«اعتماد به ربّ»، پیام ابراهیم از قربانی کردن فرزندش

سلام به شما حمیدرضا صادقی عزیز

از خوندن کامنت دلی و صادقانه ات لذت بردم. یک حسی گفت ردپاش پررنگ کن و بگو که همین چند دقیقه پیش زدی روی نشانه ی من تا ببینی با چه آگاهی باید امروز رو بیشتر سپری کنی. اخه میدونی دوست عزیز امروز خیلی حالم خوبه، خیلی خوشحالم امروز منو همسرم یک جشن دونفره داشتیم. جشن 6 ماهگی زندگی به سبک قانون سلامتی. طبق قول مون سر شش ماه قرار بود از نتایج مون فیلم بگیریم عکس بگیریم و با عکس های اول دوره برای استاد به پاس قدردانی و تشکر بفرستیم. نمیدونی موقع فیلم گرفتن و صحبت کردن با استاد چقدر خوشحال بودم چقدر از دورن بزرگ شدم وانگیزه گرفتم و جقدر به یاد آوردم اینکه استاد میکن من کسانی رو میبینم که نتیجه تو دست شون هست. بذارید نتایج تون حرف بزنه. امروز من با اینکه از نظر مالی صفرم اما یک هدف رو تیک زدم و با خودم گفتم اگر تونستم اینو انجام بدم پس اونم میشه و انگیزه گرفت از همین مسیری که برای رسیدن به این هدف رفتم، از همون اصلی که کمکم کردم توی این 6ماه جسارت اینو پیدا کنم تا فیلم ضبط کنم و از نتیجه حرف بزنم الگو بگیرم و بقیه اش هم با همون فرمون برای اهداف دیگه ام برم.

احساس خوب و هم جهت با خواسته و توحیدی عمل کردن که اول کامنتتون اشاره کردین عالی بود. دیگه آخرت اینه که ما رو عقل حساب نکنیم و چقدر قشنگ شعر پروین هم آوردی و اون باعث شد برات بنویسم واقعا سپاسگزارم که نوشتی و داری اینقدر خوب روی خودت و باورهات کار میکنی.

برات از الله یکتا بهترین پیشرفت های درونی وبیرونی رو خواهانم

ارادتمند شما فهیمه پژوهنده

سلام به شما آوای عزیز

واقعا ازتون سپاسگزارم از اینکه دست به قلم شدین و این کامنت زیبا و پر از آگاهی رو نوشتین.

این جمله که نوشتین:

“بقول استاد وقتی باورها درست باشه وقتی با ایمان میری جلو خدا همه دستانشو میاره سمت تو”

اصلا یک تصویری تو ذهنم آورد که خیلی برام قضیه واضح شد که بابا وقتی ما رو به سمت کسی حرکت میکنیم که اونم همواره روش به روی ما بازه، قطعا دستش هم به ما میرسه. چون وقتی ما رومون به سمت کسی هست انگار اجازه دادیم(همون اجازه ایی که بخدا میدیم تا هدایت مون کنه به کدوم سمت) حالا فکر کن هی جهت مون به سمت خوبی ها و خیر و عشق و شادی و آرامش باشه یعنی در یک کلام هم جهت با خدا باشه و همیشه حال مون خوب باشه یعنی رومون سمت خداست و بخدا اجازه میدیم در اون مسیر با بی نهایت دستش ما رو هدایت کنه اون وقته اینقدر اگر این مسیر رو پیش بریم. انگار روی شونه های خدا نشستیم و داره ما رو با خودش میبره. انگار که این ما هستیم که خودمون رها کردیم تو بغلش آسون شدیم برای همین راه اسونه. راه آسون چیه همینه که همه چی بسپاریم به خودش و بهش اعتماد 100% کنیم و فقط رومون سمتش باشه و هی دستاشو برای ما بفرسته هی ما شگفت زذه بشیم و هی لذت ببریم. هی چرخ زندگی روان تر بشه. اصلا اون جمله یهو یک همچین تصویر پر ازآگاهی تو ذهنم آورد. دلم نیومد ننویسم پس باز هم با عشق دست به قلم شدم.بازم ممنونم که هستی و نوشتی و اینقدر خوب داری روی خودت کار میکنی دوست عزیزم

برات از الله یکتا بهترین بهبودهای درونی و بیرونی رو خواهانم

ارادتمند شما فهیمه پژوهنده