«اعتماد به ربّ»، پیام ابراهیم از قربانی کردن فرزندش
این متن خلاصهای از فایل این قسمت میباشد، اما برای درک کامل و عمیقترِ مفاهیم، حتماً خود فایل را به طور کامل گوش دهید.
هر زمان که آیهای درباره ابراهیم میخوانم، بهوضوح میبینم که جنس این آیات متفاوت است. یک عشق ناب میان خالق و مخلوق است. هر زمان که وارد قرآن میشوم و با نام ابراهیم روبهرو میشوم، شخصیت این انسان، مرا به وجد میآورد:
شیوه تسلیم بودنش در برابر ربّ. شیوه موحد بودنش. حنیف بودنش… همه رفتارهای این انسان، وجودم را بهشدت متحول میکند.
برای من، ابراهیم نماد یکتاپرستی ناب است. یکتاپرستیای که آنچنان در وجودش بهدرستی ریشه دوانده، آنچنان عمیقاً جزئی از شخصیت وجودیاش شده که او را تسلیم امر ربّ گردانیده است.
تسلیم ابراهیم در برابر ربّ توانست مملو از یقین، هاجر و طفل شیرخوارهاش را در بیابان رها کند، با اعتماد به ربّ، فرزندش را به قربانگاه ببرد، از همه امتحانات، سربلند بیرون بیاید و تا آنجا پیش برود خلیلالله و رفیق خداوند بشود. بهراستی ابراهیم کیست؟ کدامیک از ما قادر است تا آن اندازه تسلیم امر ربّ باشد که فرزندش را قربانی کند؟
همواره آرزویم این است که «ایمان راستین ابراهیم و تسلیم بودنش در برابر ربّ»، اولویت اصلی زندگیام باشد. عید قربان فراتر از یک آیین مذهبی، نمادی شکوهمند از اوج سرسپردگی و تسلیم محض در برابر خداوند است. ابراهیم با تسلیم بودنش، به ما میآموزد که ایمان واقعی یعنی رهایی از تمام دلبستگیها و اعتماد صددرصدی به نیروی برتر جهان. درس بزرگ این است که تکیهگاه امن ما نه پول است، نه موقعیت و نه حتی فرزندانمان؛ بلکه تنها خداوند است که حافظ و نگهبان واقعی ماست.
بسیاری از ما ناآگاهانه گرفتار شرک پنهان میشویم و تمام هدف و آرامش زندگی خود را به آینده فرزندانمان گره میزنیم، اما ابراهیم با رها کردن خانوادهاش در بیابان به فرمان الهی، نشان داد که بزرگترین و بهترین حمایت از عزیزان، سپردن آنها به دستان قدرتمند خداوند است و نه کنترلگریهای ناشی از ترسهای بشری.
داستان قربانی کردن اسماعیل، تصویرگر بریدن از تعلقات ذهنی و عاطفی برای رسیدن به آزادی مطلق روحی است. تفاوت بنیادین انسانهای موفق با دیگران در شجاعت برای حرکت به سمت ناشناختهها نهفته است. ایمان یعنی پیش از آنکه تمام مسیر روشن شود، قدم برداریم و یقین داشته باشیم که دستان خداوند در زمان مناسب ظاهر شده و ما را هدایت خواهند کرد.
نشانه اصلی ایمان و تسلیم، احساس آرامش عمیق قلبی است؛ هرجا ترس و نگرانی وجود دارد، یعنی هنوز به مقام تسلیم نرسیدهایم. ما نیز برای تجربه زندگی سراسر ثروت، برکت و معجزه، باید هر روز «اسماعیلهای درونمان» —یعنی ترسها، تردیدها و وابستگیهایمان— را قربانی کنیم تا دستان خداوند برای یاری رساندن به ما باز شود.
نوشتن درک خود از آگاهیهای این فایل در بخش نظرات، به شما کمک میکند این آگاهیها به عادتهای فکری و رفتاریتان تبدیل شوند.
منتظر خواندن دیدگاههای تأثیرگذارتان هستیم.
