«اعتماد به ربّ»، پیام ابراهیم از قربانی کردن فرزندش
این متن خلاصهای از فایل این قسمت میباشد، اما برای درک کامل و عمیقترِ مفاهیم، حتماً خود فایل را به طور کامل گوش دهید.
هر زمان که آیهای درباره ابراهیم میخوانم، بهوضوح میبینم که جنس این آیات متفاوت است. یک عشق ناب میان خالق و مخلوق است. هر زمان که وارد قرآن میشوم و با نام ابراهیم روبهرو میشوم، شخصیت این انسان، مرا به وجد میآورد:
شیوه تسلیم بودنش در برابر ربّ. شیوه موحد بودنش. حنیف بودنش… همه رفتارهای این انسان، وجودم را بهشدت متحول میکند.
برای من، ابراهیم نماد یکتاپرستی ناب است. یکتاپرستیای که آنچنان در وجودش بهدرستی ریشه دوانده، آنچنان عمیقاً جزئی از شخصیت وجودیاش شده که او را تسلیم امر ربّ گردانیده است.
تسلیم ابراهیم در برابر ربّ توانست مملو از یقین، هاجر و طفل شیرخوارهاش را در بیابان رها کند، با اعتماد به ربّ، فرزندش را به قربانگاه ببرد، از همه امتحانات، سربلند بیرون بیاید و تا آنجا پیش برود خلیلالله و رفیق خداوند بشود. بهراستی ابراهیم کیست؟ کدامیک از ما قادر است تا آن اندازه تسلیم امر ربّ باشد که فرزندش را قربانی کند؟
همواره آرزویم این است که «ایمان راستین ابراهیم و تسلیم بودنش در برابر ربّ»، اولویت اصلی زندگیام باشد. عید قربان فراتر از یک آیین مذهبی، نمادی شکوهمند از اوج سرسپردگی و تسلیم محض در برابر خداوند است. ابراهیم با تسلیم بودنش، به ما میآموزد که ایمان واقعی یعنی رهایی از تمام دلبستگیها و اعتماد صددرصدی به نیروی برتر جهان. درس بزرگ این است که تکیهگاه امن ما نه پول است، نه موقعیت و نه حتی فرزندانمان؛ بلکه تنها خداوند است که حافظ و نگهبان واقعی ماست.
بسیاری از ما ناآگاهانه گرفتار شرک پنهان میشویم و تمام هدف و آرامش زندگی خود را به آینده فرزندانمان گره میزنیم، اما ابراهیم با رها کردن خانوادهاش در بیابان به فرمان الهی، نشان داد که بزرگترین و بهترین حمایت از عزیزان، سپردن آنها به دستان قدرتمند خداوند است و نه کنترلگریهای ناشی از ترسهای بشری.
داستان قربانی کردن اسماعیل، تصویرگر بریدن از تعلقات ذهنی و عاطفی برای رسیدن به آزادی مطلق روحی است. تفاوت بنیادین انسانهای موفق با دیگران در شجاعت برای حرکت به سمت ناشناختهها نهفته است. ایمان یعنی پیش از آنکه تمام مسیر روشن شود، قدم برداریم و یقین داشته باشیم که دستان خداوند در زمان مناسب ظاهر شده و ما را هدایت خواهند کرد.
نشانه اصلی ایمان و تسلیم، احساس آرامش عمیق قلبی است؛ هرجا ترس و نگرانی وجود دارد، یعنی هنوز به مقام تسلیم نرسیدهایم. ما نیز برای تجربه زندگی سراسر ثروت، برکت و معجزه، باید هر روز «اسماعیلهای درونمان» —یعنی ترسها، تردیدها و وابستگیهایمان— را قربانی کنیم تا دستان خداوند برای یاری رساندن به ما باز شود.
نوشتن درک خود از آگاهیهای این فایل در بخش نظرات، به شما کمک میکند این آگاهیها به عادتهای فکری و رفتاریتان تبدیل شوند.
منتظر خواندن دیدگاههای تأثیرگذارتان هستیم.
- نمایش با مدیاپلیر کلاسیک
- دانلود با کیفیت HD214MB18 دقیقه
- فایل صوتی «اعتماد به ربّ»، پیام ابراهیم از قربانی کردن فرزندش16MB18 دقیقه
سلام
خدارا شکر میکنم که دارم دوباره می نویسم
استاد عزیزم درود فراوان به شما و مریم جان
من این فایل رو قبلاً گوش داده بودم ولی عمل نمی کردم شاید درک درستی ازش نداشتم ولی دوباره که گوش دادم تصمیم گرفتم که اجراش کنم
البته وقتی توی کلاب هاوس شما در مورد تسلیم بودن گفتین مخصوصا فایلی که رزا و زهرا صحبت کردند من ایمانم قوی تر شد که
باید فقط تسلیم باشم و راهی جز این نیست ومن واقعا ناتوانم
وقتی به زندگیم نگاه میکنم میبینم این همه سال با عقل خودم رفتم جلو و این نتیجه است و حالا تصمیم جدی دارم که فقط روی تسلیم بودن و توکل کردن زوم کنم ببینم نتیجه چی میشه
استاد شما میگین نشانه ایمان و تسلیم بودن احساس خوبه
بله درسته وقتی من پشتم گرمه به کسی که می تونم کارهامو بهش بسپارم و بگم خدایا من نمی دونم تو تنها قدرت این جهانی و من ناتوانم برای انجام اهدافم و ازش می خوام که بهم راه رو نشون بده
و ترس و نگرانی هامو به خودش بسپارم و بگم خدایا من فقط می خوام لذت ببرم و در مورد خواسته هام هیچ ایده ای ندارم و می دونم که تو منو هدایت میکنی
پسسسس من حالم خوب میشه
و اگر هر اتفاقی برام پیش بیاد میگم خدایا خودم رو به تو میسپارم و تو بی نهایت دست داری که به من کمک کنی
می دونم که منو تنها نمی زاری
و می پذیرم اتفاق پیش آمده رو و از خدا می خوام که راه درست رو بهم نشون بده
و از اون اتفاق درس میگیرم و میگم آینده همیشه به نفع منه و حتما یه خیریتی توی این کار هست
پسسس در نتیجه من حالم خوب میشه و دیگه غصه نمی خورم و سریع حالم رو خوب میکنم
خدایا شکرت برای این لحظه که با تمام وجودم از توکل به تو نوشتم و بهش ایمان دارم و عمل خواهم کرد