رابطه خداوند و ثروت در ذهن

بسم الله الرحمن الرحیم

سلام استاد عباسمنش عزیزم و خانم شایسته ی نازنین که واقعا واسم قابل ارزش و احترام هستید و

بچه های سایت که عششششقن عشششق.

حتی 1 درصد هم قصد نداشتم ‌که کلمنت بنویسم اما خوندنه کامنت فاطمه جان در مورد قضیه ی بیمارستان و… منو به وجد آورد ‌که به حرف خدا عمل کنم که تو قرآن می‌فرماید نعمت های من را به خودتان یادآوری کنید!

حدودا 3 سال پیش آرزوی پرواز با پاراگلایدر رو داشتم اما من کجا و پرواز با پاراگلایدر کجا!؟

چون این رشته فوق‌العاده گرون و پر هزینه است.

یعنی خرید بال و هارنس و تجهیزات چیزی حدود 170،180 میلیون میشه البته سه سال پیش حدودا 120 میلیون بودن و بعلاوه 6 میلیون کلاس آموزش مبتدی!

کل حقوق من چقدر بود!؟

5 میلیون!

سال 1400،1401!!!

اما اینقدر این رؤیا در وجودم بود که تجسم کردن به پرواز با پاراگلایدر منو هدایت کرد به مسیری که بتونم این آرزو رو تجربه کنم.

این موضوع رو مد نظر داشته باشید تا بریم سراغ یک قضیه ی دیگه بعد دوباره برمیگردیم سراغ قضیه پرواز با پاراگلایدر و ربطش به این فایل ،یعنی تاثیر ثروت و پول در زندگیت!

تو همون روزای سال 1400،1401 یک روز با پراید مدل 90 روی پل کارون داشتم رد میشدم، دیدم 3،4 نفر دارن با این قایق باریک دراز ها ،قایق رانی میکنن!

خدای من!

تصور کنین یک غروب تابستانی ،خورشید سرخ رنگ،داری وسط بزرگ‌ترین و طولانی ترین رودخانه ی ایران،با آرومی داری قایق رانی میکنی!!!

دیدنه اون صحنه من رو دیییوانه کرد و منی که شرایط سخت مالی داشتم از صمیم قلبم و با اطمینان کامل گفتم یه روزی منم میام پیشتون ،یه روزی منم میام قایق رانی!

برگردیم به قضیه ی پاراگلایدر!

وقتی که زنگ زدم به یکی از دوستانم که از اساتید آموزش پاراگلایدر بود برای احوال پرسی،گفت بیا خودمون آموزش میدیم!!!

گفتم من پول ندارم برای خرید تجهیزات و آموزش!

گفت نیاز نیست تجهیزات بخری خودمون بهت میدیم یاد بگیر اگه خواستی ادامه بدی بعدا بخر

برا پول آموزش،هم هر وقت تونستی پولشو بده گفتم باشه.

یادمه تماااامه اون لحظاتی ‌که من میرفتم آموزش پاراگلایدر، چون پول آموزش رو نداده بودم و درواقع قرضی رفته بودم با نهایت بی اعتماد به نفسی میرفتم!

مثله کسی بودم که انگار ماشینه یکی رو امانتی گرفته بود بعد با اون ماشین تصادف کرده!

یک حسه سربزیری

یک حسه حقیر بودن

یک حسه کوچیک بودن

وقتی که تو از نظر مالی ضعیف باشی باج میدی به دیگران!

یادمه چون این حسه بدهکار بودن درونم بود من بیشتر از همه تلاش میکردم آخر تمرین بال(همون چتر)رو از رو زمین جمع کنم !

من بیشتر از همه به بقیه کمک میکردم!

و چون این عمل و این کارها با احساس بی ارزشی و باج دادن بود،دقیقا مانند یک انسان بی ارزش رفتار می‌شد باهام.

چرا!!؟

چون این فرکانس های ما هستن ‌که با دیگران حرف میزنن!

یادمه اگه سوالی داشتم جسارت نداشتم بپرسم!

