«اعتماد به ربّ»، پیام ابراهیم از قربانی کردن فرزندش

بسم الله الرحمن الرحیم

سلام خدمت همه دوستانم

درباره اعتماد به رب، درباره تسلیم بودن مقابل خداوند و اعتماد نمودن به خداوند که رب العالمین هست، باید بگویم: این مهم‌ترین برنامه زندگی من باید باشد که تسلیم رب العالمین خودم باشم. آن هم بدون چون و چرا؟

بپذیرم و باور کنم که در این زمینه هیچ هستم هیچ.

بپذیرم و با همه وجودم باور کنم که اگر تسلیم او باشم، اگر او را به عنوان رب خودم، به عنوان رب العالمین بپذیرم و باور کنم که این موضوع با این وجود که گذشته مملو از موارد شرک آلود را داشته‌ام، اگر این را بپذیرم، بدون شک زندگی من از این رو به آن رو می‌شود و من دوست خداوند می‌شوم.

باور نمودن این موضوع که باید تسلیم خداوند بزرگوار خودم باشم، باید موحد باشم، نباید مشرک نباشم، باید حنیف باشم، باید سرسپرده خداوند باشم، باید به خداوند اعتماد کنم، باید اجازه بدهم که خداوند کارها را برای من انجام بدهد و من از مسیر زندگی خودم لذت ببرم، خیلی برای من مسرت بخش و لذت بخش است که عمل کنم به قرآن.

باید قرآن را با تدبر، با تعقل و با تفکر تلاوت نمایم و در آیات این کتاب معنوی بیندیشم و تأمل نمایم.

برای این منظور ، قرآن خیلی خوب به من کمک می‌کند و دارم در این شرایط از قرآن و آیات این کتاب که برای من هم داستان قهرمان داستان‌هایش را یعنی ابراهیم را بیان می‌کند، این کتاب را تلاوت کنم و به اون عمل کنم.

عمل نمودن به قرآن یعنی چی؟ یعنی اینکه من با همه وجودم تسلیم رب العالمین باشم. آن هم بدون چون و چرا؟

یعنی اینکه اعتماد کنم به رب العالمینی که از رگ گردن به من نزدیک‌تر است و مسئولیت هدایت من را به عهده گرفته است.

اعتماد نمودن به ربی که محافظ من، دوست من، رفیق من هم و همراه من در این دنیا و هم در دنیای بعدیست.

حالا این وظیفه من است که به چنین رب العالمینی که با من بوده، هست و خواهد بود، با همه وجودم اعتماد نمایم و اجازه بدهم که خداوند من را به مسیر صراط المستقیم و به مسیر خوبی‌ها و آسانی‌ها هدایتم کند.

آمَنَ الرَّسُولُ بِمَا أُنزِلَ إِلَیْهِ مِن رَّبِّهِ وَالْمُؤْمِنُونَ کُلٌّ آمَنَ بِاللّهِ وَ مَلآئِکَتِهِ وَ کُتُبِهِ وَ رُسُلِهِ لاَنُفَرِّقُ بَیْنَ أَحَدٍ مِّن رُّسُلِهِ وَ قَالُواْ سَمِعْنَا وَ أَطَعْنَا غُفْرَانَکَ رَبَّنَا وَ إِلَیْکَ الْمَصِیرُ * لاَیُکَلِّفُ اللّهُ نَفْسًا إِلاَّ وُسْعَهَا لَهَا مَا کَسَبَتْ وَ عَلَیْهَا مَا اکْتَسَبَتْ رَبَّنَا لاَتُؤَاخِذْنَا إِن نَّسِینَا أَوْ أَخْطَأْنَا رَبَّنَا وَلاَ تَحْمِلْ عَلَیْنَا إِصْرًا کَمَا حَمَلْتَهُ عَلَى الَّذِینَ مِن قَبْلِنَا رَبَّنَا وَلاَ تُحَمِّلْنَا مَا لاَطَاقَهَ لَنَا بِهِ وَاعْفُ عَنَّا وَاغْفِرْ لَنَا وَارْحَمْنَآ أَنتَ مَوْلاَنَا فَانصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْکَافِرِینَ.

پیامبر خود به آنچه از جانب پروردگارش به او نازل شده ایمان دارد و همه مؤمنان به خدا و فرشتگانش و کتاب هایش و پیامبرانش ایمان دارند. میان هیچ یک از پیامبرانش فرقی نمی نهیم. گفتند: شنیدیم و اطاعت کردیم، ای پروردگار ما آمرزش تو را خواستاریم که سرانجام همه به سوی توست. خدا هیچ کس را جز به اندازه طاقتش مکلف نمی کند نیکی های هر کس از آن، خود اوست و بدی هایش از آن خود اوست. ای پروردگار ما اگر فراموش کرده ایم یا خطایی کرده ایم ما را بازخواست مکن ای پروردگار ما، آن گونه که بر امت های پیش از ما تکلیف گران نهادی، تکلیف گران بر ما منه و آنچه را که طاقت آن نداریم. بر ما تکلیف مکن گناه ما ببخش و ما را بیامرز و بر ما رحمت آور تو مولای ما هستی پس ما را بر گروه کافران پیروز گردان. پیامبر به آنچه از پروردگارش به او نازل شده، ایمان آورده، و مؤمنان همگی به خدا و فرشتگان و کتاب ها و پیامبرانش، ایمان آورده اند [و بر اساس ایمان استوارشان گفتند:] ما میان هیچ یک از پیامبران او فرق نمی گذاریم. و گفتند: شنیدیم و اطاعت کردیم، پروردگارا! آمرزشت را خواهانیم و بازگشت [همه] به سوی توست. خدا هیچ کس را جز به اندازه توانایی اش تکلیف نمی کند. هر کس عمل شایسته ای انجام داده، به سود اوست، و هر کس مرتکب کار زشتی شده، به زیان اوست. [مؤمنان گویند:] پروردگارا! اگر فراموش کردیم یا مرتکب اشتباه شدیم، ما را مؤاخذه مکن. پروردگارا! تکالیف سنگینی برعهده ما مگذار، چنان که بر عهده کسانی که پیش از ما بودند گذاشتی. پروردگارا! و آنچه را به آن تاب و توان نداریم بر ما تحمیل مکن؛ و از ما درگذر؛ و ما را بیامرز؛ و بر ما رحم کن؛ تو سرپرست مایی؛ پس ما را بر گروه کافران پیروز فرما.

آیات پایانی سوره بقره.

تشکر خدای مهربانم.

خدایا! شکرت.