مفهوم عملی ایمان به غیب

🟣🟢 ️وقتی ماموریت متوقف شد و من روی شونه خدا نشستم

بعضی جمله ها ساده ن، اما وقتی میفتن وسط جون آدم، همه چیزو میلرزونن. چند وقت پیش، دقیق یادم نیس کی، امایادم هست کجا؛ جایی که آدم نه خوابه نه بیدار، نه دعا میکنه نه فکر، فقط “حاضره”… یه الهام خیلی کوتاه اومد:

“تو دیگه ماموریتی نداری… یعنی فعلا نداری.” همین.

نه توضیح، نه مقدمه، نه حاشیه.

اولش جا خوردم. راستش رو بخوای، یه موج ریزناراحتی هم اومد. نه از جنس قهر، بیشتر شبیه سردرگمی. انگار یکی چراغی رو که مدت ها با نورش راه میرفتی، بی سروصدا خاموش کرده باشه. نه تاریکی مطلق، ولی اون نور قبلی دیگه نیس.

چند دقیقه طول کشید تا یادم اومد خدا قبلا چه چیزایی یادم داده بود. یادم اومداون قاعده عجیب و آروم بین خودمون رو ==>> ”’خیلی وقتا ک ِ جواب خدا “نه” هست، یعنی محسن… راحت باش. بشین روی شونه م. من قراره کارت رو انجام بدم.”’

این “نه”، رد شدن نیس. کنارگذاشتن نیس. این “نه”، یعنی “دیگه ندو… بذار من راه ببرمت”. یهو یه تصویر خیلی واضح اومد جلوی چشمم. محسن 04 هیچ ربطی به محسن سالهای قبل نداره. نه به محسن دهه نود، نه به محسن همیشه در حال رفتن، دویدن، اثبات کردن، جنگیدن.

این یکی فرق داره.

این بار، برخلاف همیشه، بلند نشدم برم جنگل یا کوه. نه کفش کوه پیمایی پوشیدم، نه کوله انداختم. ماشینو راست و ریست کردم، باک رو پر کردم و راه افتادم… به سمت جنوب. خلیج فارس.

نمیدونم چرا دقیقا اونجا. فقط میدونستم باید چند شب کنار دریا باشم. باید جایی باشم که افق بازه، صداها زیاد نیستن، و آدم میتونه بدون اینکه حواسش پرت بشه، “خلوت” کنه.

جاده، مثل همیشه، زود شروع کرد به حرف زدن.

اون سکوت پشت فرمون، از اون سکوتایی بود که پُره. پر از سوال، پر از لایه هایی که معمولا زیر شلوغی زندگی دیده نمیشدن.

تو همون مسیر، اولیــــــــــن الهام اومد. محکــــــــــم. بــــــــــدون تعــــــــــارف:

⭕️ “باید وابستگــــــــــی های زمینی رو، حتی اون ته ته های خیلی پنهان شرک خفی رو، از خودت جــــــــــدا کنی.”

این جمله، از اون جمله هاییِ که آدم دوست داره نفهمتش. چون وقتی میفهمی، میدونی کار داره. درد داره. کندن داره.

وابستگی های زمینی… نه فقط پول و آدمها. حتی وابستگی به نسخه های قبلی خودم. به تصویری که از “معنویت خودم” ساخته بودم. به اینکه فکر کنم چون فلان مسیر رو رفتم، دیگه “رسیدم”.

و بعد، الهام دوم اومد. اومد… اما اینجا نوشته نمیشه.

واقعا نمیتونم این یکی رو بنویسم. نه از سر رازآلودبازی. از سر امانت. هر وقت خود خدا اجازه داد، نوشته میشه. همین قدر بمونه که نشانه ش اینجا بوده… و کار خودش رو کرد… . تا آینده…  .

کنار دریا، یه سوال ساده از دهنم افتاد بیرون: “خب راهکارش چیه؟ این ظرف وجودی رو چجوری بزرگتر کنم ؟”  => التماسی‌ نبودما ، نه با عجله هااا . بیشتر شبیه کسی که میدونه جواب هست، فقط باید بشنوه.

■■جواب، عجیب ساده بود. اونقدر ساده که اولش خندیدم:

“باید بری دوباره دوره دوازده قدم استاد عباسمنش رو تهیه کنی.”

گفتم: چی؟؟؟؟؟؟! من؟؟؟؟؟ دوباره؟!!!!!!!!!!!

گفتم: من که قبلا این دوره رو خریده بودم. با یه اکانت دیگه. چرا دوباره؟

جواب، سوال بود: “اعتماد داری بهم؟”

گفتم: آره.

گفت: مگه صد بار‌توی همین سایت ننوشتی:

🟣 خدا بلد نیس اشتباه راهنمایی کنه 🟣خدا بلد نیس دیر کنه

سکوت کردم. اما آرامش عمیقی داشتم .

راست میگفت. ولی یه چیز ته دلم قلقلک میداد: تا حالا سابقه نداشت خدا ازم کار تکراری بخواد… یا شاید من یادم نمیومد.

و بعد… ، آیه اومد… اولین بار که نبود ، اما این بار با وزن خاصی اومد:

“إِلَّا الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَتَوَاصَوْا بِالْحَقِّ وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ”

راستش چند ماه بود با این آیه زندگی میکردم. نه فقط میخوندمش؛ وااااقعا زندگی میکردمش… شاید روزی ده ها بار تکرارش میکردم…. شده بود یک‌ خط کش بعنوان شاخص کارام ‌.

🟢 ” والعصر” | قسم به زمان :'(

●● و خدا گفت: “تسلیـــــمم بـــــاش. میخوام به آخرین آرزویی که کردی  برسونمت. مسیرش عبور از حرکته مجدده… از عمله. از اینکه نیمی از همین دوازده قدم رو دوباره طی کنی، اما اینبار جوردیگه، حرکت کنی. “” دیگه بی هیجان. نه با عجله.”

” محسن ، حتی بهتر از کوه رفتن هات. آروم . رها . بدون اثبات.”

اونجا کنارخلیج فارس فهمیدم مسئله، تکرار نیس. نمیدونم چرا گریه م گرفته بود . مسئله، “نسخه من ِ” کـــــه داره عوض میشه. این منی کـــــه دوباره چند روزدیگه داره از وطنش ‌میره . واقعا نمیدونستم این هماهنگی بخاطر چیه .

🟥 یا أَیَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّهُ ارْجِعِی إِلى رَبِّکِ راضِیَهً مَرْضِیَّهً 🫀 فَادْخُلِی فِی عِبادِی وَ ادْخُلِی جَنَّتِی

بعضی مسیرها، وقتی دوباره میری شون، میفهمی قبلا فقط ازشون رد شده بودی. این بار، قراره توشون “ساکن” بشی. یه سکونت پویا

○ الان اگه اینا رومینویسم، نه برای توصیه ست، نه آموزش. برای شهادته.

○ برای گفتن اینکه گاهی بزرگترشدن، شبیه کمتر شدنه. شبیه کنار رفتنه. شاید شبیه نشستن روی شونه خـــــداجون.

● و اگه توی زندگی ، یهو حس کردی ماموریتی نداری… شاید دقیقا همونجاس که ماموریت اصلی شروع شده.

~~~~□~~

🪶محسن ؛ کسی که فهمید بعضی راه ها، وقتی دوباره میری، تازه شروع میشن.