مصاحبه با استاد | رابطه متقابل بین «تقوا» و «ثروت پایدار» - صفحه 72

به نام خدای مهربان🪴

یکی از بزرگترین ترمزهایی که درهای زندگی رو به روی نعمت‌های جدید و برکت‌های بیشتر میبنده چسبیدن به چیزهایی که در زندگی دارم و تلاش برای حفظ چیزهاییه که بهشون عادت کردم تموم تجربه های زندگیم از روابطی که تجربه می‌کنم، شغلی که دارم، مکانی که در اون زندگی می‌کنم، به خاطر فرکانس‌ها و باورهای منه

خیلی از افراد ترسشون اینه که با تغییر باور اون‌ها و عدم تغییر باورهای همسر، دوست، خواهر، برادر، یا فرزندشون جهان اونا رو از هم جدا کنه

برای همین تصمیم به تغییر دیگران هم می‌گیرن و تلاش زیادی برای همراه کردن دیگران با خودشون دارن.

من هرگز قدرتی در تغییر هیچ فردی به جز خودم رو ندارم و نیازی هم به داشتن این قدرت ندارم. چون تنها عامل تجربه اتفاق‌های بهتر ایجاد باورهای قدرتمند کننده است.

جهان همواره منو در ارتباط با آدم‌ها و اتفاق‌هایی قرار میده که هم فرکانس با من هستن.

هر کدام از ما در هر لحظه در مداری متناسب با باورهامون قرار داریم و در اون مدار اتفاقات و روابطی رو تجربه می‌کنیم که همجنس با باورهامون در اون برهه است

به محض اینکه فاصله فرکانسی من به واسطه ایجاد باورهای متفاوت از اطرافیانم زیاد بشه جهان منو وارد مدار بالاتری می‌کنه که روابط با کیفیت‌تری رو تجربه کنم.

باید سعی کنم از هر تغییری استقبال کنم چون هر تغییر منو به سمت تجربه با کیفیت‌تری در همه جنبه‌ها هدایت می‌کنه.

موضوع بعدی که اونم مانع بزرگی در برابر ایجاد باورهای قدرتمند کننده است غیر ممکن دونستن رسیدن به برخی از خواسته‌هاست.

به محض شکل گرفتن خواسته‌ای توی وجودم نیرویی درونی در من بیدار میشه که خودش رو در قالب انگیزه و شور و شوقی سوزان برای داشتن اون خواسته نشون میده.

اگه این نیرو رو با کمک ایجاد باورهای قدرتمند کننده مخصوصاً باورهای توحیدی تقویت کنم قدم به قدم منو به سمت تحقق اون خواسته هدایت می‌کنه.

پس در هر وضعیت و شرایطی که هستم هیچ خواسته‌ای اونقدر بزرگ نیست که توان رسیدن به اونو نداشته باشم

فقط باید قدم به قدم تکاملم رو در مسیر طی کنم.

باور توحیدی که توی این مسیر بهم کمک می‌کنه اینه که بتونم سکان زندگیم رو در دست هدایت نیرویی قرار بدم که در حال هدایت همه جهانه و به جای تکیه بر عقل و منطق انسانی، چگونگی هدایت به مسیر خواسته‌هام رو از این نیرو بخوام و در برابر هدایتش تسلیم باشم.

این حد از تسلیم یعنی تقوای واقعی که خودش رو در حرص و طمع نورزیدن نشون میده

خودش رو در مسابقه ندادن با دیگران، عجله نداشتن برای عقب افتادن از قافله دیگران و بی‌اهمیت بودن تایید شدن توسط دیگران نشون میده.

این تقوا خودش رو در تلاش برای هماهنگی بیشتر با قوانین و لذت بردن از مسیری که در اون قرار گرفتم و احساس بی‌نیازی از خواسته نشون میده

باید تنها موضوع مهم زندگیم لذت بردن از زیبایی‌های مسیر باشه و تنها چیزی که به اون فکر نکنم چگونگی رسیدن به مقصد یا ترس از نرسیدن به مقصد باشه. چون به اون سیستم اعتماد کامل دارم برای همین فرمان رو به اون سپردم و قادرم در آرامش از مسیر لذت ببرم.

