توحید عملی | قسمت 9 - صفحه 50

سلام به استاد نازنینم

استاد جانم، من دیگه نمی‌دونم چی باید بگم… مثل حرف‌های سعیده جان شهریاری، منم فقط این صلات رو از خدا می‌خوام: هدایت. اینکه دست‌های من وسیله‌ای بشه برای نوشتن آگاهی‌هایی که فقط از دل یه فایل ساده دریافت می‌کنم، اما می‌دونم که پشت اون فایل، دستای پروردگارم هست.

استاد جانم، مدتیه خدا مدام داره به من توحید رو گوشزد می‌کنه. بارها و بارها شرایطی پیش اومده که برای من خیلی واضح کرده این موضوع رو. یکی از روشن‌ترینش روزی بود که به هدایت پروردگارم، تنهایی رفتم دل کوه.

همیشه شنیده بودم باید جمعه‌ها بری کوه، حتما هم با همراه. و من چون همراهی پیدا نکرده بودم، مدام عقب می‌انداختم. اما اون روز، یه سه‌شنبه صبح، ساعت شش، انگار یه ندای قوی توی دلم گفت: «الان وقتشه.»

پا گذاشتم تو ورودی کوه. همه‌جا ساکت. حتی یه پرنده هم پر نمی‌زد. سردی صبح، نسیم نازک و بوی خاک نم‌خورده، با لرزش بدنم یکی شده بود. دل و پام با هم می‌لرزیدن. توی ذهنم هزار جور ترس می‌چرخید: «اگه اتفاقی بیفته؟ اگه حیونی حمله کنه؟» اما وسط همه‌ی اون صداها، یه صدای آروم‌تر بود، صدای قلبم که می‌گفت: «خدا محافظته.»

قدم به قدم جلو می‌رفتم. هر بار که پام رو روی سنگ‌ریزه‌ها می‌ذاشتم، صدای خرد شدنشون توی سکوت کوه می‌پیچید. همون‌جا با خدای رحمان و رحیمم شروع کردم به حرف زدن.

می‌گفتم: «خدایا، خودت مراقبمی. من ایمان دارم هیچ اتفاقی نمی‌افته. فقط با من بیا…» و همین‌طور که می‌رفتم، اون ترس اولیه کم‌کم نرم می‌شد.

تا اینکه یه سگ دیدم. استاد جانم، براتون بگم… من تو بچگی یه بار سگ دنبالم کرده بود. اون صحنه هنوز تو ذهنم زنده بود. قلبم تند می‌زد. ولی همون لحظه یاد حرف شما توی دوره عزت نفس افتادم: «کسی که عزت نفس داره، به ترسش نزدیک میشه، نه اینکه فرار کنه.» همون‌جا فهمیدم این امتحانه، وقت محک زدنه.

با تردید جلو رفتم. سگ آروم بود، نگاهش خسته و پاش زخمی. وقتی دیدمش، انگار ترس توی دلم شکست. خم شدم. دستمو از عقب به سمت سرش بردم. همون لحظه که انگشتام سر اون سگ رو لمس کردن، اشک‌هام بی‌اختیار سرازیر شد. اشک‌هایی که مثل سیل پایین می‌ریختن. حس کردم یه دیوار بزرگ توی وجودم ترک برداشت و فرو ریخت.

یاد بیسکوییت‌هایی افتادم که صبح گذاشته بودم تو کیفم. ذهنم گفت: «سگ که بیسکوییت نمی‌خوره!» ولی ندای قلبم واضح‌تر بود. درآوردم و جلوش گرفتم. با ولع خورد. همون‌جا فهمیدم چرا باید بیسکوییت‌ها رو با خودم بیارم. حتی اون هم هدایت بود.

از اونجا به بعد، اون سگ شد همراه من. هر قدمی که من برمی‌داشتم، اونم برمی‌داشت. من، یه دختر تنها، تو دل کوه، با یه سگ زخمی که فرشته‌ی محافظم شده بود. سکوت کوه سنگین بود. حتی پرنده‌ای پر نمی‌زد. فقط من بودم، صدای قدم‌هام، و اون سگ که آروم و بی‌صدا کنارم می‌اومد.

یک ساعت راه بود، اما با آرامشی که پیدا کرده بودم، انگار دو ساعت طول کشید. گاهی می‌ایستادم، به مناظر نگاه می‌کردم، بوی درخت‌ها، لمس خنکی سنگ‌ها زیر دستم… بعد دوباره راه می‌افتادم. اون سگ هم درست مثل سایه‌م دنبال می‌اومد.

