درسهایی از توت فرنگی 19 دلاری | قسمت 3

و خدایی که در این نزدیکیست.

بخوام حساب کنم منم به اندازه روزهای زندگیم باورهایی داشتم که منو توی دردسر انداختن و یا منو از تلخی نجات دادن،بخوام بگم منم تجربه های تلخ و شیرینی از این باورهام داشتم و دارم مثلا اینکه من اصلا باور به دعا و دعانویسی نداشتم و هنوز هم ندارم و اون موقعی که در جهل و نادانی به سر می‌بردم توسط یکی از دوستام و به اصرار ایشون پیش ی دعانویس رفتیم و ایشون به خیال خودش ی دعای مهر و محبت برای زندگیه عاشقانه تر به من دادن که همیشه همراهم باشه و چون من در ایمانی به این کار نداشتم اون دعا سر سوزنی به من کمک نکرد ولی بلعکس من و باورم،دوستم به شدت به دعا و طلسم ایشون باور داشتن و به قول خودش تونسته بود چیزهایی که میخواد از جمله پسری که دوسش داشت رو جذب کنه و به مرحله خواستگاری برسونه.یا ی تجربه دیگه ای که داشتم این بود که توی محل کارم مدیر قبلی مون به شدت به من کم محلی کرد چون من اعتقاد داشتم ایشون هیچ کاره ست و خدا به من شغلم رو داده و نیازی نمیدیدم که بخوام به ایشون احترام بیش از اندازه مثه همکارای دیگه م بذارم و همش با خودم تکرار میکردم که خدای من به من احترام و ارتقای شغلی میده،وقتی من دارم کارم رو درست انجام میدم و خدا رو توی هر لحظه از زندگی و کارم میبینم پس نیازی به دلقک بازی و لوس کردن و … ندارم تا مدیرم بخواد به من جایگاه شغلی بده و خیلی برام خوشایند هست که بعد از حدود هشت یا نه ماه کار کردن اون همکارام همه اخراج شدن و فقط من موندم و خداوند جایگاه شغلی عالی به من داد که توی خواب هم نمیدیدم که کسی بتونه به من این جایگاه رو بده،خداوند به من اعتبار و آبرویی داد که با هیچ پارتی بازی و پولی به دست نمیومد.این دو تا باور رو نوشتم که به خودم یادآوری کنم همه چیز برمیگرده به ایمان و تقوایی که در دل ماست.استاد عزیز ممنون و سپاسگزار شما هم هستم که با حرفهای شما به درون خودم فرو میرم و میبینم که چقدر خداوند با من همراه بوده و هست،از خداوند سپاسگزارم که توی لحظه لحظه های زندگیم مثه آب زلال و پاک جاری هست و منو به آرامش میرسونه.الهی شکر.یا حق