توحید عملی | قسمت 5
این متن خلاصهای از فایل این قسمت میباشد، اما برای درک کامل و عمیقترِ مفاهیم، حتماً خود فایل را به طور کامل گوش دهید.
استاد عباسمنش در این قسمت از مجموعه فایلهای توحید عملی، مهمترین عامل برای تجربه خوشبختی و موفقیت پایدار در زندگی بشر را با ما در میان میگذارند: اصلی که میگوید: وقتی روی غیر خدا حساب میکنی، از مسیر خوشبختی دور میشوی. اصلی که خطرات و خرابکاریهای شرک خفی را برای ما آشکار میکند و ما را از برحذر میدارد.
استاد تأکید میکنند که دلیل موفقیتها و پیشرفتهای زندگی ایشان، ریشه در همین باورهای توحیدی داشته و هر کجا که مانعی در مسیر رشد وجود داشته، ناشی از باورهای شرکآلود بوده است.
آگاهیهای این فایل بر این مبنا استوار است که باید تمام قدرت و فرمانروایی را تنها در دستان پروردگار دید و هرگونه اتکا به غیر او را مصداق شرک دانست. شرک، آنچنانکه در کلام پیامبر (ص) نیز به آن اشاره شده، مانند «راه رفتن مورچه سیاه بر روی سنگی سیاه در دل تاریکی شب» پنهان است؛ یعنی آنقدر ظریف که بهسادگی متوجه حضور آن در عمق ذهن و باورها و رفتارهای خود نمیشویم.
یکی از متداولترین و مخربترین انواع شرک خفی، «قدرت دادن به مردم و دیگران» است. انسان بهجای تکیه بر خداوند، خود را نیازمند تأیید، رضایت یا ترحم مخلوق میبیند و همین امر، او را از مسیر خوشبختی دور میکند. ایشان با اشاره به یک مصداق اجتماعی، به زیبایی نشان میدهند که تلاش برای جلب رضایت عموم، چگونه فرد را مجبور میسازد که همواره برای اثبات ارزشهای خود به دیگران دستوپا بزند و مدام به دیگران باج دهد تا کمی مورد تایید آنها بماند.
این همان نقطهای است که انسان عروسک خیمهشببازی خواستهها و انتظارات دیگران میشود و قدرتی را که تنها از آنِ خداوند است، به دیگرانی واگذار میکند که خود دستانی از خداوند برای انجام کارها هستند. اینجا همان نقطهای است که فرد از صلح درونی با خودش خارج میشود و احساس لیاقت او هر روز رو به افول میرود. در نتیجه ارتباطش با منبع نعمت و ثروت و اعتبار، هر روز کمتر و کمتر میشود. در نتیجه هدف زندگیاش بهجای راضی کردن خود و هماهنگی با خداوند، رضایت مردم میشود. اینجا دقیقاً نقطه شروع بدبختیهاست، زیرا توحید عملی در این مورد یعنی:
«نه تعریفهای مردم باید برایت مهم باشد و نه تمسخر و توهینهایشان»؛ تو تکهای از خداوند هستی و این نیرو روزی دادن به تو را بر عهده گرفته است.
درک عمق مفهوم «رَبّ» و «الله»، یکی دیگر از آموزههای کلیدی است که در این فایل مورد بررسی قرار میگیرد. استاد عباسمنش با طرح این سؤال که چرا در قرآن کریم، کلمه «رَبّ» تقریباً هرگز با الف و لام (الرّب) نیامده، حقیقت ناب توحید را روشن میسازند.
«الله» میتواند هزاران مورد باشد؛ از خدای باران و جنگ تا بتها و حتی افراد و مقاماتی که ما آنها را منبع قدرت میدانیم. قرآن با آوردن «الله»، آن یگانۀ مورد نظر را تعریف میکند. اما «رَبّ» بهمعنای «پروردگار، فرمانروا، تدبیرکننده و صاحب اختیار»، در جهان تنها یکی است؛ بنابراین نیازی به تعریف ندارد. ما تنها یک «رَبّ» در کائنات داریم که همه قدرت، رزق، سلامتی و ثروت از آنِ اوست و تمام دعاها و توکل ما باید معطوف به او باشد.
