رابطه خداوند و ثروت در ذهن

سلام خدمت استاد عباسمنش عزیز و مریم خانوم شایسته

من وقتی هدایت شدم به این فایل همین که عنوان فایل را دیدم (رابطه خداوند و ثروت در ذهن) گفتم این فایل مال منه. حالا میخوام تجربه خودم را درمورد مباحثی که استاد در این فایل ارزشمند مطرح کردند، بیان کنم.

استاد من تا جلسه 21 دوره ثروت 1 پیش رفتم و بعد احساس کردم نیاز دارم به دوره شیوه حل مسائل زندگی. دوره ای که 2 سال پیش خریده بودم و روش کار کرده بودم و بارها معجزه اش را دیده بودم. بعد از مرور مجدد آگاهی‌های دوره شیوه حل مسائل، تصمیم گرفتم از ابتدا به صورت جدیتر روی باورهای ثروتم کار کنم. یعنی به این نتیجه رسیدم که مسئله من عدم استقلال مالی و مکانی هست و برای محقق کردن این خواسته باید روی آگاهی‌های خالص دوره ثروت 1 کار کنم. الان دقیقا 21 روز هست که دوره ثروت 1 را مجددا شروع کردم. ولی اینبار با دو شرط؛

1. حتما باید از هر جلسه نکته برداری کنم و دریافتی که از هر جلسه دارم را بنویسم حتی شده یک پاراگراف.

2. حتما باید یک تمرین در راستای درک بهتر آگاهی های اون جلسه انجام بدم. تا زمانی که تمرین را انجام ندم، حق ندارم برم جلسه بعد.

الان که هدایت شدم به این فایل فوق‌العاده، دیدم نکاتی که استاد میگن دقیقاً بخشی از آگاهی‌های جلسه 1 و 2 دوره ثروت 1 هست و الان میخوام اون تمرینی که بعد از گوش دادن چندین باره این دو جلسه، برای خودم ساختم را اینجا ثبت کنم؛

استاد توی جلسه دوم درمورد این صحبت میکنن که چرا اصلاً خوبه که ما ثروتمند باشیم؟ و اینجا این باور محدودکننده را مطرح میکنن که توی ذهن خیلی از افراد، ثروتمند شدن مترادف هست با رنج، غرور، ظلم، خودخواهی، دور شدن از خدا و فقر مساوی است با شرافت و انسانیت و مهربانی و نزدیکی به خدا و معنویت. دفعه اولی که اینها را شنیدم به خودم گفتم من که این باور ندارم. اما اینبار گفتم بیا امتحان کنیم، ببینم منم این باور دارم یا نه. برای اینکه اینو بفهمم از خودم پرسیدم؛

• مرضیه ثروت و ثروتمند بودن تو ذهن تو چه معنایی داره؟

• وقتی به ثروت فکر میکنی چه تصویری توی ذهنت تداعی میشه؟

• چشماتو ببند و تجسم کن ثروتی را که میخوای تجربه کنی، اونجا چه احساسی داری؟ کیا را اونجا میبینی؟ داری چیکار میکنی؟ موقع این تجسم چه گفتگوهایی توی ذهنت مرور میشه؟

• به یاد خودت بیار واکنش‌های خودت را وقتی با نمادهای ثروت در طی فعالیت‌های روزانه ات مواجه میشی یا وقتی با آدمهای ثروتمند مواجه میشی. توی این موقعیت‌ها چی میگی درمورد اون آدمها؟ چطوری قضاوت‌شون میکنی؟ چه پیشفرض‌هایی درموردشون داری؟ چقدر باهاشون راحتی؟ چقدر نسبت بهشون گارد و مقاومت داری؟

خلاصه سوالهایی از این دست را گذاشتم جلوم و شروع کردم به نوشتن. وقتی نوشتم به اینها رسیدم؛

• اولین چیزی که به ذهنم رسید این بود که آدمهای ثروتمند، آدمهای کثیفی هستند. کسانی که ثروتمند میشن خودشون را گم میکنن، میرن دنبال کارهای کثیف و ناپسند. دنبال روابط غیرمتعهدانه و نامشروع، دنبال مواد، الکل، بی بند و بار میشن، به خانواده شون خیانت میکنن، خانواده شون را فراموش میکنن و غرق میشن توی کارهایی که اونها را از روابط رضایت بخش و سالم و البته از خدا و معنویت دور میکنه.

