live | سودمندترین سرمایه گذاری

به نام خدای هستی بخش

خواستم یکی از تجربه هام رو تو یه کامنت دیگه باهاتون به اشتراک بگذارم،، درمورد اون جمله طلایی استاد که راجب وابستگی گفتن :

هر شکلی از منتظر بودن برای لذت بردن از زندگی که وابسته به عوامل بیرونی باشه، میشه وابستگی.. حالا وابستگی در روابط به این شکله که من خودمو دوست ندارم، نمیتونم از زندگی لذت ببرم یا نمیتونم تنها لذت ببرم تا وقتی که شخص مورد علاقه ام پیشم باشه ، دوسم داشته باشه، باهام حرف بزنه، بهم محبت کنه یا باهام اوکی باشه و قهر نباشه، و کسی که این خلا عاطفی رو داره هیچ وقت نمیتونه از زندگی لذت ببره حتی وقتی که شخص مورد علاقه اش پیشش باشه، چون همش ترس از دست دادنشو داره، ترس اینکه نکنه ترکم کنه، نکنه دیگه دوسم نداشته باشه ، نکنه یه کاری کنم و ازم ناراحت بشه و قهر کنه..

وقتی این جمله هارو تو دفترم نوشتم و چند باری تکرار کردم یاد یک تجربه از خودم افتادم که مال سال قبله و اون موقع هاهم با استاد آشنا بودم و کم و بیش فیلم های رایگانشون رو میدیدم و بر اون اساس یه کارای کوچیکی هم کردم :)

اون موقع ها من خیلی به همسرم وابسته بودم خیلی شدید و عجیب،، که خودم حس میکنم از کمبود عزت نفسم بوده ، رفتار های عجیبی داشتم، مثلا شب شام درست میکردم و منتظر همسرم میموندم، اگه همسرم دیر میومد ، منتظرش میموندم حتی اگه از گشنگی ضعف هم میکردم باز صبر میکردم همسرم بیاد تا باهم شام بخوریم، از وقتی که میومد خونه همش حواسم بهش بود که چقدر باهام حرف میزنه، چقدر محبت می‌کنه ، اگه گاهی اوقات ناراحت یا عصبانی بود همش فکر میکردم نکنه من کاری کردم، و هی ازش میپرسیدم چی شده، من چیزی گفتم؟ من کاری کردم که ناراحتی؟ از دست من ناراحتی ؟..بیشتر اوقات حتی بعد شام سفره رو جمع نمیکردم یا اینکه زودی جمع میکردم و ظرفهارو نمیشستم و میگفتم بزار این چند ساعتو که همسرم خونه اس همش پیش هم باشیم ، شب اگه همسرم فیلم نگاه میکرد و من از فیلم خوشم نمیومد ، پا به پاش نگاه میکردم ، اگه خیلی خوابم میومد منتظر میموندم تا همسرم بیاد باهم بخوابیم، صبح ها اگه زودتر بیدار میشدم میدیدم همسرم خوابه منم بلند نمیشدم و منتظر میموندم تا همسرم بیدار بشه باهم بریم صبحونه بخوریم :\\

خدای من واقعا یادم میوفته هم خندم میگیره و هم اعصابم خورد میشه ،

ظهر ها اگه همسرم ناهار نمیومد خونه ، براخودم هیچی درست نمی‌کردم و اصلا ناهار نمیخوردم نهایت وقتی خیلی ضعف میکردم به زور یه لقمه نون و پنیر میخوردم، شبا اگه خیلی دیر میومد یا میرفت پیش دوستاش، خیلی خیلی حرص می خوردم و همش زنگ میزدم آخرشم یه پیام کنایه آمیز براش میفرستادم تا مثلا بهش بربخوره و بیاد خونه…

اما وقتی کلیپ های استاد رو نگاه میکردم، یه کلیپی بود درباره روابط بود دقیق اسمشو یادم نیست، تو اون کلیپ استاد گفتن که تو زندگی مشترک ما قرار نیست که همو کنترل کنیم، و این رفتار ها هم میشه وابستگی و همه از کمبود عزت نفسه.. اونجا یه لحظه به خودم اومدم و گفتم نرگس داری چیکار میکنی هیچ حواست هست؟ اصلا به خودت فکر می‌کنی ؟ یه لحظه حالم بد شد که چقدر من با این رفتار ها فقط خودمو اذیت کردم و واقعا اصلا هیچ چیزی از زندگی نمیفهمیدم و اصلا لذتی نمیبردم از زندگیمون ، چون همش درگیر بودم همش فکرم درگیر بود و اصلا خودمو نمیدیدم، اصلا انگار خودمو یادم رفته بود و اصلا باخودم حرف نمیزدم تمام فکر و ذکرم شده بود همسرم ..