توکل فقط به «رَبّ»، تنها فرمانروای کائنات، شالودۀ تمام آموزههای استاد عباس منش است. ایشان یادآور میشوند که هر خیری در زندگی ما از سوی خداوند است و هر شری، نتیجۀ عملکرد خودمان، زیرا خداوند منبع مطلق خیر است.
قانون «صعود یا نزول در مسیر خواسته» از منظر توحید عملی یعنی همان کلام خداوند که میگوید:
«کیست که خدا بخواهد او را بالا ببرد و مردم بتوانند او را پایین بکشند؟ و برعکس، کیست که خدا بخواهد او را پایین بکشد و مردم بتوانند او را بالا ببرند؟»
این اصل به ما یادآوری میکند که هیچ شخص، دولت، مقام یا قدرتی در جهان، هیچ تأثیری بر سرنوشت، روزی و اعتبار ما ندارد و این باور باید تبدیل به اعتقاد قلبی ما شود و در رفتارها و تصمیمات ما بروز پیدا کند.
هرگاه در ذهنمان، برای امور زندگی خود روی کمک یا تأیید کسی بهجز خدا حساب کنیم، کارمان تمام است و از مسیر الهی خارج شدهایم. این بینیازی درونی به مردم، هرگز بهمعنای بیاحترامی نیست، بلکه به این معناست که اعتبار هر لطفی را در ذهنمان به خداوند واگذار کنیم، حتی اگر از طریق دستان یک انسان انجام شده باشد.
برای حرکت سریعتر و عمیقتر در این مسیر توحیدی که هم به ما رضایت میدهد، هم ما را به خواستههایمان میرساند و هم در این مسیر از حساب کردن روی دیگران بینیاز میکند، آموزه های دوره احساس لیاقت استاد عباسمنش یک ضرورت است.
استفاده همزمان از دوره احساس لیاقت با این مباحث توحیدی، نهتنها ذهن شما را با باورهای مرجع توحیدی در این باره از نو برنامهریزی میکند، بلکه بهطور عملی به شما کمک میکند تا احساس ارزشمندی درونی خود را تنها به رابطه همیشگی خود با ربّ که تنها قدرت جهان است گره بزنید، از وابستگی به تأیید دیگران رها شوید، از حساب کردن روی دیگران بینیاز شوید و کنترل مسیر خوشبختی خود را با توکل به منبع تمام قدرتها بهدست بگیرید.
تمرین این قسمت:
برای تثبیت باورهای توحیدی در ناخودآگاه، از شما دعوت میکنیم تا به تجربیات شخصی خود رجوع کنید. لحظهای مکث کنید و به این پرسشها پاسخ دهید:
در طول زندگی خود، چند بار بر روی کمک، وعده، یا اعتبار یک شخص (همسر، رئیس، دوست یا هر قدرت زمینی دیگر) حساب کردید و او شما را ناامید و ضربه خورده رها کرد؟
در مقابل، چند بار در شرایطی که هیچکس جز خداوند را نداشتید، از اعماق قلب به او تکیه کردید، سپس از جایی که فکرش را هم نمیکردید، از دل غیب، کمک دریافت کردید و درها برایتان باز شد؟
لطفاً پاسخهای خود را در بخش نظرات همین فایل به اشتراک بگذارید.
وقتی پاسخهای توحیدی خود را به وضوح بر روی کاغذ میآورید و با دیگران به اشتراک میگذارید، نه تنها آگاهی درونی خود را چندین برابر عمق میدهید، بلکه یک گنجینۀ ارزشمند از تجربیات زندگی برای هزاران خوانندۀ دیگر به یادگار میگذارید تا آنان نیز از مسیر توحیدی شما الهام بگیرند.
