live | اصل خارپشتی

به نام رب یگانه فرمانروای هستی کسی که قدرت آسمان ها و زمین در دستان اوست.

درود و سلام استادان عشقم.

اجازه بدین که به خودم تبریک بگم که بازم دارم متعهدانه قدم هام رو برمیدارم. هرچند کوچیک اما مستمر و در مسیر درست.

اصل خارپشتی رو بددد قبوول دارم.

یعنی فقط اگر من همین جمله ی شما که حال خوب برابر هست با اتفاقات خوب رو به صورت خارپشتی سرلوحه ی زندگیم قرار بدم دیگه همه چیز تمومه. اصلی که در درونش داره توحید رو فریاد میزنه.

چیزی که همیشه از وقتی که شنیدمش به شدت مسیر من رو هموار کرد و من رو از حاشیه رفتن دور کرد.

این اصل قشنگ آدم رو مجاب میکنه برای اینکه حالش رو خوب کنه به مسایل از دیدی نگاه کنه که حالش خوب شه و ازونجایی که هیچ خوب و بدی انتهایی نداره و خاصیت جهان مادی ما هست فقط رو به بهبود رو به فزونی میریم.

چیزی که هر بار صیقلی تر شد و کم کم من رو از شرک دورتر و موحدتر کرد.

امکان نداره بخوای حالت خوب باشه و افکارت با توحید گره نخوره. قدرتی که تو رو به عرش میرسونه.

استاد جانم من لذت میبرم از شنیدن حرفاتون.

شما اینجا چیزی رو دوباره تکرار کردین که حااال من رو باز بهتر کرد.

اینکه ما انسانیم طبیعیه یه جاهایی حالمون بالا پایین شه. ما به قول آمریکایی ها هات باتم هایی داریم که گاها توسط دیگران یا شرایطی فشرده میشن و ممکنه در مسیر زندگی شرایطی پیش بیاد که مطلووبمون نباشن ولی چقدر ایییین مهمهههه که بدونیم اینا طبییییعت زندگی هستااا.

به نظرم تکرارش خصوصا برای افرادی که مدت هاست تو این مسیرن خیلی مهمه. نمیخوام منطقیش کنم که مسایل باید پیش بیان میخوام بگم که مسایل به ظاهر ناخوشایند پیش خواااهند آمد خاصیت زندگیه اماااا مهارت تسلط بر فکر و احساساتمون که قطب نمای مسیر درست ما هست برداشت ما از مسااایل رو شکل میده که این قویییی ترین ابزار ما هست برای گذر کردن و سپری کردن زندگیمون.

مساله ای که از یه جایی به بعد من باهاش مواجه شدم این بود که دیگه توقع برخورد با هیچ ناخواسته ای رو نداشتم و به خودم سخت میگرفتم که چیکار کردی که اینطوری شد. اما در صورتیکه این خاصیت جهانی هست که داریم توش زندگی میکنیم و فقط باید بدونیم کلیت تصویر قطعاااااااا بارها و بااارها از خواسته های قلبیمون قشنگتر هست و میییشه و دید و برداشت و نگاه لحظه ای من به مسایل هم وقتی آرام و زیبا و خووب باشه کلااا میشه یه بازیه برد برد میشه لذت از مسیر.

میدوونید چیزی که پر واضحه که چقدر دیشب در موردش با پوریا جان حرف زدیم که واااقعاااا انقدر ماها برامون نعمت هامون زوود عادی میشه که یادمون میره الان داریم تو رویاهامون زندگی میکنیم یادمون میره اینا آرزوهای همییین دو سه سال پیشمون بوودناااا.

