توحید عملی | قسمت 9
این متن خلاصهای از فایل این قسمت میباشد، اما برای درک کامل و عمیقترِ مفاهیم، حتماً خود فایل را به طور کامل گوش دهید.
استاد عباسمنش در این قسمت، درسهایی عمیق در باب توحید، توکل و مهمتر از همه، تواضع در برابر خداوند به ما میآموزد. نخستین و محوریترین آموزه، درسی است که از ماجرای هدایت مادر موسی (ع) بهدست میآید: اهمیت بینظیر ایمان در لحظات ترس و تردید.
زمانی که خداوند به مادر موسی وحی میکند که فرزندش را به نیل بسپارد، واژه کلیدی «نترس و غمگین مباش» بیانگر این حقیقت است که ترس و غم منشأ تمام تصمیمات اشتباه هستند و تصمیمات ما تنها زمانی میتوانند مسیر هدایت را دنبال کنند که از سر ایمان و توکل مطلق گرفته شده باشند.
توکل، تنها یک کلمه نیست، یک عمل است؛ عملی که در اوج نگرانی، به ما آرامش خاطر میدهد که خداوند هوایم را دارد، حتی اگر هیچ نشانهای از امنیت در ظاهر دیده نشود. این همان گامی است که دروازههای رزق و فزونی را در مقابل ما میگشاید.
درسی عمیقتر که در بطن این توکل نهفته است، قانون و وعده تحقق قطعی خواسته است که در شعر پروین با این بیت زیبا حضور یافته است: «رهرو ما اینک در منزل است»
از دیدگاه خداوند، لحظهای که شما قدم اول را با ایمان برمیدارید، نتیجه مطلوب و دلخواه شما از قبل محقق شده و کار انجامیافته است. تردید و شک، همان «پردهای» است که ما را از دیدن این حقیقت محروم میسازد. تردید همواره نجواهای شیطان است که وعده فقر و ناکامی میدهد، درحالیکه خداوند وعده فراوانی و رحمت. بنابراین، بزرگترین دشمن ما در مسیر موفقیت، شک و تردیدی است که ما را وامیدارد دست حق را ببینیم اما نشناسیم.
باید همواره به یاد داشته باشیم که شیوه خداوند، عدل و بندهپروری است. هرگز نباید این گمان کفرآمیز را به ذهن راه داد که خداوند ما را فراموش میکند یا از وعدهای که داده غافل میشود. بلکه هر آنچه دریافت میکنیم، نتیجه اعمال و باورهای خود ماست.
سپس شعر پروین به درس عظیم ناسپاسی و عُجب انسان میرسد و حکایت نمرود را بهعنوان تمثیلی برای وضعیت همه ما به کار میگیرد. پروردگار با مهربانی مطلق، از کودکی خردسال و بیپناه، در میان امواج هولناک دریا محافظت میکند و تمام عوامل هستی — از سنگ و قطره و باد گرفته تا گرگ و دزد — را فرمان میدهد تا محافظ و مربی او باشند. اما پیام معنوی اینجاست: پس از آنکه بنده در امنیت و آسایش قرار میگیرد، بهجای سپاس و فروتنی، دچار عُجب و خودپسندی میشود. این همان لحظه خطرناکی است که بسیاری از ما، پس از حل مشکلات و دستیابی به موفقیت، ناخواسته تجربه میکنیم و با خود میگوییم:
«نمیخواد، خودم پیداش کردم.»
این خودبینی، ریشه تمام ناسپاسیها و تبدیل نعمت به نقمت است. هر فردی که فراموش میکند که دست قدرتمند پروردگار بوده که در ضعف ناجیاش بوده است، بهسرعت به فردی چون نمرود تبدیل میشود که لاف خداوندی میزند و موفقیت خود را به «علم، نفوذ، ژنتیک یا شرایط» نسبت میدهد. اینجاست که متواضع بودن و متواضع ماندن در برابر خداوند، کلید اصلی باز نگهداشتن درهای نعمت است. این نکته ظریفی است که در دوره احساس لیاقت میآموزیم تا ضمن اینکه احساس لیاقت بیقیدوشرطی درباره تجربه نعمتهای خداوند در وجود خود پرورش دهیم، همزمان در برابر خداوند بسیار متواضع و فروتن بمانیم و اعتبار آنچه خداوند به ما ارزانی داشته را نه به عقل خود، بلکه به فضل خداوندی بدهیم که ذات ما را لایق نعمتها آفریده است.
درک و اجرای این نکته ظریف در مبحث احساس لیاقت، ما را از افتادن در دام غرور مخربی نجات میدهد که ما را ناسپاس میکند و اتصال ما را با خداوند قطع میکند. زیرا وقتی در پیشگاه خداوند، غرور جایگزین تواضع میشود، آنوقت خداوند ما را به عقل خودمان واگذار میکند.
