live | در هر شرایطی، خالق زندگی خود باشیم

وقتی من دارم روی خودم کار می‌کنم،

وقتی صبحم رو با سپاسگزاری شروع می‌کنم،

وقتی افکارم رو آگاهانه انتخاب می‌کنم،

وقتی می‌نویسم که چه چیزهایی در کسب و کارم خوبه،

وقتی دارم یاد می‌گیرم تمرکز نکنم روی چیزی که نمی‌خوام،

و دارم احساساتم رو مدیریت می‌کنم، دارم ذهنم رو تمیز می‌کنم،

دارم فرکانس جدیدی رو می‌فرستم به جهان.

جهان فقط می‌تونه پاسخ بده.

نه قضاوت می‌کنه، نه زور می‌گه، فقط دقیقاً مطابق با اون فرکانسی که من می‌فرستم، جواب می‌ده.

پس اگر من واقعاً دارم فرکانس عشق، توجه، رشد، و فراوانی رو می‌فرستم،

حتی اگر الان توی یه بیزنسی باشم که ظاهرش خیلی محدوده،

من به سادگی هدایت می‌شم. هدایت به چه؟ به:

– ایده‌ای که همین بیزنس کوچیک رو متحول می‌کنه

– همکاری که مسیر رشد رو نشونم می‌ده

– مشتری‌ای که درِ برکت رو باز می‌کنه

– و حتی شاید به آرامی، الهامی که منو به کسب و کار جدیدی ببره

اگر واقعاً این بیزنسِ من دیگه ظرفیت اون فرکانس جدیدِ من رو نداره،

خدا خیلی طبیعی و نرم منو هدایت می‌کنه به جایی دیگه

بدون جنگ، بدون ترس، بدون فشار — فقط با هدایت و آرامش.

حالا بریم توی روابط عاطفی:

اگر من توی یه رابطه هستم که فکر می‌کنم طرف مقابلم خیلی بده، تغییر نمی‌کنه، پر از ایراده —

کار من نیست که اونو تغییر بدم. کار من فقط اینه که:

– روی خودم کار کنم

– نکات مثبتش رو ببینم

– تمرکز نکنم روی کمبودها

– عشق بفرستم، بدون انتظار

و اگر اون آدم هم بخواد، هم‌فرکانس می‌شه و رشد می‌کنه.

اگه نخواد؟ جهان منو هدایت می‌کنه به یه رابطه جدید، زیباتر، پر از هماهنگی.

این قانون خداست:

لا یُکَلِّفُ اللَّهُ نَفْسًا إِلَّا وُسْعَهَا

یعنی: خدا هیچ‌کس را بیش از توانش مکلف نمی‌کند.

پس اگر یه رابطه یا یه بیزنس یا یه شهر دیگه ظرفیت اون انرژی جدید منو نداشته باشه،

من رو هدایت می‌کنه به جای جدیدی، بدون اجبار، فقط با عشق.

کار من فقط تمرینه.

فقط تغییر درونیه.

فقط بهتر کردن کانون توجه و احساسمه.

بقیه رو بسپارم به خدا. چون جهان نمی‌تونه اشتباه کنه.

جایی که من هستم، همیشه اولین نقطه‌ی پروازه، اگر من درونم رو روشن کنم.

سلام استاد عزیزم

مدتی بود با یکی از مفاهیم مهمی که شما همیشه با مهر و تأکید بیان می‌کنید، یعنی «اگر موضوعی ناراحت‌کننده هست، توجهت رو ازش بردار»، درگیر بودم. صادقانه بگم، این برام خیلی سخت بود.

نه اینکه نخوام عمل کنم، نه… بلکه واقعاً نمی‌فهمیدم چطور میشه این کار رو کرد.

یه مثال ساده:

الان به فیل بنفشی که سه‌تا پا داره فکر نکن!

تقریباً همه بعد خوندن این جمله، تصویر همون فیل اومده تو ذهنشون!

خب اگه ذهن تا این حد ناخودآگاه می‌ره سمت چیزی که گفته شده حتی فکر نکن بهش، پس چطور میشه وقتی یک موضوع واقعی و دردناک پیش میاد، بهش فکر نکرد؟ چطور میشه تمرکز رو ازش برداشت؟

استاد، بارها سعی کردم وقتی کسی بی‌احترامی کرد یا شرایطی سخت شد، بگم: «بی‌خیال، توجه نکن.»

ولی ذهن همچنان فعال بود، همچنان درگیر…

و نتیجه این می‌شد که بعد از هر تلاش ناموفق برای نادیده گرفتن افکارم، فقط بیشتر خودم رو سرزنش می‌کردم که «الان دیگه فرکانسم خراب شد، حالا چی کار کنم؟»

و این می‌شد شروع یک ممنتوم منفیِ عمیق‌تر.

