درسهایی از توت فرنگی 19 دلاری | قسمت 1

سلام به استاد گرامی و عزیزم و خانم شایسته زیبا و نازنینم.

درسی که میشه گرفت این هست که

واقعا ذهن ما، نقاش خاموش جهان ماست

هیچ رویدادی در این عالم معنا ندارد،

مگر آن‌که ما، با نگاهمان ، آن را معنا کنیم.

جهان، چون آینه‌ای زلال و بی‌داوری‌ست؛

در خود هیچ قضاوتی ندارد،

تنها آنچه را در درونمان جاری‌ست، به ما بازمی‌تاباند.

اگر اندیشه‌ هایمان آکنده از ایمان، آرامش و سپاس باشد،

جهان نیز با همان نغمه با ما سخن می‌گوید؛

باد، پیام‌آور لطافت می‌شود،

لبخندها بی‌دلیل بر لب می‌نشینند،

و حتی یک حادثه‌ی کوچک، نشانه‌ای از حضور خدا در زندگی‌مان می‌شود.

اما اگر ذهنَمان را به ترس و تردید بسپاریم،

همان ذهن، همان دستانی که می‌توانستند بهشت بسازند،

از همان اتفاق خنثی، جهنمی از رنج می‌آفرینند.

پس مراقب باشیم چه چیزی را به ضیافت ذهنمان دعوت می‌کنیم،

زیرا هر فکری که می‌پذیریم، فردا در قامت واقعیت، به استقبالمان خواهد آمد.

پیش از آنکه چیزی را خوب یا بد بنامیم،

لحظه‌ای درنگ کنیم و بپرسیم:

«من اکنون از چه زاویه‌ای می‌بینم؟ از نور، یا از سایه؟»

آن‌گاه می‌فهمیم که قدرت در درون ماهست

در نگاهی که می‌تواند از دل تاریکی، طلوع معنا را ببیند.

سپاسگزارم از معبود بی همتایم الله یکتا برای این آموزه های ارزشمندی که توسط استادمهربانم به ما هدیه و عطافرمودندو هدایتگر راهمان.

سه پاس بی نهایت از استاد عزیزم و بانو شایسته نازنینم.

ارادتمندتان سعیده