این مسیر، مسیر توکل عاشقانه به ربّ است همان صراط مستقیم که پر از نعمت و برکت است. اگر تنها بر او تکیه کنید، خواهید دید که فوجفوج انسانها عاشقانه به سمت شما سرازیر میشوند، درها یکی پس از دیگری به روی شما باز می شوند. زیرا خداوند همه کار را برای تو انجام میدهد و تو را به هر آنچه طلب کنی، میرساند.
پاسخت را کامل در قسمت کامنتهای همین صفحه بنویس تا هم برای خودت نقشهی راه شود و هم الهامبخش دیگران.
- نمایش با مدیاپلیر کلاسیک
- فایل تصویری توحید عملی | قسمت 51170MB41 دقیقه
- فایل صوتی توحید عملی | قسمت 540MB41 دقیقه
به نام خداوند بخشنده مهربان
سلام خدمت همه ی عزیزان
هر چی داریم از خدای مردم است نه از مردم و ما میاییم اعتبار موفقیت هامون رو میدیم به مردم.
ما خیلی راحت قدرت رو میدیم به مردم و شرک میورزیم به خداوند.
جامعه ای که مشرکه بلا سرش میاد ، جامعه ای که کم تر شرک میورزه در نعمته.
تنها منبع قدرت خداست، اعتبار دست خدست نه دست مردم
کل مردم جهان جمع بشن نمیتونن اعتبار کسی که خدا بهش اعتبار داده رو از بین ببرن و بلعکس.
تمام بدبختی ما اینه که حرف مردم برامون مهمه ، چکار کنیم مردم راضی باشن ، تمام فعالیتمون در شبکه های اجتماعی به خاطر حرف مردمه.
نه تعریف ها باید مهم باشه نه تمسخر و توهین هاشون ، رزق و روزی مارو خدا میده نه اونیکه روش حساب میکنیم
قدرت از آن خداست و لاغیر ، دعاهای قران همه اش ربنا است ، بین رب و الله تفاوت وجود داره ، رب به معنای فرمانرواست، ما سپاسگذار الله ی هستیم که قدرت دست اونه و به همین خاطر دعاها با ربنا شروع میشه.
هزاران اله میتونه وجود داشته باشه ، اله جنگ و باران و زایش و … و الله یعنی این خدای خاص ، خدایی که قدرت دستشه و یک قدرت بیشتر در جهان نیست و توانایی انجام هر کاری رو داره ، و تو باید به این خدا وصل شی .
تو به خدا وصل بشو ملت عاشقت میشن ، تمام جهان عاشقت میشه ، تو اونو به عنوان قدرتمندترین فرمانروای کائنات قبول کن ، اون همه کار برات انجام میده ، همونطور که تا حالا برات انجام داده ، بدنت رو با تمام امکانات لازم برای زیستن ساخته و بهت داده ، ثروت هم اون بهت میده ، اما اگه قبولش کنی به عنوان قدرت مطلق ، رب جهانیان. نیازی نیست تو برای بدست اوردن ثروت کاری کنی تنها کار تو هر لحظه ایمان اوردن به رب العالمینه ،
چرا ما باید برای کارهامون به مردم پاسخ بدیم؟! به خاطر فالور جمع کردن؟ اینجوری ما فالور مردمیم نه اونا فالور ما!