اما توی یکی از جلسات دوره هم‌جهت با جریان خداوند، شما گفتید:

«از خدا بخواه که بهت نشون بده کجا مشکل داری، هدایتت می‌کنه.»

با همین نیت، با آرامش خوابیدم و از خدا خواستم کمکم کنه…

و جالبه، فردا صبح ذهنم رفت سمت کتاب نیروی حال از اکهارت توله.

شروعش کردم… و فقط با خوندن سه فصل، نگاهم به ذهنم کاملاً متحول شد.

استاد، اون چیزی که من از این کتاب فهمیدم، دقیقاً مکمل آموزه‌های شما بود:

من ذهنم نیستم. من احساساتم نیستم. من «مشاهده‌گر» هستم.

وقتی یک فکر یا نگرانی یا خاطره یا ناراحتی میاد سراغم، فقط بهش نگاه می‌کنم.

نه سرکوبش می‌کنم، نه درگیرش می‌شم. فقط نگاه می‌کنم و می‌گم:

«الان ذهنم داره این نجوا رو میکنه… خیلی جالبه!»

و از همینجا قدرت فکر شروع می‌کنه به ریزش. چون من دیگه باهاش هم‌ذات‌پنداری نکردم.

دیگه نمی‌گم «من ناراحتم»، بلکه می‌گم: «در ذهنم یک فکر ناراحت‌کننده اومده، و من فقط ناظرشم.»

در نتیجه چی میشه؟

این فکر دیگه تبدیل به احساس قوی نمی‌شه.

دیگه قدرت نداره که منو بکشه به سمت یک ممنتوم منفی.

و اگر هم احساس منفی‌ای شکل بگیره، کمرنگ‌تره و زودتر تموم میشه.

تفاوت این نگاه با «توجه نکردن اجباری» خیلی زیاده.

وقتی فقط می‌گفتم توجه نکن، ذهنم لجبازی می‌کرد.

ولی وقتی نگاه می‌کنم بدون قضاوت، ذهنم آروم میشه.

این نگاه به ذهن، به نظرم همون نقطه‌ست که آموزه‌های عرفانی شما به شکل عملی‌تری در من شکل گرفت.

همون جایی که شما می‌گید:

«باورها مهم‌تر از شرایط هستند، و احساس ما نتیجه افکار ماست.»

الان دیگه اگر یک فکر مزاحم بیاد، نمی‌جنگم باهاش، چون می‌دونم جنگیدن، یعنی پذیرفتنش به عنوان دشمن واقعی.

من فقط نگاهش می‌کنم و ازش رد میشم، چون من پشت ذهنم هستم، نه درونش.

و این رو از هدایت خدا دارم.

هدایتی که با جمله‌ی شما شروع شد و من رو کشوند به درک عمیق‌تری از آرامش ذهن و رهایی از فکر.

امروز دیگه اگر فکری بیاد، نمی‌ترسم. چون می‌دونم، من فراتر از اون فکرم، من ناظرم.

ممنونم استاد، برای روشن‌گری‌هایی که سال‌هاست زندگی‌هامون رو متحول کرده.

خدا شما رو برای ما نگه داره

وقتی به اطرافم نگاه می‌کنم، خیلی چیزها هست که نمی‌تونم کنترلشون کنم. نمی‌تونم کنترل کنم که جنگ بشه یا نشه، که رئیس‌جمهور کی باشه، که بازار چه وضعی داشته باشه، که مردم چطور رفتار کنن. نمی‌تونم فرهنگ جامعه رو تغییر بدم، نمی‌تونم بگم دلار پایین بمونه یا مردم توی خیابون آشغال نریزند، نمی‌تونم مردم رو مجبور کنم به هم احترام بذارن یا منصفانه رفتار کنن.

اما یه چیزهایی هست که واقعاً می‌تونم کنترلشون کنم.

من می‌تونم کنترل کنم که وقتی اون خبر بد میاد، چه واکنشی نشون بدم.

من می‌تونم انتخاب کنم که چه چیزی رو وارد ذهنم کنم.

می‌تونم انتخاب کنم که چه چیزی رو باور کنم، روی چی تمرکز کنم، چطور فکر کنم، چطور احساس کنم.

اگه یه خبر درباره‌ی رکود یا تورم بخونم، می‌تونم انتخاب کنم که وارد ترس و اضطراب بشم… یا اینکه توجه‌م رو از اون بردارم و بگم: من خالق شرایط خودمم. من قراره از مسیر باورها و فرکانس‌های خودم نتیجه بگیرم، نه از مسیر اتفاقات بیرونی.

یه ذهن فقیر فکر می‌کنه باید شرایط بیرونی باهاش هماهنگ بشه تا موفق بشه.