یادمه اگه بقیه 5 بار می‌پریدند پایین ،من 2 بار می‌پریدم، چون من تو ذهنه خودم میدونستم پول تمرین و آموزش رو ندادم!!

وقتی که من اون روزها از درون احساس بدهکاری،احساس ضعیف بودن میکردم و احساس می‌کردم به قوله استاد عباسمنش سرم پایینه،خوده استاد پاراگلایدر هم با نادیده گرفتنه من و بی اهمیتی باهام رفتار می‌کرد!

یادمه بخاطر همین عدم اعتماد به نفس، ساده ترین موارد رو به سختی یاد میگرفتم

و گذشت،و گذشت،و من اونجور که باید یاد نگرفتم،یه بار هم سقوط داشتم و مچ پام ضربه خورد و خدا رحم کرد بهم و کلاس های آموزشی رو هم با اینکه بعدا پولش رو کامل دادم ،نرفتم.

اما بریم سراغ یکی دیگه از رؤیا هام!

قایق رانی در رودخانه ی آرام کارون!!!

بعد از گذشت 3 سال از اون شرایط سخت مالی و عاطفی،به لطف آموزش های استاد عباسمنش و تعهد مردونه شرایط زندگیم چه به لحاظ مالی،چه لحاظ روابط و از همه مهمتر اعتماد به نفس و احساس لیاقت زیر و رو شد!

و من دیروز تصمیم گرفتم رؤیا و وعده ای که 3 سال پیش به خودم دادم رو عملی کنم.

و دیروز زنگ زدم به مدرسین آموزش قایق رانی اهواز، و یک سری توضیحات بهم دادن که بی اهمیت ترین قسمت توضیحات ایشون ،صحبت‌هایی بود که در مورد شهریه و هزینه ی آموزش بود!

و گفتن که یک ساعت دیگه شما بیا پارک ساحلی،کنار قسمته پیاده رو ، دوتا کانکس هست و ما روزهای ذوج ساعت 5تا7 عصر هستیم.

وقتی نگاه ساعت کردم دیدم ساعت 4 بود ،بلافاصله یک دست لباس ورزشی گذاشتم تو ساک و لباس پوشیدم و رفتم اونجا.

وقتی که دوتا مدرس قایق رانی، داشتن باهام صحبت می‌کردند و توضیح میداند ،بققدددری من احساس لیاقت و عزت نفس از درون میکردم که خداروشاهد میگیرم اون دونفر تو صحبت کردناشون میدیدم احساس ضعف میکنن در برابرم!!!

حتی برای توضیحات در مورد ثبت‌نام و …میدیدم که چچچچقدر در برابر من احساس میکردن که با یک شخص قدرتمند طرف هستن.

و من خیییییلی ریلکس با کلاه و عینک آفتابی و شرت ورزشی شروع کردم به اجرای آموزش هاشون و جالبه که وقتی که اون مدرس داشت کنار آب نحوه ی پاروگرفتن رو بهم یاد میداد ،دوتا دختر کنار هم ایستادن و زل زدن به ما!!

ولی من حتی ذره ای وجود اونها و نگاهشون رو حس نمیکردم و اهمیتی نداشت واسم با اینکه اونها چند ماه بیشتر از من آموزش دیده بودن و من روز اولم بود و ممکنه ذهن بگه که ،الان بهت می‌خندن بخاطر نحوه ی پارو گرفتنت و هزار موضوع دیگه!

اما من حتی بعضی وقتا اصلا یادم میرفت حضور دیگران رو.

اون دوتا دختر اینقدر با توجه و دقت و تمرکز نگاهمون میکردن که خوده استاده اذیت شد و گفت به چی نگاه میکنین!!

خندیدن و گفتن داریم نکاه میکنیم یاد بگیریم!!!(اما اونها نمیدونستن که من قصد ادامه تحصیل دارم

والا بخدا

اگه قصری مثله فرعون داشتم باشن،من حاظرم موسی بشم براشون در غیر اینصورت ترجیح میدم یوسف بشم واسه زلیخا)

خلاصه بعد از ربع ساعت یکی از مدرس ها گفت فلانی رفته تمرین کنه خبری ازش نیست تو آب، من میرم ببینم اتفاقی واسش نیوفتاده باشه!