خدارو باور کن میلیاردها میلیارد برابر از چیزی که فک میکنی بهت میده ، کار فیزیکی انجام میدی نیتت رو خالص کن برای خدا نه چشم اینکه چشم امیدت به مردم باشه
از شغل مورد علاقه ات میخوایی کسب ثروت کنی ؟ چشمت به مشتری نباشه ، چشمت به خدا باشه و رزق رو از اون بخواه ، باور کن که قدرتمند ترین منبع جهان هستی تورو غنی میکنه نه چهار نفری که میان تو مغازه ات یا چهار نفری که فالورت میشن، تمام کار ما این هست که قدرت خدا رو باور کنیم و به اندازه ای که باور میکنیم نعمتهاشو دریافت میکنیم ، به اندازه ای که شرک میورزیم و قدرت رو به غیر خدا میدیم از دریافت نعمت محروم میشیم ، خدا نعمت رو برای همه گسترده کرده ، اگه من دریافتش نمیکنم چون نمیتونم باور کنم که نعمت هست ، نمیتونم باور کنم خدای قدرتمندی هست که فقط باید از اون بخوام و به او ایمان داشته باشم نه به بقیه ،
نگاهمون رو پاک کنیم از شرک چون شرک عامل بدبختی ماست
خداوند تنها منبع رزق
تنها منبع خوشبختی
تنها منبع سلامتی
تنها منبع روابط
تنها منبع ثروت
تنها منبع نعمت
تنها منبع سعادت
تنها منبع تمام چیزای خوب است
تمام چیزایی که داریم رو خدا بهمون داده و تمام کارهامون رو خدا راه انداخته ، جز هدا روی هر کی حساب کردیم ناامید شدیم
یه سری ادم ها هستن که همه دنبالشون هستن مثل انیشتین ، حتی مردم نمیدونن انیشتین چکار کرده ولی طرفدارشن و همه اش به خاطر باورهای توحیدی این فردِ.
کاری که درست هست رو انجام بده و برات مهم نباشه مردم چی میگن .
هر وقت دیدی تو ذهنت قدرت رو داری به غیر خدا میدی یعنی داری از مسیر دور میشی ، هر وقت سلامتی و ثروت و خوشبختی خودت رو در دستای بقیه دیدی بدون گمراه شدی
غیر خدا یعنی کی ؟ پدر مادرت ، رئیست ، شغلت ، خواهر برادرت ،همسرت ،فرزندت ،حاکمان کشورت ، فالوراتو …. اگه فک میکنی اینا اگه نباشن و اونا اگه کمکت نکنن ، اگه هواتو نداشته باشن اگه بخوان حالتو بگیرن اونوقت کار تو تمومه! داری شرک میورزی ، داری از مسیر درست دور میشی ، داری خودت با دست خودت زندگی و اینده تو نابود میکنی .
وقتی به خدا وصلی تو به قدرت بی نهایتی که جهان رو خلق کرده وصلی ، بزرگ فکر کن ، دولت ها عوض میشن ، قدرت ها میرن و یکی دیگه میاد، امپراطوری ها عوض میشن ، تنها قدرتی که از ازل بوده و تا ابد خواهد بود خداست ، اونو بشناس ، اگه خوشبختی پایدار دنیا و اخرت میخوایی به اون بچسب و لاغیر .
به اندازه ای که خدارو باور داری و بهش ایمان داری کارارو برات انجام میده ، باید کار کنیم رو باورهای توحیدیمون تا ایمانمون بالا بره و همه ی نعمت هارو بیشتر و بیشتر دریافت کنیم
سپاسگذاری از دستان خدا واجبه ،ما باید تشکر کنیم ولی سپاسگذاری اصلی از رب العالمینه ، از تنها قدرت جهانه.
خدا از طریق ادم ها داره کار مارو انحام میده ،از بینهایت طریق کارارو راه میندازه و ما باید از اونا تشکر کنیم ولی در قلبمون همون لحظه اعتبار رو بدیم به خودِ خدا ، بنابراین نباید ادم هارو بزرگ کنیم و بگیم هر چی داریم از مردمه ، این اشتباهه ، این شرکه ، این ظلم به خودمونه.
اگه به دستان خدا وابسته بشیم و فک کنیم اون منبع آرامش و خوشبختیه سیلی میخوریم ، مچاله میشیم و نعمت هارو از دست میدیم.
هر خیری به ما میرسه از خداست و هر شری به ما میرسه از خودمونه ، خورشید همیشه میتابه ، اگه من نور رو دریافت نمیکنم به خورشید ربطی نداره ، به من ربط داره