• دومین چیز این بود که اگر آدمی پول نداشته باشه و بعد پول بدست بیاره یا پولی بسازه تبدیل میشه به یک آدم تازه به دوران رسیده که حالا میخواد عقده‌های هزارساله اش را جبران کنه. بقیه را تحقیر میکنه یا به دید حقارت به دیگران نگاه میکنه. آدمهای ثروتمند ی مشت آدمهای فخرفروشی هستند که فقط میخوان اموال و دارایی شون را به رخ بقیه بکشن و اگر ثروتشون را ازشون بگیری هیچی نیستن و توخالی و پوچ ان. یعنی ناخودآگاه این باور دارم که آدمهای ثروتمند خودشون لیاقت و توانایی خلق ثروت را نداشتن و هر کسی به ثروت رسیده از ی طریقی پول بهش رسیده مثلاً ارث، خانواده، شانس و… . یعنی ناخودآگاه ثروتمندا را آدمهای بی عرضه ای میدونم که توانایی خلق ثروت را ندارن. درحالی که من بارها از استاد شنیده بودم که حلال‌ترین، پایدارترین و پاک‌ترین ثروت‌ها متعلق به کسانی است که از طریق حل یک مسئله به ثروت رسیدن و هر چقدر شما مسئله مهمتری را حل کنی و مسئله آدمهای بیشتری را حل کنی، به ثروت بیشتری میرسی. اما اینو فقط شنیده بودم، درکی ازش نداشتم و باورهام کاملاً متضاد بود با این طرز تفکر.

برای از بین بردن این باورهای سمی چیکار کردم؟

به خودم گفتم مگه قانون اصلی قانون ارتعاش نیست؟ مگه این جهان بر پایه انرژی و فرکانس نیست؟ خب اگر پولی به صورت پایدار و پاک وارد زندگی یک نفری میشه، حتما اون آدم در اون مدار بوده و حتماً انرژی اش با انرژی ثروت یکی بوده که داره اینو تجربه میکنه. و البته که اون فرد لیاقت اش را داشته. چرا لیاقت اش را داشته؟ چون ما داریم از ثروت پایدار صحبت میکنیم، ثروتی که حاصل حل مسئله هست و به یاد خودم آوردم آدمهایی که با حل مسائل به ثروت رسیدن. حتی به خودم گفتم توی حل مسئله قرار نیست شق القمر کنی یا ایده خاص و عجیبی را به جهان عرضه کنی. فقط کافیه فرآیندها را ساده‌تر، ارزان‌تر، بهتر و راحتتر کنی. به خودم گفتم خلیل رفعتی را به یاد خودت بیار که با درست کردن آبمیوه، ثروت میلیون دلاری ساخته. بنابراین هر آدمی هر حدی از ثروت را که تجربه میکنه، طبق قانون فرکانس حتماً لیاقت و شایستگی اش را داشته. حتی در راستای تثبیت این باور یک آقایی را برای خودم مثال زدم که به شدت ثروتمندِ، چندین بیزینس موفق داره، بسیار آدم سالمی، ورزشکارِ، توی سن 68 سالگی به اندازه یک جوان بیست ساله سالمه و ساعتها میتونه ورزش کنه، بدن بسیار قدرتمند و عضلانی داره، کیلومترها میتونه پیاده روی کنه، روابط دوستانه و خانوادگی نزدیک و همراه با عشق و دوستی داره. چقدر از ثروت‌اش درست استفاده میکنه، چقدر سفرهای تفریحی و بیزینسی میره، چقدر با خودش در صلحِ، میتونه ساعتها مدیتیشن کنه، با خودش خلوت کنه، با خودش وقت بگذرونه و خلاصه زندگی اش در تمام ابعاد زیباست و خواستنیه و سرشار از نعمت و ثروت و فراوانیه. پس میشود، پس امکانپذیر است. میشه هم ثروتمند بود هم فعال و پویا و خلاق بود هم ورزشکار و سالم بود هم روابط خوبی داشته هم با خودت در صلح باشی هم با جهان و هم رابطه خیلی خوبی با خدای خودت داشته باشی.