در داستان نمرود میبینیم که غرور و ناسپاسی این بنده در برابر رَبّ به آنجا ختم شد که خداوند به سادگی و با کوچکترین مخلوقش یعنی یک پشه، قدرت مطلق خود را به رخ کسانی میکشد که تواضع در برابر رَبّ را فراموش میکنند و اعتبار آنچه خداوند از فضل خود به آنها داده را به عقل انسانی خود میدهند. این یک کلید است که: «به اندازهای که در مقابل خداوند فروتن هستیم، به همان اندازه نعمتهای خداوند را در زندگی خود پایدار میکنیم.» سطح سربلندی و عزت ما در مقابل «غیر خدا» (مسائل، افراد، شرایط و…)، دقیقاً متناسب است با میزان فروتنی، درک نعمت و سپاسگزاری ما در محضر پروردگار. هرچه سر ما در مقابل خداوند پایینتر باشد، سرمان در برابر جهان بالاتر خواهد بود.
تمرین این قسمت:
با توجه به مفاهیم این قسمت، به این پرسشها فکر کنید و در بخش نظرات این قسمت به آنها پاسخ دهید:
۱. لحظه نجات الهی: به یاد بیاورید زمانی را در زندگیتان که با یک مشکل بزرگ، یک طوفان مالی، عاطفی یا جسمی روبهرو بودید و پس از ناامیدی از راههای انسانی، با تمام وجود رو به درگاه خداوند آوردید و مسئله به شکلی معجزهآسا حل شد. آن اتفاق چه بود؟ لطف خداوند در حق شما چگونه تجلی یافت؟
۲. لحظه فراموشی فضل خداوند: آیا میتوانید لحظهای را بهخاطر بیاورید که پس از آن نجات معجزهآسا یا موفقیت بزرگ، دچار غرور شدید و ناخودآگاه فکر کردید که: «من خودم این کار را انجام دادم» یا موفقیت را به عوامل بیرونی (مثل زرنگی یا شانس) نسبت دادید؟ این «نمرودِ درونتان» در آن لحظه چه گفت و این غرور و منیت چه عواقبی برای شما داشت؟
بررسی این دو تجربه به ما یاد میدهد، همانطور که به عوامل بیرونی باج نمیدهیم و آنها را خدای خود قرار نمیدهیم، در برابر خداوند همواره نهایت فروتنی را داشته باشیم تا جریان فضل خداوند به زندگیمان باز بماند.
پاسخت را کامل در قسمت کامنتهای همین صفحه بنویس تا هم برای خودت نقشهی راه شود و هم الهامبخش دیگران.
- نمایش با مدیاپلیر کلاسیک
- فایل تصویری توحید عملی | قسمت 9574MB38 دقیقه
- فایل صوتی توحید عملی | قسمت 937MB38 دقیقه
سلام بر دوستان هم سفر در این سایت ارزنده و همچننین استاد عباس منش محترم و همسرشان، امروز که این جای سایت هستم دقیقا دهمین سالگرد شروع یک مرحله پیچیده از زندگیم که ابتدایش ذوق بود و بعد فلاکت و ورشکستگی و زیر صفر و بعد نجاتم در اوج ناباوری و به شکل حیرت انگیز درست دقیقه آخر توسط خدا . امروز حال دلم عجیب بود چند روزیست بیشتر از روزهای قبل تر مشغول واکاوی خودم و این چند سال زندگیم هستم . توحید توحید توحید عجب رازهای بزرگی در این یک کلمه هست خدا رو شاهد میگیرم اگر صد بار مثلا از خواب بیدار بشم و بگویند که هر آنچه دیدی از کابوس های وحشتناک چندین ساله و آن همه فراز و فرود همه اش یک خواب بود و میتوانی این راه را نروی و در همان حالت قبل به زندگی ادامه بدی ( مشروط به اینکه انتخاب سومی نداشته باشم ) خدا رو شاهد میگیرم که این راه رو صد بار دیگه هم بشه انتخاب میکنم چون من رو ساخت چون رشدم داد چون موحدترم کرد و اینها هزاران برابر چندین ملیارد تومن مغازه و سرمایه هایی که از دست دادم برایم می ارزند . من روی کسانی حساب باز میکردم که از هر حیث موجه بودند از انسانیت از سخاوت و از وجدان از تعهد و از شرافت همه سرآمد بودند اما به طرز شگفت انگیزی همه یکی بعد از دیگری پشتم رو خالی میکردند و حتی به من آسیب میزدند اون روز ها نمیدونستم مشکل از کجاست و در مقابل اون اشخاص جبهه میگرفتم و با اونها برخورد میکردم و خبر نداشتم که این خداست که میخواد روی نیازم رو فقط به سمت اون بچرخونم و به روح خودم برای رشد کردن کمک کنم. به قول مرحوم پروین اعتصامی: نعمت زان معنی ندادندم خسان ؛ تا تو را دانم پناه بی کسان؛ تیشه زان بر هر رگو بندم زنند تا که با لطف تو پیوندم زنند ؛ ناتوانی زان دهی بر تندرست ؛ تا بداند هر چه دارد مال توست ….. .من آنقدر مشرک بودم که حتی زمانی که برجام امضا شد کلی ذوق کردم که اوضاعم به طبع بهتر میشود و عجیب بود آن سال فلاکت بارترین سال زندگی من بود خدا شاهده . و حیرت انگیز تر از همه افرادی بودند که من آنها رو بی خیر ترین و به درد نخور ترین افراد برای اینکه خیری و یاری از دستشون بر بیاد میدونستم و عجیب اینکه بدون اینکه حتی بهش فکر کنم اتفاقا از طرف اونها دو موردشون کمک ها و راهنمایی های خیلی به درد بخوری نصیبم شد که خیلی به کارم اومد و من بعدها رمز و راز این کار رو درک کردم و اتفاقا و نکته خنده دار اینکه تا اومدم به اونها هم وابسته بشم به همان حالتی که از اول داشتند برگشتند یعنی حالت خساست.
