«تمرکز لیزری» بر بهبود اصلی ترین پاشنه آشیل
دیدگاه زیبا و تأثیرگزار علی عزیز به عنوان متن انتخابی این قسمت:
استاد شما خیلی اینو باور کردید که همه ی اتفاقات زندگی ما داره توسط افکار و باورهای خودمون رقم میخوره.
من این اصل رو هر روز بیشتر دارم از کلامتون و از فرکانستون می فهمم. قشنگ مشخصه که شما از عمق وجود این قانون رو باور کردید و به خاطر همین دارید ازش استفاده می کنید و داستان خلق آگاهانه زندگی رو فهمیدین.
من هم دوست دارم به این سطح از درک و باور نسبت به قانون برسم تا بتونم بهش عمل کنم.
هر روز زمزمه های شما درباره این اصل توی گوشمه. به خصوص صحبت هاتون تو جلسه دوم قدم اول که دارید تمرین ستاره قطبی رو آموزش میدید.
توی این جلسه یه جمله گفتید که: شما با عمل به تمرین ستاره قطبی به جایی میرسید که می فهمید شما قدرت خلق آگاهانه زندگیتون رو دارید. صبح پا می شید و زندگیتونو اونجوری که دوست دارید مثل یه نقاشی میکشید و بعد تجریه اش می کنید.
خدای من خیلی خوشحالم به خاطر درک این قانون. به نظرم بزرگترین سپاسگزاری هر روز من باید همین باشه که خداوند هدایتم کرد و منو با قانون خودش، آشنا کرد.
خوشحالم که یک روزی از صمیم قلبم از خدا خواستم اینو که خدایا خودتو به من بشناسون و الان من دقیقا وسط خواستم هستم،خدارو شکر.
الان تقریبا دو سالی هست که با استاد عزیزم آشنا شدم.به نظرم تو شروع کار ما باید بیشتر سعی کنیم خالق بودن زندگیمونو درک و باور کنیم. باور کنیم که همه ی اتفاقات زندگی ما داره توسط افکار و باورهای خودمون رقم میخوره.
و درک کنیم که رسیدن به این نقطه تکامل می خواد. اینکه هرچیزی روی که بخوام توش مهارت پیدا کنیم و نتیجه بگیریم،یک روندی داره و من باید این روند رو طی کنم. نباید با عجله احساس خودمو بد کنم که همین باعث میشه از مسیر دور بشم.
- نمایش با مدیاپلیر کلاسیک
- دانلود با کیفیت HD244MB20 دقیقه
- فایل صوتی «تمرکز لیزری» بر بهبود اصلی ترین پاشنه آشیل18MB20 دقیقه
🟣🟢 یقینــــــــــا زندگی از ذهنم شروع میشه… از همین ذهن هم شروع میکنه به رشد کردن
من این جمله بالا رو فقط “شنیده” بودم
امـــــا یه روزی رسید که باور کردم
با حواسی مثل چشم و گوشو اینا نـــــه…
هیجان زودگذر و لحظه ای هم نه…
و نه مثل اون ایمانی که قرآن گفت یهو میاد و مثل رعد و برق فقط یه ثانیه میدرخشه و تموم میشه…
□… که با یجور اتصال عمیق… آروم… و موندگار توی وجودم.
انگار چیزی که همیشه اونجا بوده و بالاخره روشن شده باشه .
اینکه همه اتفاقات زندگی م داره از افکار و باورهای خودم زاده میشه
یادم نیس دقیقا کی این اتفاق افتاد
این جور فهمیدنها معمولا تاریخ ندارن
مثل طلوع آفتاب نیس که بگی ساعت فلان
بیشتر شبیه سپیده دمه
اول فقط هوا یذره روشن میشه بعد کم کم میفهمی شب تموم شده
من مدت ها قبلش هم درباره “قانون” شنیده بودم
قانون جذب | خلق آگاهانه | ذهن | باور
همه این کلمه ها رو بلد بودم
🟦 اما فرق “بلد بودن” با “زیستن” زمین تا آسمونه
زندگیم زمانی عوض شد که دیگه فهمیدم
من تماشاگر این فیلم نیسم =>=> کارگردانشم
□ صبح هایی که قبل از بیدار شدن زندگی رو خلق میکنیم
الان بیشتر صبح ها
قبل از اینکه گوشی رو بردارم
قبل از اینکه اخبار پیامها یا صدای دنیا بریزه توی سرم
چند دقیقه چشمامو میبندم
هر کی ندونه فکرمیکنه دارم از این دعاهای حفظی میخونم..
