مفهوم عملی ایمان به غیب

سلام بر یگانه معبود عالم هستی

سلام ربم …….سلام بر ضربان قلبم…..

یا أَیَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّهُ ارْجِعِی إِلى رَبِّکِ راضِیَهً مَرْضِیَّهً 🫀 فَادْخُلِی فِی عِبادِی وَ ادْخُلِی جَنَّتِی…

یَا أَیَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّهُ ﴿٢٧﴾

ای جان آرام گرفته

ای جان آرام گرفته

ای جان آرام گرفته و اطمینان یافته!

به سوی پروردگارت در حالی که از او خشنودی و او هم از تو خشنود است، باز گرد. …..

لبیک معبودم……یگانه ربم‌‌‌‌‌‌……

———–*

سلام به محسن 1404.‌‌‌‌……..سلام به نسخه جدید محسن….

کلماتت بوی دریا می‌دهند… بوی همان آرامشی که خدا در موج‌ها پنهان کرده تا وقتی خسته‌ای، فقط نگاهشان کنی و یادت بیاد هنوز در آغوشی.‌‌…بوی وصل بودن در وطن…..انگار کنار آن دریا که‌ گفتی با هر کلمه ذول زدم به نورهای امواج..‌..و خودم انجا قدم زدم…..هر کلمه مثل موج میخورد بر وجودم.‌‌‌‌‌‌‌‌…و بی تابم میکرد.‌‌‌‌‌‌‌‌‌.‌‌..و فقط میتونستم بگم اره…‌.دل کندن رها شدن…..تولد نسخه جدید…‌‌‌خود قبلیم را دادم دریا برد‌‌‌‌…‌‌‌مثل مادر موسی‌‌‌‌‌‌.‌‌‌‌هزار بار دل کندم.. دویدم..ترسیدم..‌. درد داره.دل کندن داره‌‌…هزار بار تا وسط دریا رفتم موسی را گرفتم …‌..ولی تسلیم شدم دیگه……رها کردم‌‌‌‌‌….خودما…..گهواره را گذاشتم ببره .‌‌‌‌…..اخه دیگه خدای موسی را میشناختم……قرار بود ی موسی جدید متولد بشه.‌‌‌‌…از دل جایی که فقط خدا میدونست چه خبره…..‌و پیچیدن صدای ما موسی را به تو بر میگردونیم…نگران نباش..‌..محسن نمیدونم چرا فیلم موسی سحر با نوشتن داره پلی میشه ….صدای مادر موسی نترس نگران نباش….اون گهواره وسط دریا‌‌‌‌‌….‌‌…تسلیممم.‌‌‌…‌

بعضی کلمه ها انگار بال دارند……تو را برمیدارن میبرن همونجا‌…..جلو دریا‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌….‌‌..دل کندن ‌‌‌‌‌‌…‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌….فاصله از خود قبلیت ‌‌‌‌‌‌.‌‌‌‌‌…از تو تاریکی بیای تو نور …..ی قدم بری جلو از تاریکی نترسی…..

🟢 شهادته..اره…ی آغوش …..یا أَیَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّهُ ارْجِعِی….

محسن اون نه یی که شنیدی، رد شدن نبود. یه جور دعوت بود.

دعوت مهربون خدا که می‌گه: بسه دیگه، ندو… بیا بشین پیشم.

همین نه‌اش، شیرین‌ترین آره دنیا بود. چون یعنی خودش داره دستتو می‌گیره.

سکوتش همون حرفیه که داره آروم توی وجود آدم پخش میشه.

باید وابستگــــــــــی های زمینی رو، حتی اون ته ته های خیلی پنهان شرک خفی رو، از خودت جــــــــــدا کنی.”‌.‌‌‌…….وابستگی به نسخه های قبلی خودم…….برای ظرفی بزرگتر…….دل کندن از خود قدیمیت…..عوض کردن زاویه دید……دل کندن از افکاری که زنجیر شدن برای پرواز……..

دقیقا همان نقطه‌ای که باید فقط نفس بکشی و بذاری خودش راه ببرتت، بدون تلاش، بدون عجله.

رفتن دوباره سر قدم‌ها، محسن، تکرار نیست.

مثل برگشتن کنار همون دریاست، ولی این بار با دلی که می‌فهمه امواج فقط صدا نیستن، حرفن…..از ی محسن‌جدید….با ی ایمان و دیدگاه جدید……

اینجا دیگه رشد یعنی آروم شدن، یعنی سبک شدن، یعنی کنار رفتن تا خودش بیاد جلو……بیاد وسط کار…..

تو از اون مسیرایی نوشتی که خیلیا فکر می‌کنن با رفتن تموم میشه، ولی واقعاً تازه از همون‌جا شروع میشه.

همه‌ی اینا یه جور تحول نرم و واقعی‌ه — همون لحظه‌ای که خدا نمی‌خواد تو براش کاری بکنی، فقط می‌خواد از تو زندگی کنه.

🟣 و نشستن روی شونه‌ی خدا یعنی همون وقتی‌ که دیگه لازم نیست صداش بزنی… چون صدای آروم درونت، خودش شده خدا…

.

محسن جان جدید ممنونم از تو از نوشتن های حضور و ممنونم از خدای دریا..‌‌‌‌‌‌.‌‌که آرامشش تا اینجا رسید….شروع ماموریتت پر از عشق…‌آرامش و حضور…رب‌‌‌‌‌‌‌‌…….

بمونیم توی این راه. نه برای نتیجه، نه برای معنا… برای خود حس حضورش……

چون وقتی خدا هست، دیگه هیچ ماموریتی جز عاشق بودن باقی نمی‌مونه…..🩵