و پایان کامنتم رو با یک بیت باز از مرحوم اعتصامی تمام میکنم ؛ هر که مسکین و پریشان تو بود : خود نمیدانست و مهمان تو بود. روز و شب همگی به خیر
سلام بر دوستان هم سفر در این سایت ارزنده و همچننین استاد عباس منش محترم و همسرشان، امروز که این جای سایت هستم دقیقا دهمین سالگرد شروع یک مرحله پیچیده از زندگیم که ابتدایش ذوق بود و بعد فلاکت و ورشکستگی و زیر صفر و بعد نجاتم در اوج ناباوری و به شکل حیرت انگیز درست دقیقه آخر توسط خدا . امروز حال دلم عجیب بود چند روزیست بیشتر از روزهای قبل تر مشغول واکاوی خودم و این چند سال زندگیم هستم . توحید توحید توحید عجب رازهای بزرگی در این یک کلمه هست خدا رو شاهد میگیرم اگر صد بار مثلا از خواب بیدار بشم و بگویند که هر آنچه دیدی از کابوس های وحشتناک چندین ساله و آن همه فراز و فرود همه اش یک خواب بود و میتوانی این راه را نروی و در همان حالت قبل به زندگی ادامه بدی ( مشروط به اینکه انتخاب سومی نداشته باشم ) خدا رو شاهد میگیرم که این راه رو صد بار دیگه هم بشه انتخاب میکنم چون من رو ساخت چون رشدم داد چون موحدترم کرد و اینها هزاران برابر چندین ملیارد تومن مغازه و سرمایه هایی که از دست دادم برایم می ارزند . من روی کسانی حساب باز میکردم که از هر حیث موجه بودند از انسانیت از سخاوت و از وجدان از تعهد و از شرافت همه سرآمد بودند اما به طرز شگفت انگیزی همه یکی بعد از دیگری پشتم رو خالی میکردند و حتی به من آسیب میزدند اون روز ها نمیدونستم مشکل از کجاست و در مقابل اون اشخاص جبهه میگرفتم و با اونها برخورد میکردم و خبر نداشتم که این خداست که میخواد روی نیازم رو فقط به سمت اون بچرخونم به قول مرحوم پروین اعتصامی: نعمت زان معنی ندادندم خسان تا تو را دانم پناه بی کسان؛ تیشه زان بر هر رگو بندم زنند تا که با لطف تو پیوندم زنند ؛ ناتوانی زان دهی بر تندرست تا بداند هر چه دارد مال توست ….. .من آنقدر مشرک بودم که حتی زمانی که برجام امضا شد کلی ذوق کردم که اوضاعم به طبع بهتر میشود و عجیب بود آن سال فلاکت بارترین سال زندگی من بود خدا شاهده . و حیرت انگیز تر از همه افرادی بودند که من آنها رو بی خیر ترین و به درد نخور ترین افراد برای اینکه خیری و یاری از دستشون بر بیاد میدونستم و عجیب اینکه بدون اینکه حتی بهش فکر کنم اتفاقا از طرف اونها دو موردشون کمک ها و راهنمایی های خیلی به درد بخوری نصیبم شد که خیلی به کارم اومد و من بعدها رمز و راز این کار رو درک کردم و انفاقا و خنده دار اینکه تا اومدم به اونها هم وابسته بشم به همان حالتی که از اول داشتند برگشتند حالت خساست.
و پایان کامنتم رو با یک بیت باز از مرحوم اعتصامی تمام میکنم ؛ هر که مسکین و پریشان تو بود خود نمیدانست و مهمان تو بود. روز و شب همگی به خیر
سلام و درود خدا بر شما؛ چه زیبا توصیف کردید و چه به جا شعرهایی رو در متنتون گنجانید؛ اینجاییم چون دعوت شده ایم با هدایتی از طرف خدا برای بازیابی انسانیت شریف و توانایی که در میان هیاهوی این دنیا گم کرده ایم ، درود بر استاد بزرگوار