یا فکرمیکنه دارم از این تکرارجمله های قشنگ رو زمزمه میکنم.
نــــــــــه ؛ من دارم زندگیم رو طراحی میکنم و میکشم
دقیقا عین یه نقاشی 🪶 البته نه با جزئیات خیلی وسواسی؛؛؛ با احساساتم .
حس آرامش ِ راه رفتن توی مسیری که دوستش دارم
حس سبکی پولی که با احترام وارد زندگیم میشه
حس رابطه هایی که نفس میکشن نه خفه م میکنن
حس اینکه عجله ندارم
و چیزی ازم عقب نیس
حس اینکه درهرجای دنیا ک ِ دارم قدم میزنم آزادیِ رشد دهنده و البته امنیت منو احاطه کرده.
حس اینکه هرجای دنیا که هستم مثل همین الان برای ثروتسازی آزادی زمانی و مکانی دارم .
بعدش
بلند میشم و همون نقاشی رو زندگی میکنم
نه اینکه همه چیز همیشه دقیقا همون بشه
نــــــــــه ؛ امـــــا جهـــــت عوض شده =>=> و این همه چیزه
□ بزرگترین سپاسگزاری من
اگه ازم بپرسن بزرگترین شکرگزاری هر روزت چیه
نمیگم سلامتی ، نمیگم روزی ، اول میگم آرامش. امابعدش سریع میگم خدا منو به قانون خودش آگاه کرد و داره کمک م میکنه توشون عمیق تر بشم
به این فهم رسوندم که دنیا بی حساب و کتاب نیس
که اتفاقها تصادفی نـــــیستن
که من قربانی نـــــیسم .
این هدایت اتفاق کوچیکی نبود ؛ یه تغییر زاویه دید بود
از نگاه “چه بلایی سرم اومد؟” =>> به نگاه “من چی کاشتم؟”
و این نگاه مسئولیت میاره آزادی هم میاره هر دو باهم
□ علم هم آروم آروم داشت همینو میگفت
جالبه که سالها بعد فهمیدم علم هم با زبان خودش داره به همون نقطه میرسه ، مثلا در روانشناسی شناختی تحقیقات نشون داده که “باورهای هسته ای وعمیق ما” روی تصمیمها رفتارها و حتی تفسیر ما از رویدادها اثر مستقیم دارن.
در گزارشهایی که انجمن روانشناسی آمریکا منتشرکردن بارها تاکید شده که افرادی با “باور کنترل درونی” ،،، یعنی کسانی که معتقدن زندگی شون نتیجه انتخابها و باورهای خودشون هست ===>> سطح رضایت سلامت روان وحتی موفقیت شغلی بالاتری دارن .
یا در علوم اعصاب ، بحث “نوروپلاستیسیتی” ، که میگه مغز ما با تکرار افکار واقعا ساختارش رو تغییر میده
🟨 یعنی اینا فقط حــــــــــرف قشنـــــگ مشنـــــگ نـــــیس
ذهن داره مسیر زندگی رو عینا میسازه
حقیقت ِ اول و آخر دنیا.
□ اما یه چیزو دیر فهمیدم □
اینکه رسیدن به این نقطه سیر تکامل میخواد*
اوایل فکر میکردم ، حالا که قانون رو فهمیدم
همه چیز باید سریع درست بشه
○○
اگه نمیشد ، یعنی دارم اشتباه میکنم
یعنی باورم ضعیفه ، یعنی عقب افتادم
○○
همین عجله،،، همین فشار “زود نتیجه بگیر” ،×××حالمو بد میکرد×××
تا یروز وسط پیاده روی ، یه جمله ساده اومد توی ذهنم
“تو داری بذر میکاری نه اینکه درو کنی”
همون وسط جنگل و کوه قشنگ فهمیدم که
هر مهارتی | هر تغییری | هر نتیجه ای ==>> روند داره
# هشتگ التماس_تفکر ‼️
و من حـــــق نـــــدارم با
● عجله
● با قضاوت
● با ناامیدی
■ احساس خوبمو خراب کنم . این هم شرک هست، هم کفران نعمتِ آرامش .