ذهن فقیر باور داره که باید رئیس‌جمهور خاصی بیاد، قیمت‌ها بیاد پایین، جنگ نشه، بازار رونق بگیره… تا بتونه حرکتی بکنه.

مدام میگه: “اگه فلان بشه شروع می‌کنم”، “اگه شرایط آروم بشه کسب‌وکارم رو راه میندازم”، “اگه اوضاع بهتر شد محصولم رو می‌فروشم”، “اگه فلانی رئیس‌جمهور شد من حمایت می‌شم”.

اما یه ذهن ثروتمند اینجوری فکر نمی‌کنه.

من وقتی ذهنم ثروتمند میشه، متوجه می‌شم که هیچ عاملی بیرون از من، هیچ شرایطی توی دنیا، نمی‌تونه مانع موفقیت من بشه، چون قدرت دست خداست، و خداوند بر اساس باورهای من، احساسات من، و فرکانس‌های من داره به من پاسخ می‌ده.

وقتی که باور دارم در هر شرایطی می‌تونم رشد کنم،

وقتی که توکل دارم،

وقتی که روی داشته‌هام تمرکز می‌کنم،

وقتی که از داشته‌هام سپاسگزاری می‌کنم،

وقتی که فارغ از اوضاع بیرون، حس خوبم رو حفظ می‌کنم،

قانون تغییر نمی‌کنه: من دارم همون چیزی رو جذب می‌کنم که درونم هست.

پس اگر من درونم رو درست کنم، بیرونم هم ناچاراً تغییر می‌کنه.

و اگه الآن اتفاقات خوبی برام نمی‌افته، اگه کارم نمی‌گیره، اگه شرایط سخت به نظر می‌رسه،

نه چون اقتصاد خرابه، نه چون سیاست خرابه، نه چون جنگه…

فقط چون من هنوز درونی نشده‌م، هنوز باورهای من ناهماهنگه با اون چیزی که می‌خوام.

پس اول مسئولیت می‌پذیرم.

می‌پذیرم که جای درست زندگیم همین‌جاست.

من دقیقاً همون جایی هستم که باید باشم، چون این نقطه نتیجه‌ی باورهای من، فرکانس‌های من، و احساسات منه.

و وقتی این مسئولیت رو می‌پذیرم، تازه می‌تونم تغییری ایجاد کنم.

چون:

“إِنَّ اللَّهَ لا یُغَیِّرُ ما بِقَوْمٍ حَتّى یُغَیِّرُوا ما بِأَنْفُسِهِمْ”

خدا حال هیچ قومی را تغییر نمی‌دهد مگر اینکه آنان حال خود را تغییر دهند.

اگر دنبال تغییر بیرونی هستم، باید درونم رو تغییر بدم.

باید نگاهم رو از جنگ، رئیس‌جمهور، دلار، تورم، سیاست، و مردم، بردارم… و بیارم روی باورم، احساسم، فرکانسم.

و باز خداوند می‌فرماید:

“مَا أَصَابَکَ مِنْ حَسَنَهٍ فَمِنَ اللَّهِ وَمَا أَصَابَکَ مِنْ سَیِّئَهٍ فَمِنْ نَفْسِکَ”

هر خیری که به تو رسد از جانب خداست، و هر بدی که برسد از خود توست.

پس اگه می‌خوام برکت وارد زندگیم بشه، باید از درون برکت‌ساز بشم.

اگه می‌خوام فراوانی بیاد، باید از درون فراوانی فکر کنم.

اگه می‌خوام آرامش بیاد، باید از درون آرامش بسازم.

و این قانون خداوند بدون استثناء و بدون خطا عمل می‌کنه:

جهان یک آینه‌ست، و هر آنچه به اون بدی، همون رو بهت برمی‌گردونه.

جهان منتظر نمیمونه ببینه کی رئیس‌جمهور میشه تا بهت برکت بده.

جهان به تو نگاه می‌کنه… به احساس امروزت، به باور درونت، به افکار و کانون توجهت.

همین الآن، اگر من بتونم آرامش رو بسازم، حس خوب رو نگه دارم، تمرکزم رو بذارم روی داشته‌هام، و بگم:

“من کنترل هیچ‌چیزی بیرون از خودم رو ندارم، اما کنترل کامل روی احساسم دارم…”

اون موقع خدا هم جوابم رو می‌ده.

“أَلَا بِذِکْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ”

دل‌ها فقط با یاد خدا آرام می‌گیرند.

و وقتی که دل من، بدون وابستگی به بازار و جنگ و سیاست، با یاد خدا آرام شد، اونجاست که معجزه می‌افته.

اونجاست که می‌فهمم:

جهان نمی‌تونه از روی قانون خداوند خطا کنه.

اگه من از درون رشد کنم، لاجرم شرایط بیرون هم رشد می‌کنه.