«اعتماد به ربّ»، پیام ابراهیم از قربانی کردن فرزندش
این متن خلاصهای از فایل این قسمت میباشد، اما برای درک کامل و عمیقترِ مفاهیم، حتماً خود فایل را به طور کامل گوش دهید.
هر زمان که آیهای درباره ابراهیم میخوانم، بهوضوح میبینم که جنس این آیات متفاوت است. یک عشق ناب میان خالق و مخلوق است. هر زمان که وارد قرآن میشوم و با نام ابراهیم روبهرو میشوم، شخصیت این انسان، مرا به وجد میآورد:
شیوه تسلیم بودنش در برابر ربّ. شیوه موحد بودنش. حنیف بودنش… همه رفتارهای این انسان، وجودم را بهشدت متحول میکند.
برای من، ابراهیم نماد یکتاپرستی ناب است. یکتاپرستیای که آنچنان در وجودش بهدرستی ریشه دوانده، آنچنان عمیقاً جزئی از شخصیت وجودیاش شده که او را تسلیم امر ربّ گردانیده است.
تسلیم ابراهیم در برابر ربّ توانست مملو از یقین، هاجر و طفل شیرخوارهاش را در بیابان رها کند، با اعتماد به ربّ، فرزندش را به قربانگاه ببرد، از همه امتحانات، سربلند بیرون بیاید و تا آنجا پیش برود خلیلالله و رفیق خداوند بشود. بهراستی ابراهیم کیست؟ کدامیک از ما قادر است تا آن اندازه تسلیم امر ربّ باشد که فرزندش را قربانی کند؟
همواره آرزویم این است که «ایمان راستین ابراهیم و تسلیم بودنش در برابر ربّ»، اولویت اصلی زندگیام باشد. عید قربان فراتر از یک آیین مذهبی، نمادی شکوهمند از اوج سرسپردگی و تسلیم محض در برابر خداوند است. ابراهیم با تسلیم بودنش، به ما میآموزد که ایمان واقعی یعنی رهایی از تمام دلبستگیها و اعتماد صددرصدی به نیروی برتر جهان. درس بزرگ این است که تکیهگاه امن ما نه پول است، نه موقعیت و نه حتی فرزندانمان؛ بلکه تنها خداوند است که حافظ و نگهبان واقعی ماست.
بسیاری از ما ناآگاهانه گرفتار شرک پنهان میشویم و تمام هدف و آرامش زندگی خود را به آینده فرزندانمان گره میزنیم، اما ابراهیم با رها کردن خانوادهاش در بیابان به فرمان الهی، نشان داد که بزرگترین و بهترین حمایت از عزیزان، سپردن آنها به دستان قدرتمند خداوند است و نه کنترلگریهای ناشی از ترسهای بشری.
داستان قربانی کردن اسماعیل، تصویرگر بریدن از تعلقات ذهنی و عاطفی برای رسیدن به آزادی مطلق روحی است. تفاوت بنیادین انسانهای موفق با دیگران در شجاعت برای حرکت به سمت ناشناختهها نهفته است. ایمان یعنی پیش از آنکه تمام مسیر روشن شود، قدم برداریم و یقین داشته باشیم که دستان خداوند در زمان مناسب ظاهر شده و ما را هدایت خواهند کرد.
نشانه اصلی ایمان و تسلیم، احساس آرامش عمیق قلبی است؛ هرجا ترس و نگرانی وجود دارد، یعنی هنوز به مقام تسلیم نرسیدهایم. ما نیز برای تجربه زندگی سراسر ثروت، برکت و معجزه، باید هر روز «اسماعیلهای درونمان» —یعنی ترسها، تردیدها و وابستگیهایمان— را قربانی کنیم تا دستان خداوند برای یاری رساندن به ما باز شود.
نوشتن درک خود از آگاهیهای این فایل در بخش نظرات، به شما کمک میکند این آگاهیها به عادتهای فکری و رفتاریتان تبدیل شوند.
منتظر خواندن دیدگاههای تأثیرگذارتان هستیم.
- نمایش با مدیاپلیر کلاسیک
- دانلود با کیفیت HD214MB18 دقیقه
- فایل صوتی «اعتماد به ربّ»، پیام ابراهیم از قربانی کردن فرزندش16MB18 دقیقه
با نام و یاد خداوندِ ابراهیم
سلام
بازهم خدارو شاکرم که یک بار دیگه این فرصت رو دارم تا درباره زیباترین و مفیدترین موارد زندگیم صحبت کنم.
واقعا بعد از اعتماد به نفس و عزت نفس(شناخت خویشتن)،فقط می تونست شناخت خداوند انقدر مهم و راهگشا باشه.
اونم شناختی که لازمه هر رابطه است.
من اگر بدونم رفاقت با خداوند چه قدرت و چه بهره ای رو نصیبم میکنه،هیچکس و هیچ رابطه ای رو با اون عوض نمیکنم.
این دقیقا همون کاریه که حضرت ابراهیم انجام داد.
اگر بدونم مرام ،معرفت و سیستم فراوانی خداوند چقدر دقیق و وسیعِ دیگه دیگه حتی نگران جان زن و بچه ام نیستم،چرا که خدا بیشتر از من به فکر بنده هاشه.
اگه بدونیم که همه ی ما تحت لوا و حمایت اون هستیم که چه نشدنی هایی رو که میتونیم از این به بعد انجام بدیم.
من اگه خدارو بشناسم میدونم که جواب کمترین اقدام و کار من تو این رفاقت رو با بیشترین ها جواب میده،یعنی سیستمش این جوریه که تو جواب محبت همیشه دوست داره جلوتر از بنده اش باشه.
بنازم مرام خدایی رو که فقط منتظره تا من خودم رو شایسته رفاقت با خودش کنم ،تا اون وقت در جواب هر چیزی که بخوام رو به پام بریزه.
این شناخت محدودی که من از خدا بدست اوردم منو انقدر امیدوار کرده که از دریای جود و کَرَم بی انتهاش انقدر زیاد بخوام.
الهی که طوری خودم رو میسازم و رابطه ای رو با منبع قدرتم ایجاد میکنم که فقط بین من و هدف هام،فقط یه خواستن و اراده باقی بمونه.
جوری که لیست و فاکتور بدم،تحویل بگیرم.
الهی که ایمان و تسلیم شدن رو درون خودم شبیه حضرت ابراهیم بسازم.
من به خودم قول میدم که تمام تلاش فیزیکی و ذهنی خودم رو بکنم تا کاملا تسلیم با آرامش و متصل به خداوند یکتا باشم.
امیدوار و البته مطمئنم که خداوند منو کمک و هدایت میکنه تا بتونم خودم رو شایسته رفاقت باهاش بکنم.
به خودم تو این روز سوم سفر الهیم قول میدم که تمام باورها و کارهای لازم رو برای حمله به ترسهام انجام بدم.
من سبک زندگی متوکلانه شما رو تحسین میکنم و مفتخرم که انقدر خوب دارم از شما و تمام آگاهی های موجود،یاد میگیرم تا رسالت خودم رو پیدا کنم.
سپاس
دوست تون دارم