندین میلیون دلار برگرده و زحمت اون 18 سالی که بزرگ کردیم رو با 18 سال واریز پولی برامون انجام بده..
واقعا به نطرم جوون های این دوره قطعا میتونن در نوجوانی پول بسازن …
چقدر خوب بود این نکنته – حمایت نکن بچه ات رو تا خودش بره مستقل بشه – خودش بره موفق بشه – ماهی به فرزندانمون ندیم – ماهی گیری یادشون بدیم.
دوست توون دارم تا خانواده های دوست داشتنی عباسمنشی…