مصاحبه با استاد | قانون پایداری نتایج

به نام خالق جهان هستی

سلام استاد عزیز، من امروز برای چندمین باز دوره مهاجرت به مدار بالاتر رو شروع کردم و فایل اول رو گوش دادم و طبق قولی که بخودم داده بودم نت برداری کردم و کامنت گذاشتم ، الان اومدم فایل دوم رو گوش بدم تو دقیقه سوم یه سری الهامات بهم اومد و فایل رو دیگه گوش ندادم و اونارو نوشتم و هدایت شدم که نوشته هامو اینجا بزارم با اجازه شما

آگاهی ها برای ما خوشایند و آرامش بخش است چون از قبل تولد انها را میدانستیم و با امدن به این دنیا و بزرگ و بزرگ تر شدن بیشتر و بیشتر انها را فراموش کردیم و الان با شنیدن آنها حس میکنیم مطالبی را میشنویم که از قبل هم با آنها آشنا بودیم و اینک دوباره برایمان یادآوری میشود.و این یادآوری ها احساس ارامش و نزدیک شدن به اصلمان را به ارمغان می آورد ، ما زمانی به ارامش میرسیم که خواسته های ذهن و قلبمان در یک راستا قرار بگیرد و آگاهی لطیفی که وارد قلب ما میشود اینقدر خوشایند است که ذهنمان را هم نرم میکند و از آنها لذت میبرد و انگار قلب و ذهنمان با هم هماهنگ میشود و یک چیز را طلب میکند، وقتی بین خواسته ی ذهن و قلب فاصله میافتد ما نا آرام میشویم، آشفته میشویم ، احساسمان به همه چیز بد است ، امید خود را از دست میدهیم و این همان جدا افتادن از اصل خویشتن است و نتیجه ی آن نارضایتی از شرایط ، سرخوردگی ، سرزنش خود ، احساس حقارت ، احساس خشم و حسادت به دیگران و…. است

ما همه چیز را در درون خودمان میدانیم ، خوب و بد را تشخیص میدهیم چون این سیستم در وجود ما از ازل بوده و از بدو تولد کار میکند ، همانطور که نوزاد میداند چگونه سینه مادر را بمکد و سیر شود و این کار را کسی به اون یاد نداده است ، بقیه نیازهارا هم میدانیم ، نحوه رسیدن به خواسته ها را هم میدانیم، قوانین هستی را هم بلدیم زیرا ما به هوش کیهان به خداوند متصل هستیم ، اما چه میشود که سردرگم میشویم و سال ها در سردرگمی باقی میمانیم؟ چون از یاد برده ایم، اینقدر خود را درگیر باورهای غلطی که نسل به نسل به ما رسیده کرده ایم که همه ی آگاهی ها را فراموش کرده ایم و اصلا یادمان رفته که جواب تمام سوال ها درون ماست . با بیرون امدن از ذهن و رفتن به قلب ارام ارام خود را پیدا میکنیم ، باید صداهای بی وقفه ی ذهن را ساکت کنیم ، کمی تامل کنیم، کمی درنگ، کمی نفس، دم ، بازدم ،حضور ، با چشمانی بسته دیدن تمامی اجزای بدن ، اجزای بیرونی و اجزای درونی ، دیدن و حس کردن و رها کردن

ارام و با حوصله یکی یکی حسشان میکنیم

دست ها، پاها ، انگشتان ،شش ها، کلیه ها، کبد، چشم ها، دهان ، بینی، مری ، نای، معده، روده، کمر، گردن ، کتف ها، همه هستن . «قلب» واردش میشوم چه میبینم، صحرایی بزرگ پر از سبزه، باران ، ابشار، بوی طبیعت ، صدای پرندگان ، تمام ادم هایی که دوستشان دارم انجا جمعند ، مادرم، پدرم ،خواهر ها و برادرها … همه را تک تک در آغوش میگیرم، احساس لطیف عشق را در به آغوش کشیدنشان حس میکنم ، انطرف تر تمام کسانی که دوستشان ندارم هم جمعند ، اینجا چه میکنند؟ در قلبم؟ همه لبخند میزنند در ارامش به سوی من میآیند نزدیک تر میشوند و یکی یکی دستم را میگیرند از دستانشان حس گرما می اید، حس دوستی ، دوستشان دارم، در آغوش میگیرمشان، به یاد می اورم که تمام اتفاقات ناخوشایند بینمان انتخابم بوده است، من ان یار را انتخاب کرده بودم چون میدانستم او با خصوصیات اخلاقی که دارد میتواند کاری کند که من بیدار شوم، و من بیدار شدن را میخواستم ، دارم به یاد می اورم تک تک این افراد اصلا بدی به من نکرده اند و چقدر در حقم لطف کرده اند که من الان اینجایم ، جایی که اکثریت دیگر نمیدانند کجاست! و نخواهند دانست جایی که ارامش را پیدا کرده ام و یاد میگیرم چطور آنرا دنبال کنم….