با مرور این الگو به خودم یادآوری کردم؛ همه آدمهای ثروتمند فوق العاده شریف و با صداقت و با اخلاق و سالم و در صلح و متعهد و توانا هستند.

بعد از خودم پرسیدم؛ چرا اصلاً من ثروت را از معنویت جدا میکنم؟ ثروت یعنی نعمت. مگر باور نداری که همه این جهان را خدا آفریده و خداوندِ یکتا، فرمانروای این جهان هست. بنابراین هر آنچه از نعمت و ثروت و پول و فراوانی و عشق و شادی و حال خوب و سلامتی و رضایت و روابط عالی در این جهان هست همه شون از سمت خداست. خود خدا میگه هر چی خوبی بهتون میرسه از سمت منه و هر بدی بهتون میرسه از سمت خودتونه (آیه 79 سوره نساء). در واقع خداوند سرمنشاء هر خیر و نیکی که در این جهان هست. خداوند پاکی مطلقِ، خدا دانای مطلقِ، خدا فرمانروای مطلقِ، خدا حاکم مطلقِ، خدا صداقت مطلقِ، خدا صلحِ مطلقِ، خدا خالق مطلقِ، خدا ارزش مطلقِ، خدا شرافت مطلقِ. خدا منبع رزقِ، منبع فضلِ، منبع علمِ، منبع آگاهیِ، منبعِ نعمتِ، منبع ایده هاست، منبعِ خلقِ. پس قاعدتاً خدایی که منبعِ مطلقِ ثروته نمیتونه با ثروت منافاتی داشته باشه. نه تنها منافات و تضادی نداره، بلکه کاملاً قرینِ. همونه. اصلا جدا نیست. مگه ماده اس که جدا باشه. عین ماهیت و موجویت اش یکیِ. پس این باور را برای خودم ساختم؛

خداوند عینِ ثروت و فراوانی و نعمتِ و ثروت و فروانی و نعمت عین خداست. چون اینها با هم قرین هستند و یکی هستند پس هر چقدر ثروتمندتر شوم نزد خدا محبوبتر می‌شوم. خدایی تر می‌شوم. من با هر قدمی که برای ثروتمند شدن برمیدارم به خدا تعهدم را برای نزدیکی بهش، ثابت میکنم. بهش نشون میدم که من دارم در راستای اتصال به منبع و نزدیکی به خودش و قدم برداشتن در راهش، اقدام میکنم.

اینجا میخوام دو نکته را هم اضافه کنم؛

اول اینکه تو روزهایی که داشتم این باورهای اشتباه را کشف میکردم، آهنگ تیتراژ یک سریال تلویزیونی توی مغزم پِلی میشد؛ میشه خدا را حس کرد تو لحظه های ساده/ تو اضطراب عشق و گناه بی اراده. اسم سریال میوه ممنوعه بود و توی ماه رمضون پخش میشد. داستان یک پیرمرد ثروتمند و باخدا و خانواده دوست که با ورود یک دختری توی زندگی اش، همه اعتبار و ثروت و معنویتی که سالها ساخته را از دست میده. اینو گفتم که بگم مغز و ذهن ما در این حد هوشمندِ و در این حد توی ذهن ارتباط ها دقیق و ظریف برقرار میشه.

دوم اینکه درمورد این باور که من ثروت را میخوام برای کمک و خدمت به مردم، استاد ی فایلی دارن با عنوان؛ حذف ترمزهای مخفی ذهن درباره ثروت. این فایل هم آگاهی‌های نابی میده درمورد این باور که من درمورد ثروتمند شدن احساس گناه دارم و اون را کثیف میدونم و با بخشش میخوام ثروتم را پاک کنم.