مصاحبه با استاد | منظور از"سیستمی بودن رفتار خداوند"، چیست؟

سلام خدمت استاد عباسمنش عزیز و خانم شایسته دوست داشتنی، من گه گاهی می نویسم، امشب یه حال خوبی داشتم و شروع کردم به نوشتن، دوست داشتم این نوشته را با شما کاربران عزیز این سایت زیبا به اشتراک بذارم چون بعد از نوشتن این متن، وقتی آن را شروع کردم از اول به خوندن، تلنگر خوبی برای خودم بود. این متن را با عشق تقدیم به کاربران محترم این سایت و استاد عباسمنش و خانم شایسته ی عزیز می کنم:

گاهی ما آدم ها پیله ای از افکار منفی، ترس ها، غم ها وشرک ها و باورهای محدودکننده را به دور خود ایجاد می کنیم، پیله ای سخت و ترسناک که سوسوی نوری از آن عبور نکند.

شکایت می کنیم که چرا روی خوش دنیا را نمی بینم؟

چرا همه جا را ظلم و جور فرا گرفته؟

چرا خوشبختی و زیبایی و رهایی در زندگی مان جایی ندارد؟

چرا سراسر زندگی مان را فقر و بیماری و نازیبایی فراگرفته است؟

غافل از این که نمی دانیم خودمان این پیله را درست کرده ایم!

یادمان باشد که هر چه شرک وجودمان بیشتر باشد، باید در دخمه ای تنگ تر زندگی کنیم.

اما آنگاه که روی باورهایمان کار می کنیم، این پیله را نازک و نازک تر می کنیم.

آنگاه می بینیم که اشعه های خورشید کم کم این دخمه تاریک را روشن و روشن تر می کند.

کم کم می بینیم که گرمای وجود خداوند، دلمان را گرم می کند.

اگر ادامه دهیم و ادامه دهیم و این پیله را بشکنیم، آنگاه می بینیم که پروانه ی وجودمان به پرواز در می آید.

به این حقیقت می رسیم که نور خداوند بوده است اما خودمان انتخاب کرده ایم که در پیله ای تنگ و تاریک ودر سختی و رنج زندگی کنیم.

زیبایی بال هایمان با تابش نور خورشید نمایان می شود.

می فهمیم که ما کرمی بی ارزش نبوده ایم بلکه پروانه ای خوش نقش و نگار بوده ایم که میتواند آزادنه بچرخد و بگردد و زندگی کند.

بر روی گل ها می نشینیم، معنای زندگی را استشمام می کنیم!

آزاد و رها و بدون هیچ گونه وابستگی میتوانیم به هر کجا که بخواهیم سفر کنیم.

بعضی از ما می گوییم تغییر سخت است!

آیا این به آن معنا نیست که خودمان را محکوم به همان پیله ی سخت و تاریک میدانیم؟

آیا تغییر عادت ها و افکار پوسیده ی پیله مان، به پروانه شدن نمی ارزد؟

آیا ما یادمان رفته است که ما برای پروانه شدن به این دنیا آمده ایم و هدف از خلقت ما همین بوده است؟