تجربه من از کودکی دردناک تا آزادی درونی

به نام خدا

سلام و درود به استاد عزیز و همه همراهان

به قول شما همه ما تو کودکی با مسائل و تروماهای مختلفی رو به رو شدیم

تو دوران بچگی شرایطی رو داشتیم که من خیلی کم میتونستم خواسته هامو داشته باشم .شرایط مالی خانواده شرایط مناسبی نبود و حتی یه وقتایی تو روزمرگی خودشونم میموندن

پیرو این شرایط خب مسلما خشم و عصبانیت و دعوا تو خونه بود

یه وقتایی حتی کسی تو خونه با کسی حرف نمیزد انگار همه قهر بودن یه خشم و کینه ای تو وجود من و برادرم نسبت به پدرم شکل گرفته بود انگار

از همون بچگی من خیلی خودمو درگیر نمیکردم و همش دنبال بازی و تو کوچه رفتن و درس و اینا بودم سعی میکردم بعد از مدرسه تا جایی که میشع خونه نمونم مخصوصا وقتی پدرم از سر کار میومد انگار دیگه منتظر بودم وقتی میاد دعوا شروع میشه همیشه خودمو دور میکردم ناخوداگاه از اون شرایط فک نیکردم که نبینم راحتتر میتونم باهاشون کنار بیام

بزرگتر که شدم دیدم خشم برادرم بیشتر شده ولی من بهتر میتونم با پدر ارتباط برقرار کنم

راحتتر میتونم حرف بزنم باهاش

اما اون همیشه نسبت بهش گارد داشت

وقتی که مشغول به کار شدم دیگه هیچوقت انتظار مالی تداشتم ازشون

انگار فهمیده بودم که خودم باید خودمو جنع کنم خرج تحصیلم و …با خودم بود

خوشم میومد که حتی اون درامد کمم هرطور که بخوام میتونم خرج کنم و نمیخوام بابتش بع کسی حساب پس بدم که پولت چی شد چه کار کری چرا خریدی و…

یکم بزرگتر که شدم فهمیدم من اصلا از پدر مادرم خشم و یا کینیه ای ندارم حالا درسته شرایط و محیط خونه هیچوقت اروم نبود اون حس خوبه رو نداشت و هر لحظه استرس داشتم که دعوا نشه

ولی با خودم کنار اومدم که بابا اینا همینن که هستن تو خودت زندگیتو درست کن در صورتی که داداشم همش فک میکنه به خاطر خانواده و عدم محبت و حمایت نتیجه ای که میخواسته رو نگرفته

حتی خیلی از رفتارای پدرم یا مادرم که باعث ناراحتی میشد سعی کردم از خودم دور کنم و اصلاح کنم چون میدونستم که درست نیست وقتی یه کاری منو اذیت میکنه انجامش بدم و بقیه هم اذیت بشن

بعد که کم کم بزرگتر شدم دیگه مستقل تر شدم از نظر عاطفی خیلی وابسته نبودم وقتی رفتم سربازی انگار همه سختشون بود ولی من واسم مهم نبود فکر میکنم به خاطر اینکه هیچوقت اون حس خوب و اون ارامش خونه و خونواده رو تجربه نکردم باعث شد وابسته نباشم و بتوتم خیلی راحت دور باشم مثل الان که کلان اومدم تهران و تنها زندگی میکنم

شاید اون تضاد و اون نبودن کانون گرم خونواده کمکی بوده که من تومسیرم راحتتر قدم بردارم

البته الان شرایطشون به نسبت بهتر شده

با شما کاملا موافقم و خودمم تجربه کردم

وقتی بچه بودم خیلی اهمیت نمیدادم و کسی نمیفهمید که تو خونه ما چه خبره و شاید به خاطر اینکه واسم این شرایط عادی شده بود فک میکردم که همینه که هست برام بی اهمیت شده بود حتی نمیتونستم یه وقتایی باور کنم هستن کسایی که تو خونشون همیشه ارامش و شادی هست و دعوایی نیست میگفتم مگه میشه مثلا پدر و مادر فلانی دعوا نکنن بعد از اهمیت ندادن بزرگتر شدم و گذشتم بدون اینکه بخوام کینه بسازم برای خودم هرجی فک میکنم من نفرت و کینه ای ندارم ازشون چون در حد خودشون زحمتشون رو کشیدن و از این بابت خوشحالم که پدرم نون حلال و کارگری سر سفرمون گذاشت

بعدتر هم تصمیم گرفتم رو پای خودم وایسم و همه چیو به خدا بسپارم

خداروشکر تو مسیرم رشد کردم مسائل زیادی پیش اومد که بعضیاش درس شد و تجربه و بعضیاش باعث رشد

من از گذشتم فرار نمیکنم چون خیلی جاها درس گرفتم خیلی هم درگیرش نمیشم چون خاطرات بدش کم نبوده

اما خاطرات بد هیچوقت نذاشتم به این معنی بشه برام که پدرم یا مادرم ادمای خوبی نبودن یا برام کم گذاشتن مرور نکردم که حسم بد نشه

وقتی با شمااشنا شدم فهمیدم که ناخوداگاه داشتم از قانون توجه استفاده میکردم

خداروشکر که گذشتم و درس گرفتم و بعدش فهمیدم که میتونم با افکارم و باورهام هر لحظه زندکی خودمو بسازم فارق از اینکه کی بودم چه شرایطی داشتم خانوادم حمایتم کردن یا نکردن

گذشتم چی بوده

من از همین لحظه میتونم زندکی دلخواهمو بسازم با توحه به چیزایی که میخوام با توکل به خدا و فقط روی خودش حساب کردن

خداروشکر میکنم بابت این فایل زیبا و نکات قشنگی که گفتین

ممنونم استاد🌹🫡😘