«ظلم به خود» از دیدگاه قرآن - صفحه 25 (به ترتیب امتیاز)

درود بر استاد بزرگوارم جناب عباس‌منش گرامی و بانو شایسته‌ی عزیز و یکایک دست‌اندرکاران سایت الهی عباس‌منش و همه‌ی عزیزان همراه و هم‌فرکانسم

من هم از دسته آدم‌هایی بودم که سالیان سال این‌جوری فکر می‌کردم که دیگران( پدر و مادر و برادران و خواهرم و کشور و حاکمیت و همسایه‌ها و فلان دوست و …) مقصر شکست‌های من در زندگی هستند و خیلی راحت گناه کوتاهی‌های خودم را به گردن دیگران می‌انداختم و خودم را تبرئه می‌کردم. خودم را قربانی شرایط می‌دانستم و به خودم حق می‌دادم و دلم به حال خودم می‌سوخت و تأسف می‌خوردم که در این خانواده و در این کشور به دنیا آمده‌ام و به همه‌ی زمین و زمان بد و براه می‌گفتم و است لا ذره‌ای هم در این فکر نبودم که خودم هم سهمی در این وضعیت دارم. همه چیز را کار شانس و پارتی و پول و خانواده و شانس و از این چیزا می‌دونستم. خلاصه، همه مقصر بودن و من بی‌گناه بودم.

به همین دلیل هم هیچ وقت کاری برای تغییر زندگیم نمی‌کردم. چرا، درس‌خوان بودم و خوب هم می‌خوندم ولی، از اوضاع همیشه نالان بودم بدون اینکه به این توجه کنم که تو همون شرایط بهترین زندگی‌ها را داشتند و عالی زندگی می‌کردند. البته ها، من اون موقع‌ها از دشمنان سرمایه‌داران و از ثروتمندان بودم و به همین خاطر هم دنبال ثروتمند شدن نبودم. بماند که مادر و پدرم آدمایی با عزت‌نفس بسیار پایین و شکست خورده بودند که بماند، آن‌ها شکست را پذیرفته بودند و این شاید کار را برای من دشوارتر می‌کرد. ولی به گفته‌ی استاد بزرگوارمان که: این من بودم که شکست را پذیرفته بودم، این من بودم که مسیر اشتباه پدر و مادرم را پذیرفته بودم! در صورتیکه می‌توانستم غیر از آن باشم و خودم شرایط را تغییر دهم و مسیری نو برای خودم آغاز کنم!

یادم میاد،نوه‌ی عمه‌ی من که دو سال بزرگ‌تر از من بود و ما البته دو تا دوست بودیم، در سال 1362 یه سوئد مهاجرت کرد و در آنجا پناهنده‌ی اجتماعی شد ولی چون عزمش برای پیشرفت جزم بود، درس خواند و مهندس برق شد و بعدها شرکتی که در آن کار می‌کرد، توسط شرکت زیمنس خریده شد و ایشان که پیش از آن مدیر تولید شرکت خودشان بود، شد مدیر تولید یکی از شرکت‌های زیمنس. ولی من در همان سال‌ها که البته تازه دیپلم گرفته بودم، جرأت رفتن را نداشتم. بماند که البته هنوز سربازی نرفتم ته بودم و اگر می‌خواستم مثلا به کشور سوئد بروم، باید قاچاقی از مرز فرار می‌کردم و شاید دستگیر می‌شدم که این‌همه به باورهای من وابسته بود که متاسفانه آن باورها بسیار بسیار ضعیف بودند و عزت‌نفس بسیار خراب. این شد که تا کنون هم ایران مانده‌ام و مهاجرت نکرده‌ام. حالا البته شرایطی به‌وجود آمده که چون همسرم و فرزند کوچکم به تهران رفته‌اند، تصمیم گرفتم که سال دیگر با اینکه تنها دو سال دیگر از خدمت من در دانشگاه باقی مانده تا با سی روز حقوق بازنشسته شوم، تقاضای بازنشستگی را داده و پیگیری کنم و این کار را انجام دهم. راستش وقتی فایل استاد در مورد حضرت ابراهیم را دیدم، به خودم گفتم؛ چه فرصت‌های عالی که در تهران منتظر من هستند. بنابراین، از رفتن به شهر بزرگ‌تر نمی‌ترسم چون‌که دارم همش به شخصیت حضرت ابراهیم فکر می‌کنم که ایمان یعنی اینکه بدونم که خداوند یگانه‌ی بسیار بخشاینده و بسیار مهربان که تنها فرمانروای جهانیان است، بیش از من به پیشرفت من راغب است و پشتیبان من است و من را در هیچ حالتی تنها نمی‌گذارد!!! که هیچ، وقتی من برای تغییر شرایط خودم و جستجوی شرایط بهتر با امید به خدا مهاجرت کنم، او‌ موقعیت‌های بهتر و بهتری را در کسب و کارم پیش می‌آورد!!! منم می‌تونم‌‌ برای سر زدن به اعضای گروهم از تهران به شهرم بیام، به مشهد سر بزنم و به هرجا که اعضای گروهم هستند برای پشتیبانی آن‌ها بروم و کارم را گسترش بدم و این یعنی که به یک تراز بالاتر و مدار بالاتر برم و با آدمایی ملاقات کنم که در مدارهای بالاتر و بالاتر هستند!!!

دیگه نمی‌خوام هی بنویسم و از داستان‌هایی بگم که در اونا همیشه دیگران را مقصر وضع کنونی‌ام می‌دونستم.

من تصمیم خودم را گرفتم و از این تصمیم برنمی‌گردم!!!

ارادتمند شما