خوبی جهان و آزادی که خدا به انسان داده اینه که من آزادم هرجور دوست دارم فکر کنم بقیه هم آزادن هرجور که دوست دارن فکر کنن

اما من نتیجه افکار خودمو می‌گیرم اونا هم نتیجه افکار خودشون رو می‌گیرن. اصلاً نباید فکر کنم که بقیه باید با من همراه باشن تا من بتونم این مسیر رو ادامه بدم

باید فقط روی خودم کار کنم اونایی که با من همراه هستن با من ادامه میدن و توی زندگی من هستن

اونایی هم که نیستن میرن و آدم‌های دیگه میان .

به هیچ عنوان نخوام خانوادم رو به زور وارد مسیری کنم که خودم دارم توی اون مسیر میرم.

باید فقط روی خودم کار کنم جهان اونایی رو که هم مسیر با من هستن رو وارد زندگیم می‌کنه

حالا ممکنه خانوادم نباشه

وقتی که من در مسیر درست قرار می‌گیرم حتی اون مسائلی که فکر می‌کردم به ضررمه به نفعم میشه در نهایت.

اصلاً اینجور نیست که اگه موفقیت خاصی رو کسب نکردم دیگه نتونم کسبش کنم به محض اینکه باورهام رو تغییر بدم و روی خودم به صورت بنیادین کار کنم همه چیز زندگیم تغییر می‌کنه. فارغ از هر شرایطی که توی خونه و زندگی دارم می‌تونم به هرچی که می‌خوام برسم فقط باید تکاملم طی بشه.

هر گفتگوی ذهنی، هر نجوایی که به من احساس بد میده، احساس ترس، نگرانی، ناراحتی میده از طرف شیطانه

و هر گفتگویی که بهم احساس خوب میده احساس صبر، ایمان، توکل، امید، شادی، شور و شوق و لذت میده از طرف پروردگاره

یک سری چیزها هم هست که هیچ احساس خاصی نداره، پس انجامش بدیم و نگرانش نباشیم.

اگر احساس بدی نداره یعنی خوبه.

اگر چیزی احساس بدی نداره، فکری، نجوایی، گفتگویی، مسیری، یا هر چیزی، یعنی میگیم نه احساس بدی دارم نه احساس خوب،

اگر احساس بدی نداره یعنی احساس خوب داره

چون ما احساس بد رو کاملاً واضح می‌فهمیمش

سعی کنم توی زندگی مسیر خودم رو برم و هر بار هم از قبل بهتر بشم.

اصلاً هم دنبال این نباشم که فلانی چقدر کار می‌کنه، چقدر کار نمی‌کنه،

اصلاً با کسی رقابت نکنم

به من ربطی نداره که فلانی یا بیل گیتس یا هر کس دیگه چقدر درآمد داره

یا روزی چقدر کار می‌کنه

این‌ها همش حاشیه است

اگر می‌خوام رقابت کنم با خودم رقابت کنم سعی کنم هر روزم بهتر از قبل باشه

سعی کنم از زندگیم لذت ببرم و کاری هم نداشته باشم بقیه چقدر دارن، چقدر ندارن، چقدر باید حسرت بخورم، چقدر نباید حسرت بخورم، چقدر فاصله‌ام از اونا کمتره یا زیادتره

هر چقدر ثروتمندتر بشم نزد خدا عزیزتر و محبوب‌تر می‌شم.

اگرثروت واقعی داشته باشم و در مسیر درست باشم نه حرص می‌زنم، نه طمع دارم، نه کار خلاف می‌کنم، نه کلاهبرداری می‌کنم، نه حسادت می‌ورزم، نه به کسی باج میدم، نه به کسی التماس می‌کنم، نه نگرانم کسی ازم سو استفاده کنه.

تا وقتی که ایمان و باورهای درست نسبت به خداوند در ذهنم هست ثروت و نعمت هم هست

این باران الهی همیشه داره میاد

نگاه نکنم که کی چقدر داره و یا سطلش چقدر بارون جمع کرده

بدونم که این بارون همیشه می‌باره سطلم رو درست کنم، سوراخ‌هاش رو بگیرم، به اندازه‌ای که نیازم باشه خداوند بیشتر از نیازم بهم خواهد داد

وقتی که باورهام رو درست کنم