□ تمرین اصلی من چی شد؟
اینکه زیبایی ها رو ببینم ؛ بی معرفتی شدیدِ به حضرت عشق اگه این کار نشه بستر همه افکار و تصمیمات ِ روزمره مون .
محسن هـــــروقت کاری کنه یا تصمیمی بگیره کــــــــــه ضمیمه اون ، تعمّق و غرق شدن در زیبایی های خداوند نباشه… وقتی به خودش میاد… مثل ابر بهار گریه میکنه . میگه خوشگلِ من ، باهیبتِ من ، مهربون ِ من ، پایه و کسی که میتونم همه جا روش حساب کنم ، فارغ از زمان و مکان و همیشه همراه و همدل من…. شرمنده :'( ببخشین :'( حواسم نبود . خداجون از دستم در رفت…. مگه میشه تو جایی باشی و اونجا سرتاسر ، صفر تا صد زیبایی نباشه ؟‼️ نه زیبایی سر و صورتی که ِ تهش با هوش مصنوعی میسازنا…. نه زیبایی که ته ِ تهش تا 60 سال دوام بیاره ها…. زیبایی که هروقت یادش میفتم… فقط باید برم توی یه تنهایی یا توی یه تاریکی که کسی نبینه… یا مثل الان دی ماه ِ زیبا باشه و زیر بارون یه جوری برقصی و گریه کنی که اشک و دونه های بارون از هم تشخیص داده نشن. یه اشک شوقی که بهش میگن قـــــره العـــــین .
خدا خودش میدونه که سخت ترین کارنوشتنشه . اصلا جا نمیگیره در قالب کلمات .
نه از سر توهّم ،، نه با انکار واقعیت ==>> آگاهانه باید زیبایی ها رو دید.
● اینکه وقتی چیزی طبق خواسته م پیش نمیره
بپرسم : این کجای مسیر منه؟
●اینکه بجای جنگیدن با لحظه ، باهاش هماهنگ بشم
● و هر بار که ذهنم میخواست ، منو از مسیر بندازه بیرون
یادآوری کنم =>> من انتخاب کردم آگاهانه خلق کنم
□ و آخرش… “سپردن”
یه جایی… بعد از همه فکر کردن ها ؛ بعد از همه تصویرسازی ها ؛ بعد از همه تلاشها
میرسه به یه نقطه عمیق = سپـــــردن
همون چیزی که قرآن با یه جمله کوتاه ، اما لرزاننده میگه
“و افوض امری الی الله ان الله بصیر بالعباد”
من کارمو به خدا میسپارم ، چون خدا به بندگان بیناست
این یعنی
من مسئول ذهنم هستم
اما نتیجه نهایی
در دستان حکمت اوست
و این ترکیب برنده :
آرامش میاره | قدرت میاره | رهایی میاره
~~~~~ ○ ~~~~~
من هنوز در راهم ، هنوز دارم یاد میگیرم
هنوز گاهی میلغزم
اما دیگه نمیترسم ، چون میدونم
زندگی از ذهنم شروع میشه و با اعتماد ادامه پیدا میکنه
و اگه یروزی ، وسط شلوغی ها
وسط شک ها ، وسط سختی ها
یادت رفت چی گفتی و چی فهمیدی
🟣 بزودی به یاد خواهی آورد
شاید همون لحظه ای که دلت خسته تر از همیشه ست
شاید وقتی حس میکنی دیگه هیچ پناهی نمونده
یا وقتی میبینی همه راهها به بن بست رسیده
امــــــــــا همینجا میفهمی که بعضی کلمه ها
بیشتر از اینکه خونده بشن ؛ باید حس بشن
اینجاست که میرسی به فراز 59 دعای جوشن کبیر
فرازی که بیشتر از اینکه فقط یه لیست از اسمها و صفتهای خدای عاشق باشه
یه دعوتنامه برای حضور عمیق هست
وقتی این فراز رو میخونی
● انگار خدا رو میبینی در جایگاه پناه مطلق بی پناهان 🩵
● در جایگاه کسی که نیاز اونایی رو میفهمه که دیگه هیچکس جز خودش رو ندارن :'((((
تو این دعا فقط درخواست کمک نیس
که با صفتهایی روبرو میشی
که قراره جاهای خالی درون انسان رو پر کنن 🫂
اونجایی که هیچ دوستی نیس
اونجایی که هیچ مرهمی نیس
اونجایی که هیچ امیدی نیس
🟣 اونجا حضورش رو به یاد خواهی آورد
و میفهمی همه این خلأها رو فقط
خود ِ خود ِ خــــــــــود ِ خدای مهربون پُر میکنه
نه هیچ پناه دیگه ای .