(میگم چرا هرچی ورزش و جای خطرناکه من میرم!!!

اون از پاراگلایدر

اون از عمیق ترین دره ی ایران،تنگ هایقر، اون اون از زیپ لاین،اینم از قایق رانی!

استاد خونم گردنت اگه چیزیم شد

گفته باشم

خودت گفتی با ترسات روبرو شو منم دارم به حرفه شما عمل میکنم)

خلاصه اومد که بزنه به آب، اون مدرسه گفت آقای خسروی رو هم با خودت ببر پارو زدن رو یاد بگیره!!

منم کییییف کردم

آخه بعد از 4،3 جلسه میزارن بری تو آب ولی من بعد از 30،40 دقیقه رفتم!!!

استاد خیییییلی فوق‌العاده پارو میزدم خودمو اون مدرس تو یک قایق دونفره بودیم و من جلو نشسته بودم یییعنی عاااالی پارو میزدم فقط نمیدونم چرا پاروشون خراب بود وقتی پارو رو میوردم بالا خودمو اون مدرسه انگار یه تشته آب می‌ریختن رو سرمون!!!

البته فقط،پاروشون خراب نبود،قایقشونم خراب بود چون یه جاهایی خود به خود مییییرفت تو نیزارها!!!

ایراد از همه بود جز من!!!

استاد عباسمنش میشه من دورت بگردم!؟!؟!

اگه داری شیرین زبونی شاگردت رو میخونی و لبخند میزنی بدون شاگردت نه خیلی عالی،اما انصافا در حد توانش به آموزش‌ هاتون عمل کرد!!!

شاگردی که بخاطر بی پولی همیییشه ی خدا بیستم هر ماه دست گداییش جلو اینو اون پهن بود،الان داره با عشششق ،با حاااله خوب تو رودخونه ی کارون پارو میزنه !

به خدای واحد قسم اولین جمله ای که بعد از نشستن و قایق و پارو زدن تو قلبم نشست و

به خودم گفتم این بود که یه نگاهی به دور دست کردم که همون پل کارونی که 3 سال پیش،به خودم قول دادم که یه روز میام پشتون رو نگاه کردم و گفتم دیدی اومدم!؟

دیدی آرزوهامو زندگی میکنم!؟!؟!

و اون لحظه، لحظه ای بود که از قلبم احساس خوشبختی کردم!!!

آره استاد!

ثروتمند شدن، مقدسه!

به خدای واحد قسم آنچه که 3،4 سال پیش در فقر مطلق به خداوند از صمیم قلبم گفتم رو اینجا مینویسم:

گفتم خدایا بهم پول بده برم دریاتو ببینم

برم کوه رو ببینم

برم جنگل رو ببینم

برم کویر رو ببینم

تا شکرگزارت باشم

بهم پول بده غذای خوب بخورم تا شکرگزارت باشم

و الان بعد از 3 سال خداوند به وعده اش عمل کرد و منم داره کمک میکنه که به وعده ام عمل کنم و هرآنچه که زیبایی‌ هست رو دارم تجربه می‌کنم.

دوستانی که علاقه دارن پیشنهاد میکنم بیاین

بیاین قایق رانی!

بخدا نعمتهای اهواز بیشماره.

تو همین گرمای 50 درجه هیچی مثله بودن تو آب بهم لذت نمیده

تااازه،بعد از کلی قایق رانی که خسته شدی خودتو میییندازی تو آب و شنا می‌کنی!!!

چه کامنتی شد!

من خواستم بخوابم !!!

خوب شد نخوابیدم.

آره استاد!

من هم آموزش پاراگلایدر رفتم

هم قایق رانی دارم میرم

یکیش تو فقر

یکیش تو ثروت

این کجا و آن کجا…

قلبم تقسیم بر تعداد بچه های سایت بجز سعیده رضایی که هیییچ خبری ازش نیست

با وجودم دوستون دارم