- نمایش با مدیاپلیر کلاسیک
- دانلود با کیفیت HD214MB18 دقیقه
- فایل صوتی «اعتماد به ربّ»، پیام ابراهیم از قربانی کردن فرزندش16MB18 دقیقه
به نام خدا
اعتماد به رب
این سی روزی که گذشت به مرور این فایل که اومدم از خودم پرسیدم اعتمادم به خدا چقدر بیشتر شده ؟توکل ام قوی تر شده یا نه ؟
شاید من در ظاهر اینجا پیامی بنویسم و برم ولی توی دلم که نمیتونم دروغ بگم به خودم و خدا ،خدایی که درون منه آگاه از همه چیز میدونه من زینب سی روز پیش نیستم میدونه چقدر باورام نسبت بهش عوض شده ،منی که وقتی مشکلات تو زندگیم میاومد و به تضادی میخوردم فقط میگفتم چرا خدا واسه من اینهمه مشکل رو میخاد الان عاشقانه خدامو دوست دارم و همه چیه زندگیم رو بهش سپردم میدونم شاید یه روزایی پام لغزیده باشه ولی بازم بلند شدم و دستامو سمت خدا دراز کردم و خدا چقدر زیبا با فایل ها یا کامنت ها هدایتم کرده
چند روز پیش یه اتفاقی توی زندگیم افتاد که اگه آدم قبلی بودم به زمین و زمان گلایه میکردم ولی الان میدونم خدا برام یه اتفاق بهتری در نظر داره آرومم و آرامش دارم چون خدایی که من شناختم فقط خیر و بس
به نام خداوند یکتا
سلام به استاد عزیزم و خانم شایسته عزیز و دوستان نازنینم
روز سوم ۳۰ آبان
اعتماد به رب ،چه اسم زیبایی برای فایل انتخاب کردین .چیزایی که درک کردم از این فایل مینویسم به امید اینکه ظرف آگاهیم بزرگ تر شده و بتونم تک تک نکاتی که گفته شد رو درک کنم
تسلیم بودن یعنی به خدای خودت اعتماد کنی توکل کنی و بسپاری بهش ،چقدر شنیدیم این جمله رو که توکل کن به خدا ،قبل از اینکه با قانون آشنا شم هروقت تو مشکلی کسی بهم اینو میگفت همیشه از خودم میپرسیدم من آیا واقعا توکل کردم به خدا و الان میدونم که اون توکل واقعی نبود فقط به زبون میگفتم و همش چشمم به عوامل بیرونی بود.
و چقدر زیبا در مورد حضرت ابراهیم سخن میگید. استاد داستان های آزمایش های حضرت ابراهیم رو همیشه تو درس ها و برنامه شنیدیم و دیدیم ولی هیچ وقت درکش نکردم فقط میگفتم اون حضرت ابراهیم بوده و من هیچ وقت نمیتونم آنقدر به خدای خودم نزدیک شم و چقدر این جمله بهم آرامش میده که اگر حضرت ابراهیم تونسته ما هم میتونیم فقط باید رو خودمون کار کنیم جایی که نیاز به خدا توکل کنیم و تسلیم باشیم.
و این جمله چقدر از سوال های منو در رابطه با اینکه خدا اگه میگه همه برای من یکسانند پس چرا آنقدر به پیامبران و امامان لطف داره و حالا میفهمم که اونا چقدر رو خودشون کار کردن و چقدر ایمان داشتن به خدا
وقتی امروز از خودم پرسیدم آیا منم میتونم چنین کاری کنم یا نه ؟بیشتر درک کردم ایمان حضرت ابراهیم رو و چقدر یکتا پرست بود این مرد
چقدر خدایی که این روزا شناختم با خدای ۳۰ سال پیش فرق داره ،خدایی که الان شناختم عادل و قدرتمند و مهربونه و بخشنده
خدایا خودت به مسیر درست هدایتمون کن نزار دلمون بلغزه و از این مسیر دور شیم
خدایا شکرت برای هدایتت