این فراز همیشه بهم یادآوری میکنه
که توی عمیق ترین تنهایی ها و بی پناهی ها ………
اونکه دوست بی همتاست | یا انیس من لا انیس له
اونکه شفا و امید مطلق میده
و اونکه رفیق بی رفیقها میشه | یا رفیق من لا رفیق له
همون کسیه که وجود ما بهش وابسته شده
و جز اون
هیچکس سنگینی هستی ما رو تاب نمیاره
این یه حضور واقعی ِ عمیقه
نه فقط چندتا کلمه قشنگ
حضوری که باید توی دل آدم جستجوگر
به حس تبدیل بشه
حس پناه مطلق ……..
حس رفیقِ همیشگی
و حس همراهی
که هیچـــــوقت تنهامون نــــــــــمیذاره :'( 🫂 🩷️
~~~~~~□~~~~□~~~~~~
🪶 محسن
کسی که زندگیش رو
اول در ذهنش
و بعد در واقعیت
خلق میکنه
به نام خدای مهربونِ مهربون ، سلام شیدا
پیامت رو با تمام وجود خوندم…
انگار نه کلمات، بلکه روح تو داره با ما حرف میزنه؛ از یه نقطهی عطف، از یه بازگشت مقدس، از جایی که فقط دلهای صادق ازش عبور میکنن.
تو نوشتی امروز نه تولده، نه نوروزه…
اما من میگم: تولدت مبارک! تولد یه “خودِ تازه”، یه “سال نوِ شخصی” با عطر تعهد، آغشته به خلوت، و پر از نیتهای پاک.
اسم این سالت—”خلوت با خود و اهلی کردن ذهن پریشانم”—از اون عباراتیه که به دل میشینه؛ عمیق، شاعرانه، و جسورانه.
تو نگفتی فقط میخوای تغییر کنی، گفتی میخوای اهلی کنی… و این یعنی عشق، یعنی صبر، یعنی تربیت عاشقانهی ذهن، نه با زور که با درک.
بدون که دعای من و همهی هممسیرات همراهته:
اللهم خُذ بیدنا فی المضائق، و انجنا من الهلکات، و خلصنا منالشدائد.
خدایا، در تنگناها دستمان را بگیر، از نابودیهامان نجاتمان بده، و از سختیها رهایمان کن.
برات روزها و سالهایی پربرکت، پرنشانه، پرنور و پرپناه از سمت خداوند یکتا آرزو دارم.
تو همین حالا، شیدای حقیقی خودت شدی.
فائزه عزیز سلام. سال جدید مبارکت باشه . واقعا از ته دل ممنونم بابت این پیام پر ازحس وآگاهی ت. خودت نمیدونی خوندن این کلماتت چقدر دلم رو آروم کرد.
من فقط نوشتم؛ این خود تو بودی که آماده دریافت بودی،
وقتی دل آماده باشه ==>> خدا از هر زبونی ک ِ بخواد حرفش رو میزنه.
اینکه توی لحظه بی تابی وطلب نشانه ، این همزمانی برات اتفاق افتاده => توی مسیر درستی یعنی هدایت فعاله.
اینحال زیر و رو شدن… نشونه فهم عمیقته عزیزم، نشونه اینه که داری کم کم کارگردانی فیلم زندگیت رو بدست میگیری =>> با آگاهی و رهایی.
منم از خـــــداممنونم
ک ِ این تجربه الهی
بین ماجاری شد.
الهی هر روز نشانه هات شفافتر، دلت مطمئنتر وقدم هات استوارتر باشه.