وقتی نزدیک قله رسیدم، چند سگ دیگه دیدم که به نظر وحشی‌تر بودن و مستقیم میومدن سمتم. قلبم ریخت. ولی همون لحظه، سگی که تمام مسیر حتی یه صدا هم ازش در نیومده بود، بلند شد و صدا درآورد. محکم و جدی. من از صدای خودش هم ترسیدم! ولی همون‌جا فهمیدم خدا برای من محافظی گذاشته. محافظی که تا لحظه‌ی آخر کنارم بود.

اون روز، وقتی رسیدم بالای کوه، دیگه اون آدم قبلی نبودم. ترس‌هام جاشون رو داده بودن به ایمان. من اعتماد کرده بودم و خدا جوابمو داده بود.

بعدها وقتی تصادف دوچرخه برام پیش اومد و همه گفتن «خدا نجاتت داد»، دوباره یاد اون روز افتادم. یاد کوه، یاد اون سگ، یاد بیسکوییت… یاد همه‌ی لحظه‌هایی که خدا با جزئیات بی‌نظیرش داره نشونه می‌ذاره جلوی چشم‌هام.

استاد جانم، حالا من حس می‌کنم روی شونه‌های خدا هستم. قدم‌به‌قدم دارم مسیر توحید رو می‌رم. هر بار هم بیشتر مطمئن می‌شم که خدا فقط بهترین‌ها رو برام در نظر گرفته.

الهی هزار بار شکر برای این هدایت‌ها. برای این که شما رو دست خدا در زندگی‌م قرار داد تا یادم بیارید من کی هستم و چه نیرویی درونمه.

امروز تصمیمم به مهاجرت هم از همین جنس بود. از خدا خواستم هدایت کنه. و دارم می‌بینم چطور داره مسیر رو برام باز می‌کنه، مثل همون روز کوه.

استاد جانم، اینو هم بگم که رفتن من به دل اون کوه، یه اتفاق یهویی نبود. اون روز سه‌شنبه فقط ادامه‌ی مسیری بود که خدا قبلاً منو قدم به قدم آماده‌ش کرده بود.

ماه قبلش با دوستم رفته بودیم سفر. شهری غریب، جایی که هیچ‌کس رو نمی‌شناختیم. همون‌جا بود که برای اولین بار شب تا صبح تنهایی دو نفری کمپ زدیم. تاریکی شب، صدای حیوانات دوردست، نسیم خنک و ستاره‌هایی که بالای سرمون می‌درخشیدن… همه‌ش پر از حس ناشناخته و ترس و در عین حال لذتی عمیق بود. من همون‌جا یاد گرفتم که می‌تونم تو دل ناآشناها هم آرامش پیدا کنم. همون تجربه باعث شد یه قدم رشد کنم. همون تجربه بود که منو آماده کرد برای روز کوه.

پس وقتی اون سه‌شنبه صبح، تنها رفتم دل کوه، این یه ماجراجویی خام نبود؛ این تکامل بود. این نتیجه‌ی اعتمادهای کوچیکی بود که قبلاً کرده بودم. اعتماد به خودم، اعتماد به خدا.

و حالا وقتی بهش نگاه می‌کنم، می‌بینم پروردگارم چقدر ظریف همه چیز رو چیده. سفر ماه قبل، کمپ شبانه، لمس تاریکی و غریبگی، بعد هم کوه و اون سگ… همه‌شون پله‌هایی بودن برای اینکه من بفهمم تنها نیستم. حتی وقتی هیچ‌کس همراهم نیست، خدا هست.

استاد جانم، امروز وقتی همه‌ی این تیکه‌ها رو کنار هم می‌ذارم، قلبم پر میشه از یقین. یقین به اینکه هیچ‌چیز بی‌حساب نیست. هیچ مسیری اتفاقی نیست. همه‌اش طراحی خداست.

و جمع‌بندی همه‌ی این مسیر برای من اینه:

وقتی به خدا توکل کنی، اون نه تنها مسیر رو نشونت میده، بلکه همراه هم می‌فرسته. حتی اگه به شکل یه سگ زخمی باشه. حتی اگه فقط با یه بیسکوییت ساده باشه. حتی اگه تو دل تاریکی یه شهر غریب باشه.

و این یعنی توحید… یعنی باور کنم که فقط خداست که کفایت می‌کنه.

الهی شکرت برای این تکامل. شکرت برای این همه نشونه. شکرت برای استاد نازنینم که دستای تو شدن برای یادآوری این مسیر. و شکرت که امروز دارم با آرامش و ایمان، قدم‌های تازه‌ای مثل مهاجرت برمی‌دارم.

و پایان همه‌ی این حرف‌ها فقط یه جمله‌ست:

خدایا شکرت که منو انتخاب کردی برای این آگاهی. شکرت که منو تنها نذاشتی، حتی تو دل کوه، حتی وقتی خودم فکر می‌کردم تنهام.