ای انسااان

ای انساااان

کلنی هدف رشد و گسترش بیشترمونه. به قول استاد در دوره عزت نفس حد خودمو که افزایش بدم مثلا از 10 بشم 9 مسایل در حد 3 یا 4 که مساله نیستن. میدووونی هر چی دنیا رو به چشم بازی به قول قرآن ببینیم خیلییی قشنگتر میشه. داریم پیش میریم و در لحظه لذت میبریم و بازی میکنیم و مسایلی رو رفع میکنیم. هی مهارتمون بیشتر میشه. البته نه که هی مسایلم بزرگ شن. نههه. حد مسایل از یه جایی به بعد جلوی رشد ما کم میاره امااا ما دایم باید تو مسیر درست باشیم دیگه. یعنی آاااااااااای ازین پاشنه آشیلاااا. اما دیگه اوستاکاار نرم کردن و رفع کردن پاشنه آشیلا شدیم. والااااا :))))

راااستی مهمونامونم نیومدن :)))

من کاریو که باید میکردم تلفنی انجام دادم. امیدوارم که خداوند از من راضی باشه و مسیر دوستانم رو روشن و واضح کنه. در واقع که کار خدا همینه امیدوارم که اونا بفهمنش.

شاید درس این داستان برای ما اینه که بدونیم رابطه ی الهی که با پوریا ساختیم چقدددر ارزشمنده. دیشب انقدر باهم حرف زدیم و جشن گرفتیم و خوش گذروندیم. تمام روزای قدیممون رو مرور کردیم. باورم نمیشه که از ازدواجمون 4 سال و 3 ماه بیشتر میگذره و عشق بین ما با اوون آزادی و راحتی که تو رابطمون داریم با همه گذر کردن از مسیرایی که رفتیم چقدر بییییشتر و عمیق تر شده.

فکر میکردم بعد از گذر زندگی هرچقدرم اینجا میگفتیم ولییییی عشقه کمتر میشه طراوته کمتر میشه. ولی واقعااا نشده که خیلییییییی بیشترم شده.

خدااایی خدا جوونم این نعمتت رو چطوووری سپاسگزاری کنم. اصلا چه بهایی میتونم براش بذارم.

میدونی به خودم میگم نووش جونم این رابطه. من لایقشم. من پای ایده آلام ایستادم و برای شناخت خودم قدم برداشتم. بله که مسیرش چالشم داره. بهشت را به بها میدهند نه به بهانه.

پس میرسیم به نکته ی اصلی که تو این فایل برای من بولد شده.

مثل قرآن مثل حرفای استاد نازنینم دید منطقی به خودم داشته باشم. انسانم و در محیط فیزیکی این جهان مادی زندگی میکنم.

مورد بعدی اصل خارپشتی حس خووب برابر هست با اتفاقات خوب با عصاره ی توحید رو مثل اوایل مسیر سرلوحه ی زندگیم قرار بدم.

تنها کاری که من کردم اوایل همین بود. کم کم خودم رو لاایق تجربه ی حس های خوووب متعالی تر و عمیق تر دونستم. از هر چیزی که حالم رو بد میکرد حالا چه فکر بود چه موزیکی حتی چه شخصی بود چه مکانی بود دور میکردم. خودم برای خودم مادری کردم واقعا. اهمیت خودم رو فهمیدم. من غرق شدم در شادی درونی و بقیه کارها رو خدا میکرد.

خودم رو لایق خواسته های با کیفیت تر دونستم خودم رو توانمند در برداشتن یه سری قدم ها دونستم و همییییین همییین شد کل کار من.

انگاری زمان که میگذره از خودم توقع معجزه دارم. والاااااا. نه دختر جووون هر چند سااال که بگذره داستان فقط همینه. تو کارت گذر لذت بخش و عاشقانه از مسیره. اصل خارپشتی که باید بهش بپردازی همینه. معجزه کار کس دیگه ایه. مسیر خودش بهت میگه کجا برو چیکار بکن.

تو خود پای در راه بنه و هیچ مپرس

خود راه بگویدت که چون باید کرد

بااازگشت غرورآمیز خودم رو مجددا تبریک عرض میییکنم :)))))))))))))