در پناه خدای مهربــــــــــون ِ مهربون،
با دل آروم و ایمان زنده
عاطفه جان رفیق خوبم سلام . چه حال قشنگی رو باکلماتت آوردی… نمیدونم چرا وچطور…! اما گرما و حال ِ خوب خونه ت رو تا اینجا حس کردم و یه لحظه غبطه خوردم … ذهنم یهو رفت به 25 ، 30 سال ِ پیش . حس میکنم خداخودش نشسته وسط جمله ها ولبخند میزنه.
اون مثال بزرگمهر و “بله مامان عاطی” گفتنش… بغض پیچید توی گلوم ؛ گمونم همون لحظه نابی هست ک ِ آدم میفهمه رها کردن، باختن نیس، سپردنه… ؛ خدای عاشق ، اینجورموقع ها معجزه هاش رو هویدا میکنه .
بنظرم این رهایی که میگی، نشونه ی اینه که دیگه بار اضافه رو زمین گذاشتی واجازه دادی خداجون کارش رو بکنه. بقول استاد : ” به خدا اجازه دادی” .
خوشحالم که نوشته هام به دلت نشسته، چون حقیقتش اینه من فقط مینویسم، اما نشوندن و اثر دادن کارخودشه. خود ِ مهربون ِ مهربون ش. خود پشتیبانش… خدایا شکرت
یه چیزی بگم ؟ نمیدونم این دلنوشته ت کدوم خلاء درونی من رو پیدا کرد و رفت اونجا جاخوش کرد… نمیدونم اون لحظه ای که نوشتی چه فرکانسی روباهاش برام هدیه آوردی… عاطفه جان خواهر گلم ، نه میدونم کدوم شهرزندگی میکنی نه میدونم روز و شبا به چه کاری مشغولی …اصلا چیز خاصی هم ننوشتیا ، میدونم!! امّا یهو دلم خواست بگم بهت : اونقدر گرمای و حال خوبی از زندگی و خونه ت چسبوندی به این دلنوشته ت (شاید ناخودآگاه)، که دوست دارم بگم کاش همسایه تون بودم. از اون همسایه قدیمی های هم’سفره و همدل.
دعامیکنم همیشه همینجورتوی آغوش امنش بمونی، با دلی سبک، با نوری زنده.
بمونی و بتابی رفیق بهشتی من .
سلام داود جان .
من هرکی رو که میبینم فامیلیش “رستمی” هست، اولین چیزی که توی دلم ازش میپرسم وخیلی کم پیش میاد به زبون بیارم، اینه که میگم: خدایاایشون اهل نورآباد استان فارس هست؟؟؟ اونجا یه منطقه اصیل وتاریخی داره به اسم “رستم” و بیشترآدمهای اون ناحیه فامیلیشون رستمی ِ . چون هر وقت رفتم، فصل هایی بوده که آب وهواش خیلی دلنشین بوده و توی سالهای دور چندباری اونجا رفته بودم. کوه های عجیب غریب زیبا و اسرارآمیزی داره ، جاهای قشنگی داره ومردمش به شدت خونگرم و دوست داشتنی هستن.
●
رفیق کاملا درکت میکنم… این عجله رو خیلی هامون تجربه میکنیم، مخصوصا وقتی مزه امید وایمان رو چشیدیم و دلمون میخواد ثمره ش زودتر دیده بشه. اماهمین که به این آگاهی رسیدی ک ِ قانون تکامل باید طی بشه، یعنی شما خودت چند پله جلوتر رفتی. مسیرخـــــدا عجله نداره، ولی دقیق و مهربونه؛ هرقدمش تجربه میده، هر مکث ش ایمان رو ریشه دارتر میکنه.
بنظرم قشنگه وقتی آدم آگاهانه تصمیم میگیره تو همین مسیر قدم بزنه و به رشدش اعتماد کنه، نه فقط دنبال نتیجه باشه…
حال دلت عالی و سرشار از برکتهای الهی.
سلام سجاد جان
دلم گرم شد با کامنتت. از اون پیامایی بود ک ِ آدم میخونه، یه لحظه وایمیسته، نفس میکشه و لبخند میاد رو لبش. اینکه چندبار خوندی وباهاش حال کردی==>> کار راه خودشو رفته. الهی شکر ؛ الهی شکر .
مرسی از این همه انرژی خوب، دقت، وحال قشنگی که منتقل کردی. همینا آدمو بیشتر سرپا نگه میداره.
دمت گرم رفیق، پرنور باشی و پر رزق .