و باور کنین، باور کنین اون موقع ها رفتار همسرم اصلا خوب نبود اصلا، دوسم داشت ولی اصلا خوب رفتار نمیکرد، بااخم و ناراحتی میومد خونه، خیلی کم محبت میکرد، همش از همه چی شاکی بود ، گاهی وقتا یه حرفایی میزد که خیلی ناراحتم میکرد، گاهی اوقات خیلی سرد رفتار میکرد، اکثرا شبا دیر میومد خونه، زود عصبانی میشد و خیلی رفتار های بد دیگه…

وقتی فهمیدم رفتار من و مخصوصا باور هام اشتباست ، شروع کردم به تغییر کردن، اول رفتار هامو تغییر دادم تا بتونم راحت تر باورهامو تغییر بدم، چند باری که شب دیر میومد، دیگه زنگ نمیزدم ، همش باخودم حرف میزدم و حرفای استادو تکرار میکردم تا آروم بشم، میگفتم نرگس تو قرار نیست همسرتو کنترل کنی، اونم حق داره با دوستاش وقت بگذرونه، باید خودتو دوست داشته باشی ، باید برا خودت وقت بذاری،، و سعی میکردم باخودم خوب رفتار کنم، با خودم وقت بگذرونم و اون چند ساعتو فیلم نگاه میکردم، آهنگ گوش میکردم و میرقصیدم تا بیخیال بشم، چند روزی طول کشید تا نسبت به این قضیه ، بی تفاوت بشم، درواقع هرموقع اعصابم میخواست خورد بشه، سریع چشمامو میبستم و اون حرفارو تکرار میکردم، دیگه منتظر همسرم نمی‌موندم، اگه گشنم میشد شامم رو هم میخوردم و خودمو مشغول میکردم، وقتی همسرم میومد، سعی میکردم همش در درونم باخودم حرف بزنم و درآرامش باشم و مدام حواسم به رفتار های همسرم نباشه و مدام منتظر توجه و محبتش نباشم، بعد شام قشنگ سفره رو جمع میکردم ، ظرفهارو میشستم و تو آشپزخونه مشغول تمیزکاری میشدم و مدام باخودم تکرار میکردم که ما قرار نیست حتما هر شب تمام ساعت های شب رو پیش هم باشیم ،ما شریک زندگی همیم اما خیلی اوقات به تنهایی نیاز داریم و باید با خودمون هم وقت بگذاریم، زندگی متاهلی معنی اش این نیست که همیشه و هر لحظه باید کنار هم باشیم ، شبا باید حتما پیش هم باشیم ، نه این یه باور غلطه که عموم جامعه بهش باور دارن، دیگه به زور فیلمی که دوست نداشتم نگاه نمیکردم و میگفتم که دوست ندارم این فیلمو، شب هرموقع که خوابم میومد میخوابیدم، صبح اگه زودتر بیدار میشدم ، میرفتم تنها صبحونه مو میخوردم و مشغول کارهام میشدم، ظهر ها اگه همسرم نمیومد برا خودم شده یه ناهار ساده مثلا املت درست میکردم و میخوردم ، همش باخودم و خدا حرف میزدم و سعی میکردم به خودم محبت کنم و تمام این کارها رو ادامه دادم،، بیشتر از همه چیز آرامش خودم مهم بود و میخواستم خودمو پیدا کنم و دوباره مثل قبلنا از تنهاییم و وقت گذروندن باخودم لذت ببرم ،یعنی دیگه تمرکزم رو رفتار های همسرم نبود و فقط میخواستم خودمو به آرامش برسونم و باخودم در صلح باشم ، کم کم محبت خودم رو حس کردم ، انگار داشتم باخودم دوست میشدم، و کم کم آرامش بهم برگشت ، این روندها کمی طول کشید تا وقتی که کاملا به آرامش برسم ، ووقتی که به آرامش درونی رسیدم و باخودم و خدا به صلح رسیدم، وقتی که خودمو دیدم، باور کنین که همه چیز عوض شد، همه اون مشکلا حل شد، من دیگه هیچ وابستگی ای نداشتم و ندارم و بعد از اون کم کم رفتار های همسرم هم عوض شد طوری که الان خودمم باورم نمیشه، الان دیگه شبا همسرم زود میاد همیشه ، شاید گاهی اوقات بره پیش دوستاش و کمی دیر بیاد که خیلیی کم پیش میاد شاید یه ماه یا دوماه یک بار، هرموقع میاد خونه حتی اگه خسته کار هم باشه، با روی خندون میاد و بغلم میکنه و کلی محبت میکنه ، همش باهام شوخی میکنه و منو میخندونه، کلی باهم حرف میزنیم، خیلی آروم تر و مهربون تر شده، رابطمون خیلی خوب شده و خیلی بهم محبت میکنه و خیلی بهم احترام میزاره، اصلا زمین تا آسمون تغییر کرده واقعا انگار اون آدم قبلی نیست،،، و انقدر این تغییرها آروم و طبیعی رخ داد که اصلا یادم نبود، الان با دیدن این کلیپ استاد اون اتفاقارو یادم افتاد و دیدم که واقعا همسرم چقدر تغییر کرده و من یادم رفته بود،، و الان میفهمم که واقعا چقدر این قانون درسته و تمام اون رفتار های قبلی همسرم ، حاصل باور ها و افکار خودم بوده و میخواسته اینو بهم بفهمونه که من خودمو به اندازه کافی دوست ندارم… علاوه بر رفتار های همسرم ، من خودم باخودم دوست شدم و دیگه از تنهایی لذت میبرم، با خود درونم واقعا به صلح رسیدم و همه چی عالی شده، گرچه که بازهم جا داره خیلی بهتر بشه و از زوایای دیگه باید رو روابطم کار کنم اما این مشکلات برام حل شد ،،

خدایا خداوندا هزاران بار شکرت ،شکرت، شکرت