قلبم عجیب جایی است تا حالا نمیدانستم اینقدر بزرگ و فراخ است که همه را در خود جا داده ، همه ی عزیزانم را در قلبم میگذارم و از ان بیرون می ایم ، مانند دیگر اعضای بدنم ان را نیز رها میکنم ، صداهایی می اید ، از کجاست؟ از ذهنم است ، طبق معمول دارد حرف میزند و حرف میزند و حرف میزند بگذار گوش کنم ببینم چه میگوید؟

……. ساکت شد ، دیگر صدایی نیست

دوباره شروع کرد، بگذار یک بار دیگر امتحان کنم و گوش دهم

…… ، باز ساکت شد ،

عجب پس از من خجالت میکشد؟! نمیخواهد حرف هایش را بشنوم فقط دوست دارد با خودش حرف بزند ، نکند همه ی ان موقعی هایی که هی حرف میزد و من گوش میدادم و نگران میشدم هم با من نبود! برای خودش داستان سرایی میکرد ، چه سال ها که گولت را خوردم و حرفهایت را باور کردم ای ذهن ناقلا

تو را رها کردم

الان رها شدم از تمام جسمم از ذهنم ، قلبم

نفس عمیقی میکشم ، دم ، بازدم ، دم ، بازدم

الان چه هستم؟ احساس بودن یک هاله انرژی را دارم ، هاله ای که دارد گسترده میشود ، به اندازه اتاقی که درانم ، اندازه خانه ام شد ، گسترده و گسترده تر اندازه شهرم شده ، احساس گستردگی بیشتری میکنم اندازه کشوری که در انم ، و به اندازه تمام کره زمین و به اندازه تمام کیهان و جهان

منه رها شده به اندازه جهان گسترده شده ام ، انگار در خلا هستم ، همه چیزم و هیچ چیز نیستم هم نزدیکم هم خیلی دورم، احساس قدرت میکنم ، هم تمام کیهان هستم و هم تمام کیهان برای من است ، با تمام خود میخواهم چه کنم؟ هنوز معلقم ، من همه ام و همه منم،

باید به بدنم برگردم ، این همه قدرت در او معنی پیدا میکند ، با ان همه گستردگی در بدنم جای میگیرم، تمام کیهان در جسمم فرود امده ، با تمام قدرتش و عظمتش ! در بدن زمینی و مادی من ، بدن عزیزم ، تا به امروز اینقدر قدرتمند ندیده بودمت ، همیشه اینگونه بودی ولی من فراموش کرده بودم که با تمام عظمت و قدرت کیهان از همان بدو تولد در تو فرود امدم که در این کره خاکی و این دنیای مادی این عظمت را به تصویر بکشم و به کار بگیرم و به چیزهایی که عاشقانه میخواستم برسم و تجربه شان کنم

چقدر من قادرم، خالقم ، اینهمه قدرت از کجا امده؟

از روح من در تو دمیده شده ای بنده ی من

این قدرت من است که در بین مخلوقاتم فقط به تو داده ام

خدای عزیزم این صدای توست که از قلبم میشنوم ، از قلب بزرگم ، اری چنین عظمتی و شکوهی فقط میتواند از تو بیاید

سپاسگذارم ای خالق من ، قادر مطلق، عالم بی منتها ، سپاسگذارم که مرا آفریدی و از تونایی خودت در من قرار دادی تا دمی در این دنیای مادی عشق بورزم و تجربه کنم و لذت ببرم . چقدر عاشقم بودی که اینهمه مرا مورد لطف خودت قرار دادی ؟

میلیون ها بار بیشتر ازعشق مادری به فرزندش عاشقت هستم و هر آنچه خیر و خوبی و نعمت است را برایت میخواهم

خداوندا ، پروردگار عالمیان به اندازه بزرگیت سپاسگذارم و راضی ام از داشتن خدایی چون تو ،

من هم از بنده ای چون تو راضی ام.