درباره قانون آفرینش | خواسته ها محقق می شوند اگر…

بنام خداوند بخشنده ی مهربان

درود

این فایل نشانه ی روز من بود

خدایا شکرت برای این آگاهی

سپاسگزارم از استاد و خانم شایسته عزیز

اول صبح قبل از این که وارد این نشانه بشم یک تصمیم بزرگ گرفته بودم که تصمیمی که بارها به زبان گفتم که گرفتم اما در درون مردد بودم و پای تصمیمم نموندم

من از سه سالگی دخترم رو برای آموزش همراهی کردم. و فوق‌العاده هوش بالا و دریافت بالایی داشت و این قضیه من رو مصمم کرد که بیشتر واسش وقت بزارم سال اول ابتدایی روزی که مدیر با اولیا جلسه داشت ،گفت سیستم آموزشی پنجاه پنجاه شده ، یعنی پنجاه درصد معلم ،پنجاه درصد اولیا . و یک وظیفه ی سنگینی روی دوش اولیا گذاشته شد که از همون اول همزمان شروع کردم با دخترم به آموزش و مدرسه رفتن و تکلیف انجام دادنو…. تا کلاس پنجم، کلاس پنجم دیگه دیدم داره فشار زیادی بهم وارد میشه و یواش یواش خودم رو رها کردم از این بچه ، و خیلی هم خوشحال بودم که من دیگه همراهی نمیکنم و مسئولیت با خودش هست و از اونجایی که تصمیم داشتیم که بره مدرسه ی تیزهوشان ، یکی دو سالی کلاسهای آمادگی تیزهوشان ثبت نامش کردم و بردم اوردم. کارهاشو چک کردم و فقط به مدرسه کاری نداشتم اما کلاسها رو همه رو چک میکردم و ازش می‌پرسیدم الان باید چیکار کنی برنامت چیه ؟ چند ساعت درس خوندی ؟چند ساعت است زدی ؟ تا این آزمون تیزهوشان ششم به هفتم رو داد و با اختلاف یک سوال قبول نشد.

دنیا روی سر من و دخترم خراب شد . و خب دیگه شرایط اینجوری شد و با هزار زحمت تو یک مدرسه ی خوب ثبت نامش کردیم و امسال سال هشتم هست. مدرسه به لحاظ آموزشی کیفیت خوبی داره ، سطح بچه ها نه در حد تیزهوشان اما تقریبا بالاست . و من خوشحال از اینکه به درس دخترم کاری ندارم اما مدام از درون دلواپسش بودم مدام برنامه هاشو چک میکردم چند ساعت درس خوندی چیکار می‌کنی الان چی باید بخونی، پاسو درس بخون…..

و مدام استرس مدام کلکل ، مدام نگرانی …

چندین بار تصمیم گرفتم که دیگه کلا کاری به مبحث آموزش و امتحان و کارنامه و … نداشته باشم اما هر بار نمی‌تونستم

تا اینکه امروز وقتی کارنامه ترم اومد و فهمیدم افت کرده ، کلی حال هردومون بد شد و خیلی جدی بهش گفتم من یکسالی بود که همیشه تو ذهنم این حرف استاد می‌آمد که شما باید فقط به تغییرات و رشد خودتون تمرکز کنید نه دیگران

اما همش خودم رو تبرئه میکردم که خب بچمه ، از پیش دبستانی نه سال هست که حواسم بهش بوده و اگر رها کنم ممکنه بیخیال همه چیز بشه و توی ریاضی خیلی با استعداده ، حیفه رهاش کنم بزار بهش راهکار بدم بزار راهنمایی‌اش کنم بزار هشدار بدم بزار تهدید کنم تا بلکه آینده ی تحصیلی خوبی داشته باشه ….

و اینها نمیگزاشت که رهاش کنم، امروز دیگه تصمیم قطعی گرفتم بخودش هم اعلام کردم و گفتم من وظایف مادرانه م رو انجام میدم اما دیگه درباره درس ازت پرس و جو نمیکنم. همه چی با خودت. برنامه ریزی تایم درسیت،خوندنت نخوندنت .‌…علاقه ت به ریاضی . علاقه ت به فیزیک به نجوم همه ی اینا مال خودت . اگر خیلی متعهد باشی به علایقت می‌رسی و اگر هم نباشی نمی‌رسی . به عبارتی هر گلی زدی به سر خودت زدی

و از خداوند خواستم کمکم کنه که دوباره وسوسه نشم و نگران درسش بشم یا پرس و جو کنم .

خلاصه وقتی این تصمیم رو گرفتم و نشانه ی امروز رو دیدم خیلی واسم جالب بود سر فصل این نشانه که گفته شده بجای نصیحت دیگران تمرکز رو روی بهبود عملکرد خودت بزار .

و این یعنی اینکه دیگه دنبال کنترل کردن و نصیحت کردن دخترت برای یک اینده ی خوب تحصیلی نباش ، فکر خودت باش تمرکز رو روی خودت بزار بجای پند و نصیحت عملگرا باش برای خودت تا برای اون خواسته ای که میخواهی بیشتر تلاش کنی و بهش نزدیک بشی

دخترم اگر بخواد خودش می‌تونه و نیازی به من نداره و باید رها بشه چون اونم باید خودش روی خودش تمرکز بزاره

و تغییر و حرکت باید از درون خودش باشه نه از طریق عوامل بیرونی مثل مادر مثل اطرافیان …